தீப் பிழம்பாகிய தியாகி - முத்துக்குமார்

முத்துக்குமாரா
தமிழனுக்காய் உயிர் கொடுத்தாய் நீ
ஈழத் தமிழன் அவலம் பொறுக்காமல்
உன்னையே நீ அழித்தாய்
தீப் பிழம்பாய் நீ எரிந்து
உன்னை நீயே கொடுத்தாய்
தமிழன் விடிவிற்காய்
இந்திய அரசு கேட்குமா இதையெல்லாம்?
தியாகி திலீபனையே கொன்றவர்கள்
கேட்பார்கள் உன் கோரிக்கையை
என்றா எதிர்பார்த்தாய்?
ஏன் இந்த முடிவெடுத்தாய்?
எம் நெஞ்செல்லாம்
இரத்தக் கண்ணீர் வடிக்கிறதே
அறிவாயா எம் முத்துக்குமரா?

ஈழமக்களின் மனத்தினிலே
நீ ஓர் பெரிய மாவீரன்
எம் வலி பொறுக்க முடியாமல்
தீப் பிழம்பாகிய தியாகி நீ
ஈழம் மலரும் ஓர் நாள்
முத்தான எம் முத்துக் குமரன்
வீர நாயகனாய் வீற்றிருப்பான்
எம் மக்கள் மத்தியிலே
திண்ணமிது திடமாகச் சொல்கின்றேன்

வாழ வேண்டியவன் நீ
எமக்காக இன்னும் போராட வேண்டியவன் நீ
வீரத் தமிழன் நீ
மற்றவர்க்காய் மரணித்த
யேசுவையும் விஞ்சியவன் நீ
ஈழ்த்தமிழருக்காய் சிலுவை சுமந்தவன் நீ
மற்றவரின் விடிவிற்காய்
உன்னையே எரித்தவன் நீ!

என்னமாய் வலித்திருக்கும்
உன் உடலெல்லாம்
தமிழன் விடிவிற்காய்
தாங்கினாய் வலி எல்லாம்
ஈந்தாய் உன் உயிர்தனையே
தமிழன் வாழ்விற்காய்
நன்றி சொல்ல ஓர் வார்த்தையில்லை
வணங்கி நிற்கின்றோம்
நல் வாழ்வு வாழ்வேண்டும் நீ
வானகத்தே எம் மாவீரருடன்.

புத்தனின் பெயரால் புதைக்கின்றாய்

புலம்பெயர் நாட்டில் நாமிருந்து
புண்ணாகிப் போன எம் இதயங்களில்
எழுகின்ற உணர்ச்சிகளை
அறிவீரா எம் உடன்பிறப்புகளே?
ஆறுதல் சொல்ல எமக்கோர் வார்த்தை இல்லை
அரவணைக்க துடிக்கின்ற எம் கைகள் உங்கில்லை
அறிவாயா எம் உறவுகளே?

நவீன கிட்லர் மகிந்தரின்
மமதை கொண்ட ராணுவத்தின்
செல்லடிபட்டும் குண்டடிபட்டும்
குற்றுயிராய் விழும் குழந்தைகள் கூட
மருந்தில்லாமல் மரணிக்கும்
அவலத்தை ஆரால் தாங்கமுடியும்
இந்த அகிலத்தில்?

பாவி மகிந்தா!!
புத்தனின் பெயரால்
புதை குழி தோண்டிப் புதைக்கின்றாய்
ஒன்றுமறியா எம்மவரை....
போருக்குப் போகின்றேன் என்று சொல்லி
எம் கற்ப்பிணிப் பெண்களையும்
தள்ளாடும் முதியோரையும்
தவழும் குழந்தைகளையும்
வெட்டிச் சாய்க்கின்றாய்
உனைக் கேட்பதற்கு
உலகத்தில் எவருமில்லை என்ற
மமதை தானே?

எம் தமிழர்
எம் பெற்றோர், உற்றோர்
அண்ணன் தம்பி
அக்கா தங்கை
ஆறி அமர இடமுமின்றி
அள்ளிக் குடிக்கத் தண்ணியின்றி
அரை வயிறு நிரப்ப வழியுமின்றி
மண் தரையிலும் மர நிழலிலும்
படுத்துத் தூங்குகின்ற காட்சிகள்
எம் மனதைப் பிழிந்து பிய்த்து எறிகிறதே!!

