tag:blogger.com,1999:blog-69571581099411572152011-09-22T12:00:37.251+02:00இங்கு தனிமையிலே வெறுமை இந்த வெறுமையினை பொல்லாத தனிமையினை அகற்றவென்று தேடுகின்றேன் மனிதர்களைபொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.comBlogger651100tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-22855479475157371452011-05-27T11:46:00.001+02:002011-05-27T11:47:36.854+02:00முள்ளால் தைத்த <br />முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுகளுடன் <br />கடந்தோடிவிட்ட இரண்டு வருடங்கள்<br />கனவாகவே இது இருந்திருக்கக் கூடாதா<br />என்றவொரு ஏக்கம்<br />இன்றும் என் மனதில்<br />தவியாய் தவிக்கிறது<br /><br />எம் உறவுகளின் <br />சாம்பல் மேடுகளில்<br />பட்டு வரும் காற்றை<br />சுவாசிக்கும் கொடுமை<br />அழுகுரல்கள் நிறைந்த<br />அந்த அவல ஓசையின்<br />எதிரொலிகளை<br />கேட்கின்ற சுமைகள்<br /><br />அரச பயங்கரவாதம்<br />எம்மவர் சதை தின்று<br />நரபலி எடுத்த நினைவுகள்<br /><br />பசியால் துடிதுடித்தே<br />இறந்து போன சொந்தங்கள்<br />உடல் உபாதையினால்<br />உயிர்விட்ட எம் உறவுகள்<br />நோயின் உச்சத்தில்<br />ஆஸ்பத்திரியில் அடைக்கலம்<br />புகுந்தோரையும் <br />குண்டிவீசிக் கொன்ற கொடுமை<br /><br />எல்லாமே வெறும் கனவாக<br />இருந்துவிடக் கூடாதா???<br />ஒவ்வோர் விடியலிலும்<br />என்னை நானே கேட்கும்<br />கேள்வி இது!!<br /><br />குரும்பையூர் பொன் சிவராசா<br />ponnsivraj@hotmail.ccom<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-2285547947515737145?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-89017768578807517462011-05-17T08:13:00.001+02:002011-05-17T08:16:41.960+02:00கண்ணும் கண்ணும் பேசியது<br /><br />அன்றைய காதலிலே <br /><br />கண நேர சந்திப்பிலும் <br /><br />காவியம் பேசியது பார்வைகள், <br /><br />கை அசைவுகள் ஒவ்வொன்றும்<br /><br />படித்தன ஆயிரம் கவிதைகள்<br /><br />ஒவ்வோர் புன் சிரிப்பும் <br /><br />கொடுத்தன பல நூறு முத்தங்கள்<br /><br />சந்திப்புகள் ஒவ்வொன்றும்<br /><br />சரித்திரமாய் முத்திரை பதித்தன <br /><br />பட்டும் படாமலும் <br /><br />பயணிக்க நேரும் தருணங்கள்<br /><br />ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வோர் தேநிலவாகின<br /><br />உயிரும் உயிர்ப்பும்<br /><br />இருந்தது அக் காதலிலே<br /><br />காலம் காலமாய் காதல் கதை பேசி <br /><br />களவு களவாய் சந்தித்து <br /><br />கவிதைகள் பலவும் பரிமாறி <br /><br />தொடர்ந்தது அக் காதல்..... <br /><br /> <br /><br />இன்றோ <br /><br />பேஸ்புக்கிலும் செல் போனிலும் <br /><br />மின் அஞ்சலிலும் <br /><br />பிறக்கிறது காதல்<br /><br /> <br /><br />இரண்டே நாளில் இரவிரவாய் விழித்திருந்து <br /><br />கதை எல்லாம் முடிகிறது இன்ர நெற்றில் <br /><br />நிமிடத்தில் பார்த்து <br /><br />நியமென்று நம்பிடுவார் <br /><br />வெப் கமராவில்<br /><br />இங்கே அன்புக்கு இடமில்லை<br /><br />வெறும் அறிமுகம் மட்டும்தான் கிடைக்கிறது<br /><br /> <br /><br />அன்று காதல் இல்லையேல் சாதல் <br /><br />இன்றோ காதல் இல்லையேல் மீண்டும் காதல்<br /><br />வெட்கம் நாணம் கோவம் <br /><br />இவை எல்லாம் தொலைந்து போன <br /><br />கணனிக் காதல் இது <br /><br />உள்ளங்கள் பேசவேண்டும் <br /><br />இதயங்கள் கலக்க வேண்டும் <br /><br />இதுவே உண்மைக் காதல்<br /><br />உதடுகள் பேசுவது காதல் அல்ல <br /><br />உடல்கள் கலப்பதும் உண்மைக் காதல் அல்ல<br /><br /> <br /><br />அவசர உலகத்தில் பொய்தான் எல்லாமே<br /><br />அதற்காக காதலுமா பலியாக வேண்டும்!