பிள்ளைகள் வீரிட்டு ஓலமிட
அம்மாக்கள் அரவணைத்து
உறக்கமும் இல்லாமல்
பேய் இருட்டில் விழித்திருக்க
வெளிச்சத்துடன் வந்தே
போடுகின்றாய் குண்டுகளை
பேடி மகிந்தா இதுதானா உன் வீரம்?

மறத் தமிழன் புற முதுகிட்டதாய்
சரித்திரம் இல்லையடா!
ஆறு நாட்டுப் படையுடனும்
அயல் நாட்டான் அரவணைப்புடனும்
அள்ளிக் கொடுக்கின்ற ஆயுதங்களுடனும்
பிச்சை ஏந்தி வந்துவிட்டாய்
போருக்கா இல்லை?
பொது மக்களை அழிப்பதற்காய்..

என்னை நான் தேடுகிறேன்

தாயகத்தில் அன்று நான்
நானாக இருந்தேன் மகிழ்வாக
இன்று புலம் பெயர்நாட்டில்
நான் நானாக இல்லை என்பதனால்
என்னைத் தேடுகிறேன் என்னாளும்
வேறு சிலருக்காய் வாழ்கின்றேன்
இங்கே புதிய மனிதனாய்
மனிதப் பண்புகளை
மதித்தார்கள் அங்கே
மனிதன் பணப்பையை
மதிக்கிறார்கள் இங்கே
அதனால் என்னையே நான்
மாற்றிக்கொண்டேன் இவர்களுக்காய்
இப்போ தேடுகிறேன் என்னையே நான்!

ராணுவத்தின் வேட்டுக்கள்

பசியும் பட்டினியும்
கொலையும் கொள்ளையும்
கடத்தலும் கப்பம் கேட்டு மிரட்டுவதும்
வான்குண்டுத் தாக்குதலும்
கிளைமோரின் வெடிப்புகளும்
அகதியாய் இடம் பெயர்வுகளும்
அநியாயச் சாவுகளும்
இவையே எம் மண்ணில்
அன்றாட நிகழ்வுகளாய் ஆனபோதும்
விடிந்த பொழுதில் விழித்தெழுந்து
அல்லும் பகலும் அயராதுழைத்து
அம்மாவையும் அக்கா தங்கையையும்
அரணாகக் காத்து நின்ற
சின்னஞ் சிறுவனையும்
விட்டு வைக்கவில்லை
ராணுவத்தின் வேட்டுக்கள்.

தலித்துக்கள் விடுகின்ற கண்ணீர்

கண்ணீர் சொல்லும் கதைகள்
கவிதைகளாய் வெளிவந்தால்
காலத்தால் அழியாத
காவியங்கள் பல மலர்ந்திருக்கும்
அவை கதைகளாய் வெளிப்பட்டால்
உலகையே வியக்க வைத்திருக்கும்

தண்ணீர்ப் பஞ்சம்
தமிழ் நாட்டில்
தலைவிரித்தாடுவதால்
விவசாயிகள் கண்களிலே
கண்ணீர் ஆறாய்ப் பெருக்கெடுக்கிறது
அயல் மானிலத்தார்
தண்ணீர் கொடுக்க மறுத்தாலும்
எம் உழவர் துன்பத்தில்
பொழிகின்ற கண்ணீர்
நம் மண்ணில் சொரிவதனால்
விளையும் பயிர்கள் என்றே
நம்பிடுவோம் திடமாக!!!

ஆதி மனிதனையும்
வெட்கித் தலை குனிய வைக்கின்ற
சாதீயம் பேசி
குழி தோண்டிப் புதைக்கின்றார் நாகரீகத்தை
என்ன கொடுமை இது
தமிழ் நாட்டினிலே
தர்மம் செத்தது எப்போது?
ஊரின் நடுவே பெரும் சுவர் எழுப்பி
பிரித்து வைக்கின்றார் தலித் மக்களையே
கலக்கத்தில் தலித்துக்கள்
விடுகின்ற கண்ணீர்
உடைத்துவிடும் அச்சுவரை
பெற்றிடுவார் உரிமைதனை
நம்பிடுவோம் திடமாக!!!