<br /><br />கணனியே நீ காதலுக்கு எதிரியே!!<br /><br /> <br /><br />குரும்பையூர் பொன் சிவராசா<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8901776857880751746?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-12262046256351653212010-06-16T19:46:00.000+02:002010-06-16T19:47:50.971+02:00இவ் உலகில்<br />நான் ஏன் பிறந்தேன்<br />கேள்வி ஒன்று<br />எழுவதுண்டு என் மனதில்<br />பலவேளை<br />விடை தெரியாமல் <br />விழி பிதுங்கி நிற்பதுண்டு<br /><br /><br />எம் குடும்பத்தின் குலவிளக்காய்<br />நிதுரா நீ வந்துதித்த பின்னாலே<br />உணர்ந்து கொண்டேன்<br />என் பிறப்பிற்கும் <br />ஓர் அர்த்தம் உண்டென்று<br />உன்னைப் போல் ஓர் பிள்ளை<br />இவ் உலகிற்கு தருவதற்காய்<br />இயற்கை அன்னை அவள் <br />என்னைப் படைத்திருப்பாள்<br />இப் பூமிப் பந்தினிலே<br /><br />பச்சைக் குழந்தையாய் இருந்தபோது<br />படு சுட்டி நீ<br />என் மடியினில் உன் தலை வைத்து<br />கால் அசைத்து பின் அமைதியாய்<br />துயிலும் உன் அழகு முகம்<br />மறக்க முடியா நினைவுகளாய்<br />மனதில் உறைந்தே இருக்கிறது<br /><br />நான்கு ஐந்து வயதினிலே<br />"Under ground, Over ground"<br />"Hallunda, mannunda"<br />என்று <br />நீ சொல்லிய நகைச்சுவைகள்<br />உன் மழலையில் மகிழ்ந்திருந்தோம்<br />நாமெல்லாம்....<br /><br />பத்து வயதினிலே நீ<br />சுமைதாங்கியானாய் <br />எம் குடும்பத்திற்கே!<br />அப்பா ஆஸ்பத்திரியில் படுத்திருந்தால்<br />விடிகாலை ஆறு மணிக்கே<br />ஆயராவாய் நாள் தவறாமல்<br />அதன் பின்பே செல்வாய் பாடசாலைக்கே<br />மறக்காமல் வருவாய் மாலையிலும்<br /><br />அன்பைச் சொரிந்தாய்<br />எம் மீதெல்லாம்<br />அன்பாகப் பேசிடுவாய்<br />ஆத்திரம் வந்துவிட்டால்<br />அட்டகாசமாய்ப் கத்திடுவாய்<br />பத்து நிமிடம் பேசாமல் இருக்கமாட்டாய்<br />இப்போதும் கோவமா என்றிடுவாய்<br /><br />ஆண்டவன் தந்த அற்புதப் பிறவி நீ<br />எம் குடும்பத்தைக் காக்க வந்த<br />காவல் தெய்வம் நீ<br />குடும்பத்தின் துன்பத்தில் துயரத்தில்<br />எல்லாம் பங்கெடுப்பாய்<br />துணிவாக நின்று எம் துயர் தீர்க்க<br />தோள் கொடுப்பாய்<br /><br />பாடசாலையிலே நீ<br />பலே கெட்டிக்காரி<br />குறும்புத் தனத்தில் நீதான்<br />முதல் இடத்தில்<br />எல்லோரும் உன்னில்<br />அளவில்லா அன்புடனே<br />சோட்டி என்றே அழைத்திடுவார்<br />உனைத் தூக்கி விளையாடி<br />மகிழ்ந்திடுவார்<br /><br />நீ எனக்கு மகளல்ல<br />என் தாயின் மறுபிறப்பு<br />உன் அம்மாவின் <br />அம்மாவின் காபன் கொப்பி நீ<br />அக்காவின் செல்லத் தங்கை நீ<br />ஒரு நாள் நீ எம் வீட்டில்<br />இல்லையென்றால்<br />எம் வீடே அமைதியாய்<br />உறங்கிவிடும்<br /><br />உன்னை எமக்கு அளித்ததற்காய்<br />நன்றி சொல்கின்றோம் அந்த<br />இயற்கை அன்னைக்கே!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1226204625635165321?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-37411874536171547602010-05-13T19:56:00.003+02:002010-05-13T20:03:55.940+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pnl_W2KiF2M/S-w_AunU8JI/AAAAAAAAAHM/ihwvQ-yN2Xg/s1600/demonstration-3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 180px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_pnl_W2KiF2M/S-w_AunU8JI/AAAAAAAAAHM/ihwvQ-yN2Xg/s320/demonstration-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470816929093841042" /></a><br />போதும் போதும் பொறுத்தது போதும்<br /><br />ஆண்களே நீங்களெல்லாம் பொறுத்தது போதும்<br /><br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br /><br />சங்கே முழங்கு என்று பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br /><br />இழந்த உன் உரிமையை வென்று எடுக்க<br /><br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br /><br /><br />அன்று நீ சமையல் அறையை எட்டியும் பார்க்கவில்லை<br /><br />இன்றோ சமையலிலே நீதான் முன்னணியில்<br /><br />சட்டி பானை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமால் நீ இருந்தாய்<br /><br />இன்றோ சட்டி பானை கழுவுவதில்<br /><br />நீதான் முதன்மையாய் இருக்கின்றாய்<br /><br />டிஸ்வோசர் வேண்ட நீ முயற்சி எடுத்திட்டால்<br /><br />பெண்ணோ அதை தட்டியே கழித்திடுவாள்<br /><br /><br />ஆண் சிங்கமாய் அன்று நீ இருந்தாய்<br /><br />இன்றோ அடுப்பூதும் சுண்டெலியாய் நீ இருக்கின்றாய்<br /><br />அம்மாவின் கையாலே அறுசுவையும் நீ உண்டாய்<br /><br />இன்றோ ஐரோப்பாவில் அடுப்படியில் நீ வெந்தே சாகின்றாய்<br /><br />ஆண்கள் கட்டாயம் சம உரிமை பெற்றே ஆகவேண்டும்<br /><br />சமையலிலே பெண்ணும் சரி பாதி பங்கு வகித்தே தீரவேண்டும்<br /><br /><br />அன்று அம்மா அம்மா என்று தான்<br /><br />அழுதன பிள்ளைகள் எல்லாமே<br /><br />இன்று அப்பா அப்பா என்று அழுவது ஏனோ<br /><br />பிள்ளைப் பராமரிப்பில் பெண்களுக்கும்<br /><br />சம பங்கு தந்தே தீரவேண்டும்<br /><br />பத்து மாதம் சுமப்பது பெண்களென்றால்<br /><br />பின்வரும் பத்து வருடங்களும்<br /><br />ஆண்களா பிள்ளைகளைச் சுமக்கவேண்டும்<br /><br /><br />சம்பளம் வந்தவுடன் சட்டையும் சீலையும்<br /><br />வேண்டத் திரிகின்றார் பெண்களெல்லாம்<br /><br />ஆண்களுக்கும் சம உரிமை வேண்டும்<br /><br />அவர்களையும் மனிதர்களாய் மதிக்கவேண்டும்<br /><br />அவர்களுக்கும் உடுபுடவை வேண்ட சம உரிமை வேண்டும்<br /><br />கோட்டும் சூட்டும் வேண்ட அவர்களுக்கும்<br /><br />நீ பணம் கொடுக்கவேண்டும்<br /><br /><br />விருந்தாளிகள் வீட்டுக்கு வருவதென்றால்<br /><br />அன்று அடுப்படியில் நிற்பதெல்லாம்<br /><br />ஆண்களாய் இருப்பது முற்றாக மாறவேண்டும்<br /><br />விருந்தாளிகளுடன் கதை அளப்பதெல்லாம் பெண்களென்றால்<br /><br />வேலை செய்வதெல்லாம் ஆண்களா<br /><br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே!<br /><br />சரி பாதி உரிமைக்காய்<br /><br />இன்றே போர்க்கொடி உயர்த்திடுவாய்<br /><br /><br />நகை நகையாய் வேண்டி நம் பணத்தை எல்லாம்<br /><br />கழுத்திலும் கையிலும் பொத்திப் பொத்தி<br /><br />வைத்திருக்கும் பெண் அவளே<br /><br />ஆணுக்கும் ஆசைகள் உண்டென்று<br /><br />நீ என்றாவது எண்ணிப் பார்த்ததுண்டா<br /><br />இன்றே அரைவாசி நகையை பெறுமட்டும்<br /><br />போராட்டம் நடாத்திடு ஆண்மகனே!<br /><br /><br />அரைப் போத்தல் தண்ணி அடித்திட்டால்<br /><br />அநியாயம் முழுக்க ஆண்தான் செய்திட்டான்<br /><br />என்று பிதற்றுகின்ற பெண்ணே<br /><br />நீ வேண்டும் சாறிக்கும் நகைக்கும்<br /><br />அழகுசாதனப் பொருளுக்கும்<br /><br />யார் தருகின்றார் பணம்<br /><br />அளவாய் தண்ணி அடிப்பதற்கு<br /><br />ஆண்கள் கட்டாயம் உரிமை பெற்றே ஆகவேண்டும்!