வாழ்க்கை

மனித வாழ்க்கை
மாயத்தில் மட்டுமே நடக்கிறது
நடிக்கிறார்கள் எல்லோரும் நல்லாவே
காதல் இல்லையேல் சாதல்
புலம்பிடுவார்
தம் காம இச்சைகளைத் தீர்ப்பதற்காய்
ஈருடல் ஓர் உயிர் என்றே
வாழ்ந்திடுவார் கணவன் மனைவியுமாய்
அதில் ஒருவர் இறந்திட்டால்
அடுத்த கல்யாணம் செய்வதற்காய் துடித்திடுவார்
எல்லாமே நாடகம்தான்

மக்களுக்குச் சேவை செய்கிறேன் பார் என்று
சேகரிப்பார் வாக்குக்கள் நல்லாவே
வென்றிடுவார் தேர்தலிலே
ஆகிடுவார் மந்திரியாய்
மறந்திடுவார் அம் மக்களையே
ஊழல்கள் புரிந்தே
உல்லாச வாழ்க்கை வாழ்ந்திடுவார்
எல்லாமே நாடகம்தான்

மகிழ்வாய் இருப்பதாய்
தம்மையே ஏமாற்றி
வாழ்ந்திடுவார் பல பேர்
புலம் பெயர் நாட்டினிலே
இரண்டு வேலை செய்திடுவார்
வீட்டுக்கடன் வட்டியைக் கட்டிடுவார்
மிகுதி ஒன்றும் இல்லாமல்
அல்லல் பட்டிடுவார்
வசதியாய் இருப்பது போல்
நடித்திடுவார்
எல்லாமே நாடகம் தான்

உள்ளே அழுகின்ற
ஆயிரம் ஆயிரம் எம்மவர்கள்
வெளியே சிரித்தபடி
உலாவருகின்றார் மற்றவர்க்காய்
உலகமே நாடக மேடை
சொன்னார்கள் பெரியவர்கள்
நடிக்கின்றோம் நாம் எல்லாம்
எல்லாமே நாடகம் தான்

குரும்பசிட்டி

என் உள்ளத்தின் உணர்வுகளை
இதயத்தின் அதிர்வுகளை
சுவாசத்தின் மென்மையினை
அள்ளித் தெளித்திட்ட
என் ஊரின் காற்றை
சுவாசிப்பதற்காய்
ஏக்கமுறும் எம்மவர்க்கு
ஊர்க்காற்று வீசுகின்ற
தென்றல் மாலைப் பொழுது இது
மகிழ்வாய் நாம் எல்லாம்
கூடி நிற்கின்றோம் கூட்டுக் குடும்பம் போல்
உள்ளத்தின் உணர்வுகளை
துடைத்தெறிய முற்பட்டு
முடியாமல் போனதினால்
கூடி இங்கு எம் உணர்வுகளை பகிர்கின்றோம்
எம் இதயத்தின் அதிர்வுகள் ஒவ்வொன்றும்
எம் ஊரின் கதை பேசும்
எம் சுவாசத்தின் ஒவ்வோர் மூச்சும்
எம் ஊரின் மூலை முடுக்கெல்லாம்
சுற்றிச் சுழன்று வரும்


என் பசுமையான நினைவுகளில்
பதிந்திருக்கும் இனிமைகளை
அள்ளிக்கொடுத்த என் அருமை ஊரே
என் இதயத்தின் ஒவ்வோர் அணுக்களிலும்
உன் நினைவே
குடிகொண்டிருக்கும் எந்நாளும்
குரும்பசிட்டி என்றதுமே
கூதுகலம் தாங்கமுடியாது
எம் ஊரவற்க்கு
சிறிய ஊர் என்றாலும்
சிங்கப்பூர் என்றே சொல்லிடுவார்
எம் ஊரை மற்றையோர் எல்லாமே
பெருமிதம் மேலோங்கும் எம்மவற்கு
அழியாத எம் ஊரின் நினைவுகளை
எம்மவர் இதயங்கள்
எந்நாளும் சுகமாய் சுமந்து நிற்கும்
சிறியதோர் கிராமமாய்
சிங்காரச் செழிப்புடனே
அயலவரை அங்கலாய்க்க வைத்தாயே
என்ன இல்லை எமதூரில்?
அழகான வீடுகளும்
அளவில்லாத் தோட்டங்களும்
மின் விளக்கின் ஒளியினையே
எல்லோர்க்கும் முன்னமே நாம் பெற்றோம்
வீதி ஓரமெங்கும் பசுமை செளித்திருக்க
மதில்களெல்லாம் தொடராய்
விரிந்து செல்லும்...
ஐந்தாறு கோவில்கள்
அடுக்கடுக்காய் சூழ்ந்திருக்கும்
அழகான கோபுரங்கள்
அதற்கு இன்னும் மெருகூட்டும்
அழகான அம்மன் கோவில் தேரை
அண்ணார்ந்து பார்த்தே
அகமகிழ்வோம் நாம் எல்லாம்
அயலூரவர்கள் எல்லாம்
எம் கோவில் நோக்கிப் படையெடுப்பார்
அருள் புரிவார்
எம் அம்மாளாச்சியுமே அற்புதமாய்