<br /><br /><br />ஆணுக்குச் சமத்துவம் வேண்டி<br /><br />ஐரோப்பிய நாடெல்லாம்<br /><br />மூலை முடுக்கெல்லாம்<br /><br />ஆண்கள் போராட்டம் நடாத்தவேண்டும்<br /><br /><br />சீறுகின்ற பெண்ணை<br /><br />வீட்டில் நீ ஓர் சிரிப்பால் மழுப்புவதை<br /><br />நான் நன்கறிவேன்<br /><br />இழந்த ஆணின் உரிமைகளை<br /><br />அகிம்சையால் வென்றெடுக்க<br /><br />ஒன்று பட்டுப் போராடி வெற்றி பெறவேண்டும் நீ<br /><br />உன் போராட்டம் வெற்றி பெறும்<br /><br />பெண்ணுடன் சமத்துவமாய்<br /><br />ஆணே கட்டாயம் நீ வாழ்ந்திடுவாய்!<br /><br />குரும்பையூர் பொன் சிவராசா<br /><br />நேர்த்தியான, உடனடிச் செய்திகளுக்கும், சிறந்த கவிதைகள் மற்றும் நகைச்சுவை என்பவற்கிற்கும் www.tamilsworld.net என்ற இணையத்தளத்தை பாருங்கள்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-3741187453617154760?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-81816972965654010362010-05-04T23:19:00.003+02:002010-05-04T23:24:29.500+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pnl_W2KiF2M/S-CP19Go-zI/AAAAAAAAAF4/OxoZ9X0Visc/s1600/joke+sympol.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 187px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pnl_W2KiF2M/S-CP19Go-zI/AAAAAAAAAF4/OxoZ9X0Visc/s320/joke+sympol.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467528104726035250" /></a><br />கணவன்: மருந்துப் போத்தலை ஏன் தலையில் தடவியபடி இருக்கிறாய்?<br /><br />மனைவி: டாக்டர் தான் தலை வலிச்சா இதை தடவச் சொன்னார்.<br /><br />கணவன்: தடவச் சொன்னபடியால் தப்பித்தாய், குடிக்கச் சொல்லியிருந்தால், போத்தலை உடைத்து சாப்பிட்டிருப்பாய். <br /><br /><br /><br />டாக்டர்: நோயாளி ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்பே இறந்து விட்டார்.<br /><br />மோகன்: இருக்காதே நான் 15 நிமிடத்துக்கு முந்தி அவருடன் கதைத்தேனே.<br /><br />டாக்டர்: நீங்கள் தானே கதைதீர்கள் அவர் கதைக்கவில்லையே.<br /><br /><br /><br />ஒருவர்: எல்லா டாக்டர்களும் ஏன் நின்று கொண்டே சத்திர சிகிச்சை செய்கிறார்கள்<br /><br />மற்றவர்: கடவுளாக நம்புகிறோம் என்று சொல்வதால் அவர்களும் நின்றே கொல்லுகிறார்கள்<br /><br /><br />மேலதிகாரி: கொலை வழக்கை உங்களிட்டை ஒப்படைச்சோமே என்ன கண்டு பிடித்தீர்கள்<br /><br />காவலர்: கொலை செய்யப்பட்டவர் கொலை செய்யப்படுவதற்கு 2 நிமிடங்களுக்கு முன்பு கூட உயிருடன் இருந்திருக்கிறார்<br /><br /><br />டாக்டர்: உடம்பு பலமாவதற்கு மருந்து எழுதித் தந்தேனே ஒழுங்காகக் குடித்தீர்களா<br /><br />நோயாளி: மூடியைத் திறக்க முடியவில்லையே டாக்டர் அதுக்காகத் தான் இப்போ வந்திருக்கிறேன்<br /><br /><br />தலைவர்: மரத்துக்கெல்லாம் திரிசா, நமீதா, அசின் என்று தலைவர் பேர் வைக்கிறாரே ஒன்றும் விளங்குது இல்லை<br /><br />தொண்டர்: அப்பிடிப் பேர் வைச்சாத்தானாம் எல்லோரும் மரத்தை கவனமாக வளர்ப்பினமாம்<br /><br />வயிறு குலுங்கச் சிரிக்க வைக்கும் நகைச் சுவைக்கு www.tamilsworld.net இணையத் தளத்தை பார்வையிடுங்கள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8181697296565401036?