பத்தாம் வகுப்புவரை பாடசாலை
ஐந்தாறு சங்கங்கள்
அனைத்துக்கும் கட்டிடங்கள்
படித்தோரின் எண்ணிக்கை
பலத்தைக் கொடுத்தது எம்மூருக்கு
கலைகளுக்குப் பெயர் எடுத்த
பெரியார்கள் வாழ்ந்தார்கள்
எமதூரில்
பெருமை சேர்த்தார்கள்
அகிலமெங்கும் குரும்பசிட்டிக்கே!

இளமையின் காலத்தை
இனிய எம் மண்ணில் களித்ததற்காய்
சொல்கின்றேன் நன்றிதனை
எந்நாளும் கடவுளிற்கே
இன்னும் ஓர்முறை
எம் மண்ணை முத்தமிட்டால்
மனத்தின் சுமையெல்லாம்
பஞ்சாய்ப் பறந்துவிடும்

எம் அப்பாவும் அம்மாவும்
அவர்தம் பெற்றோரும்
பிறந்து வளர்ந்து
பூரிப்பாய் வாழ்ந்த பூமி அது
எமக்கல்லோ சொந்தமது
எமக்கல்லோ சொந்தமது!
எம் கண்களெல்லாம்
கண்ணீரைக் கொட்டிநிற்க
பகை கொண்டு வெறி கொண்டு
எமதூரை ஏன் பறித்தாய்
ராணுவமே?

அரசடிச் சந்திக்கும்
அம்மன் கோவிலிற்கும்
மணிக்கடைப் படிக்கட்டிற்கும்
மாறி மாறி ஓடிய நாட்கள்
மனதினை விட்டகல
மறுத்தே நிற்கிறது
அயலூரார் மெச்சுகின்ற
அருமையான ஊரெனவே
பேரெடுத்தாய் சிறப்பாக
அடிபிடி சண்டைக்கு
போகமாட்டார் எமதூரார்
அள்ளிக் கொடுக்கின்ற வியாபாரத்தில்
நீ என்றுமே முன்னணியில்

இனிய இளமைப் பருவத்தே
நாமெல்லாம்
கூடிக் கும்மாளம் அடித்த காலங்கள்
விடலைப் பருவத்தே பெற்ற நண்பர்கள்
காலத்தால் அழியாத அவ் நினைவலைகள்
சந்தியிலே நாமிருந்து போட்ட சத்தங்கள்
நக்கலடித்துப் பாடிய பாட்டுக்கள்
மாங்காய் தேங்காய்
மதிலேறிப் பறித்த அநுபவங்கள்
கள்ளமாய்ப் பார்த்து
காதலுக்காய் ஏங்கிய காலங்கள்

எம் ஊரின் ஒவ்வோர் மூலையும்
எம் கதை சொல்லும் வாயிருந்தால்
இன்னும் ஓர் முறை
எம் ஊரில் கால்பதிக்க
கடவுளே கருணை காட்ட மாட்டாயா?
கல் நெஞ்சு ராணுவத்தை
எம் ஊரை விட்டு
துரத்தி அடிக்க மாட்டாயா?

இந்தக் கவிதை எம் ஊரவரின் ஒன்றுகூடல் நிகழ்வான ஊர்க்காற்று நிகழ்வின் போது என்னால் வாசிக்கப்பட்டது.