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-79147818503456186432010-04-01T20:39:00.001+02:002010-04-01T20:40:13.823+02:00மறக்க முடியுமா<br />எம் ஊரின் மணிகடைச் சந்தி<br />எம் இளமை பருவத்தை <br />இனிமை ஆக்கிய<br />இதய பூமி அது <br />தொட்டு வணங்குகிறேன் <br />சந்தியின் அந்தப் படிக்கட்டை<br />கட்டையில் நான் போனாலும் <br />அச் சந்தியைக் கடந்தே<br />என் உடல் போகவேண்டும் <br />என்றொரு ஆசை<br />பாழும் சிங்கள ராணுவம் <br />எம் மண்ணை விட்டகன்றால்<br />இன்னும் ஓர் முறை <br />அந்தப் படியின் மடியில்<br />ஆற அமர்ந்திருந்து <br />அரட்டை அடிக்க ஓர் ஆசை<br /><br />கூடியிருந்து கும்மாளம்<br />அடித்தவைகள்<br />இப்போதும் மனதைக் குளிரவைக்கும்<br />பாடிய பாட்டுக்கள்<br />எத்தனை எத்தனை<br />வீதியால் போவோரை<br />வித விதமாய் விமர்சிப்போம்<br />"ஒரு பின்னலை முன்னே விட்டு<br />பின்னிப் பின்னிப் போகிறா"<br />"கன்னம் கறுத்த குயில்<br />நிறத்தவளே"<br />கலகலப்பாய் கழியும்<br />ஒவ்வோர் நொடிப் பொழுதும்<br />காசிருந்தால் மணிகடையில்<br />வடை ஒன்றும் தேநீரும்<br />வாங்கிக் குடிப்போம்<br />வருசம் முப்பது போனாலும் <br />அதைப் போலொரு தேநீர்<br />அகிலத்தில் ஆருக்கும் கிடைக்காது<br />தனியாகக் குடிக்கமாட்டோம்<br />தாகம் எடுத்தாலும்<br />காசுகளை ஒன்று சேர்த்து<br />கணக்குப் பார்த்து<br />எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்தே<br />பருகிடுவோம் ஒற்றுமையாய்<br /><br />முதல் நாள் பண்ணிய வம்புகள்<br />முழுக்க வரும் மணிகடைச் சந்திக்கே<br />இளநீர் மாங்காய் பறித்தவைகள்<br />இளசுகளின் காதல் கிசு கிசுக்கள்<br />கள்ளடித்தோர் விபரங்கள்<br />எல்லாம் கடித்தெடுப்போம்<br />அதில் ஓர் சுகமுண்டு<br /><br />எம் இளமைப் பருவத்தை<br />இனிமை ஆக்கிய <br />அந்த புனிதமான சந்தி<br />இளையோர் பெரியோர் முதியோர்<br />எல்லோரும் சமத்துவமாய்<br />அமர்ந்திருந்து சந்தோசமாய் <br />கதை பகிரும் அந்தப் படிக்கட்டு<br />இதயத்தை விட்டு<br />என்றும் அகலாது விலகாது!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7914781850345618643?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-35966064214773594962010-03-29T16:24:00.001+02:002010-03-29T16:25:19.099+02:00அம்மாவின் வயிற்றினிலே<br />பத்து மாதங்கள்<br />சுகமாய் தரித்திருந்து<br />இப் பூமிப் பந்தினில் <br />முதல் முறையாய் <br />பிறந்தேன் நான்<br />காலங்கள் ஓடியது<br />கல்யாணம் செய்துகொண்டேன் <br />வேதனைகள் சோதனைகள்<br />ஒவொன்றாய் வந்தபோது<br />ஒடிந்து போனேன் <br />நான் நானாக இல்லாதபோது<br />உயிர் தந்தாள்<br />வாழ வழி தந்தாள்<br />என் அன்பு மனைவியுமே<br />பிறந்தேன் நானும் <br />இரண்டாம் முறையாக!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-3596606421477359496?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-15936392562488188032010-03-22T08:33:00.000+01:002010-03-22T08:35:10.488+01:00என் கைகளில் வலுவில்லை<br />கவிதைகள் வடிப்பதற்கு<br />மனம் மட்டும் அவளிற்காய்<br />ஓர் கவிதை புனைய விழைகிறது<br />மை தொட்டு காகிதத்தில் கை பரப்பி<br />எழுதவில்லை இக் கவிதை<br />இரத்தக் குழாய்களினால்<br />உதிரத்தை மை ஆக்கி<br />இதயத்தின் சுவர்களிலே வரைந்த கவிதை இது<br /><br />இளமையிலே இனிதாக இருந்த வேளை<br />எழுதிக் குவித்தேன் நான் கவிதைகளை<br />ஒவ்வொன்றும் காதல் கதை பேசும்<br />கண் சிமிட்டும் கை அசைத்து<br />முத்தமிட்டு கவி பாடும்<br />என் கவிதைக்காய் தவமிருப்பாய்<br />என் கவிதைக்குள் நீ இருந்தாய்<br />உன்னுள்ளே என் கவிதை <br />உயிர்ப்பாய் உறவாடும்<br /><br />என் வரவிற்காய் காத்திருப்பாய்<br />உறவிற்காய் தவமிருப்பாய்<br />அரவணைப்பாய் ஆரத் தழுவிடுவாய்<br />எனைக் காணாது<br />சில மணித் துளிகள் போனாலும்<br />மனம் ஒடிந்து துடிதுடித்துப் போய்விடுவாய்<br /><br />இன்று <br />உடல் தளர்ந்து உளம் நொந்து <br />முதியோர் இல்லத்தில்<br />நான் முனகும் இக் கவிதை<br />கேட்பதற்கோ நீ இல்லை<br />என் அருகினிலே<br />நாட் கணக்காய்<br />மகளிர் மன்றம் என்றும்<br />மாரியம்மன் கோவில் என்றும்<br />மாறி மாறி ஓடித் திரிகின்றாய்<br />மறக்க முடியா<br />எம் காதல் நினைவுகளை<br />கவிதையாய் வடித்துவிட்டேன்<br />வந்து கேட்க மாட்டாயோ ஓர் முறை!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1593639256248818803?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-14854922909072415242010-03-21T23:29:00.000+01:002010-03-21T23:30:48.361+01:00என் கைகளில் வலுவில்லை<br />கவிதைகள் வடிப்பதற்கு<br />மனம் மட்டும் அவளிற்காய்<br />ஓர் கவிதை புனைய விழைகிறது<br />மை தொட்டு காகிதத்தில் கை பரப்பி<br />எழுதவில்லை இக் கவிதை<br />இரத்தக் குழாய்களினால்<br />உதிரத்தை மை ஆக்கி<br />இதயத்தின் சுவர்களிலே வரைந்த கவிதை இது<br /><br />இளமையிலே இனிதாக இருந்த வேளை<br />எழுதிக் குவித்தேன் நான் கவிதைகளை<br />ஒவ்வொன்றும் காதல் கதை பேசும்<br />கண் சிமிட்டும் கை அசைத்து<br />முத்தமிட்டு கவி பாடும்<br />என் கவிதைக்காய் தவமிருப்பாய்<br />என் கவிதைக்குள் நீ இருந்தாய்<br />உன்னுள்ளே என் கவிதை <br />உயிர்ப்பாய் உறவாடும்<br /><br />என் வரவிற்காய் காத்திருப்பாய்<br />உறவிற்காய் தவமிருப்பாய்<br />அரவணைப்பாய் ஆரத் தழுவிடுவாய்<br />எனைக் காணாது<br />சில மணித் துளிகள் போனாலும்<br />மனம் ஒடிந்து துடிதுடித்துப் போய்விடுவாய்<br /><br />இன்று <br />உடல் தளர்ந்து உளம் நொந்து <br />முதியோர் இல்லத்தில்<br />நான் முனகும் இக் கவிதை<br />கேட்பதற்கோ நீ இல்லை<br />என் அருகினிலே<br />நாட் கணக்காய்<br />மகளிர் மன்றம் என்றும்<br />மாரியம்மன் கோவில் என்றும்<br />மாறி மாறி ஓடித் திரிகின்றாய்<br />மறக்க முடியா<br />எம் காதல் நினைவுகளை<br />கவிதையாய் வடித்துவிட்டேன்<br />வந்து கேட்க மாட்டாயோ ஓர் முறை!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1485492290907241524?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-7734898670870946182009-11-24T07:40:00.001+01:002009-11-24T07:41:08.725+01:00என் இதயத்தை<br />ஓர் சம்மட்டியால் ஓங்கி<br />அடிப்பது போல் ஓர் உணர்வு<br />கல் நெஞ்சக்காரர்களா<br />நாம் மனிதர்?<br />கருணை அன்பு எதுவுமே<br />புரியாத அற்பப் பதர்களா<br />நாம் எல்லாம்?<br />ஓர் ஆயிரம் கேள்விகள்<br />விடை தெரியாது விக்கித்து நின்றேன்<br />வெட்கத்துடனேயே<br /><br />மாட மாளிகை போன்றதோர் வீடு <br />அங்கு ஓர் பசு மாடு<br />கழுத்தில் கயிறு கட்டி<br />தொட்டிலில் சிறைப்பட்டிருந்தது<br />பாவம் அது.....<br />இங்கோர் தொட்டிலில்<br />தாய்ப் பசு<br />கண்ணுக்கெட்டாத் தூரத்தில்<br />அதன் கன்றுக் குட்டி<br />என்ன கொடுமை இது?<br />தன் தாய்ப் பாலைக்<br />குடிக்கத் தடுப்பதற்காய்<br />இந்தச் சிறைவாசம்<br /><br />தலை முழுகிப் பொட்டிட்டு பூச்சூடி <br />வந்த வீட்டின் தலைவி <br />தருகின்றாள் விடுதலை<br />கன்றுக்குட்டிக்கு.....<br />துள்ளிக் குதித்து மகிழ்வுடனே ஓடிவந்து<br />தன் தாயின் முலையிலே<br />குடிக்கிறது பாலை மகிழ்வுடனே <br />என்னவோர் அநியாயம்<br />இடை நடுவே<br />கன்றை இழுத்தெடுத்து<br />தாயின் முகத்தருகே<br />நிற்கவைத்து<br />கறக்கின்றாள் களவாக<br />பசுவின் பால்தனையே<br />என்ன கொடுமை இது<br />பகற் கொள்ளை இது<br /><br />கறந்த பாலுடனே<br />செல்கின்றாள் கோவிலுக்கு<br />பக்தி பரவசமாய் தருகின்றாள்<br />பால்தனையே ஐயரிடம்<br />அமோகமாய் நடக்கிறது<br />அபிசேகம்<br />அரோகரா சத்தம் வானைப் பிளக்கிறது<br />இங்கே பக்தர்கள்<br />தீர்த்தமாய் பாலைக் குடித்துக் கொண்டிருக்க<br />அங்கே கன்றுக்குட்டி பசியுடன்<br />தாயின் அன்புக்காய் ஏங்கித் தவிக்கிறது<br />மனிதனுக்கு மட்டுமா<br />தாய் பிள்ளைப் பாசம்?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-773489867087094618?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-57810154832876348082009-11-06T09:31:00.002+01:002009-11-06T09:34:42.593+01:00நள்ளிரவு கண் விழித்தேன்<br />அப்பா அப்பா என்ற குரல் கேட்டு<br />அழுது துவண்டாய்<br />நோத் தாங்காமல் என் மகளே<br /><br />என்....<br />கண்கள் அழுதன‌<br />கண்ணீர் சொரிந்தது<br />இதயம் கனத்தது<br />இரத்தம் உறைந்தது<br />இரவு அப்படியே இருந்தது<br />பகல் தொலைந்தது<br />உன் துயர் கண்டு<br />பார்வை மங்கிப் போனது<br />தூக்கமில்லா இரவுகள்<br />இன்பமில்லாப் பொழுதுகள்<br />எதையும் செய்யவில்லை<br />நான் நானாக....<br />அந்த ஓர் மாதம்...<br /><br />என் அருமை மகளே<br />உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால்<br />என் உள்ளம் வடிக்கும்<br />இரத்தக் கண்ணீரை<br />நீ கலங்கி நான் பார்த்தால்<br />என் இதயம்<br />உடைந்துவிடும் சுக்கு நூறாக‌<br />காலையிலும் மாலையிலும்<br />உன் கனிவான முகத்தை<br />பார்த்தே நாம் மனம் மகிழ்வோம்<br />நீ இல்லா ஒவ்வோர் நிமிடமுமே<br />எம் வீட்டில் ஓர் யுகமாகும்<br />ஓர் மாதம் நீ பட்டாய் வேதனைகள்<br />ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து கொண்டே<br />இயற்கையின் சோதனையோ<br />விதியின் விளையாட்டோ<br />யாம் அறியோம்<br />நீ சுகமாய் திரும்பி வ‌ந்ததற்காய்<br />சொல்கிறோம் நன்றிதனையே<br />இயற்கை அன்னைக்கே!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-5781015483287634808?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-58259929229232577252009-10-11T16:26:00.000+02:002009-10-11T16:28:03.444+02:00காட்டுமிராண்டிச் சிங்களவன்<br />கையில் ஆயுதம் இல்லா எம்மவரை<br />நிர்வாணமாக்கி கை கட்டி கண் கட்டி<br />சுட்டுத் தள்ளுவதை<br />கண்ட பின்பும்<br />நாமா பயங்கரவாதிகள்?<br />இழிவான இந்தியாவே<br />கயவனான கருணாநிதியே<br />எம் இனத்தை அழித்து<br />நம் குருதி குடித்த போதையிலே<br />ஏப்பம் விடுகின்றீர்!<br />எம் குழந்தைகளே உமைக் கண்டால்<br />காறித் துப்பும் உம் முகத்தினிலே<br /><br />விச வாயுவால் எம்மவரை<br />மூச்சுத் திணறடித்துக் கொன்றார்கள்<br />எரிவாயுவினால் நம்மவர்கள்<br />கொத்துக் கொத்தாய் கருகிச் செத்தார்கள்<br />கற்பிணித் தாய்மாரும்<br />தன் தாயின் பால் குடித்த குழ‌ந்தைகளும்<br />கொடிய சிங்களத்தின் செல்லடியில்<br />செத்து மடிந்தார்கள்<br />கையேந்தி நின்றோம் உலகத்தை நோக்கி<br />வேடிக்கை பார்த்தீர்கள் நீங்க‌ளெல்லாம்<br />அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்தீர்க‌ள்<br />ஆயுத‌மெல்லாம்...<br />எம்மை அழிப்ப‌த‌ற்காய்<br />உரிமை வேண்டும் என்றோம்<br />சமத்துவம் கோரி நின்றோம்<br />மனிதனாய் வாழ வழி தாருமென்றோம்<br />இன்று வதை முகாம்களில்<br />அணு அணுவாய்ச்<br />செத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்<br />இன்னும் நாமா பயங்கரவாதிகள்?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-5825992922923257725?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-49087599786145571752009-01-30T10:55:00.003+01:002009-01-30T11:03:19.636+01:00முத்துக்குமாரா <br />தமிழனுக்காய் உயிர் கொடுத்தாய் நீ<br />ஈழத் தமிழன் அவலம் பொறுக்காமல்<br />உன்னையே நீ அழித்தாய்<br />தீப் பிழம்பாய் நீ எரிந்து<br />உன்னை நீயே கொடுத்தாய்<br />தமிழன் விடிவிற்காய்<br />இந்திய அரசு கேட்குமா இதையெல்லாம்?<br />தியாகி திலீபனையே கொன்றவர்கள்<br />கேட்பார்கள் உன் கோரிக்கையை<br />என்றா எதிர்பார்த்தாய்?<br />ஏன் இந்த முடிவெடுத்தாய்?<br />எம் நெஞ்செல்லாம்<br />இரத்தக் கண்ணீர் வடிக்கிறதே<br />அறிவாயா எம் முத்துக்குமரா?<br /><br />ஈழமக்களின் மனத்தினிலே<br />நீ ஓர் பெரிய மாவீரன்<br />எம் வலி பொறுக்க முடியாமல்<br />தீப் பிழம்பாகிய தியாகி நீ<br />ஈழம் மலரும் ஓர் நாள்<br />முத்தான எம் முத்துக் குமரன்<br />வீர நாயகனாய் வீற்றிருப்பான்<br />எம் மக்கள் மத்தியிலே<br />திண்ணமிது திடமாகச் சொல்கின்றேன்<br /><br />வாழ வேண்டியவன் நீ<br />எமக்காக இன்னும் போராட வேண்டியவன் நீ<br />வீரத் தமிழன் நீ<br />மற்றவர்க்காய் மரணித்த<br />யேசுவையும் விஞ்சியவன் நீ<br />ஈழ்த்தமிழருக்காய் சிலுவை சுமந்தவன் நீ<br />மற்றவரின் விடிவிற்காய்<br />உன்னையே எரித்தவன் நீ!<br /><br />என்னமாய் வலித்திருக்கும்<br />உன் உடலெல்லாம்<br />தமிழன் விடிவிற்காய்<br />தாங்கினாய் வலி எல்லாம்<br />ஈந்தாய் உன் உயிர்தனையே<br />தமிழன் வாழ்விற்காய்<br />நன்றி சொல்ல ஓர் வார்த்தையில்லை<br />வணங்கி நிற்கின்றோம்<br />நல் வாழ்வு வாழ்வேண்டும் நீ<br />வானகத்தே எம் மாவீரருடன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4908759978614557175?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-17397058464121648152009-01-29T09:24:00.001+01:002009-01-29T09:26:21.463+01:00புலம்பெயர் நாட்டில் நாமிருந்து<br />புண்ணாகிப் போன எம் இதயங்களில்<br />எழுகின்ற உணர்ச்சிகளை<br />அறிவீரா எம் உடன்பிறப்புகளே?<br />ஆறுதல் சொல்ல எமக்கோர் வார்த்தை இல்லை<br />அரவணைக்க துடிக்கின்ற எம் கைகள் உங்கில்லை<br />அறிவாயா எம் உறவுகளே?<br /><br />நவீன கிட்லர் மகிந்தரின்<br />மமதை கொண்ட ராணுவத்தின்<br />செல்லடிபட்டும் குண்டடிபட்டும்<br />குற்றுயிராய் விழும் குழந்தைகள் கூட<br />மருந்தில்லாமல் மரணிக்கும்<br />அவலத்தை ஆரால் தாங்கமுடியும்<br />இந்த அகிலத்தில்?<br /><br />பாவி மகிந்தா!!<br />புத்தனின் பெயரால்<br />புதை குழி தோண்டிப் புதைக்கின்றாய்<br />ஒன்றுமறியா எம்மவரை....<br />போருக்குப் போகின்றேன் என்று சொல்லி<br />எம் கற்ப்பிணிப் பெண்களையும்<br />தள்ளாடும் முதியோரையும்<br />தவழும் குழந்தைகளையும்<br />வெட்டிச் சாய்க்கின்றாய்<br />உனைக் கேட்பதற்கு<br />உலகத்தில் எவருமில்லை என்ற<br />மமதை தானே?<br /><br />எம் தமிழர்<br />எம் பெற்றோர், உற்றோர்<br />அண்ணன் தம்பி<br />அக்கா தங்கை<br />ஆறி அமர இடமுமின்றி<br />அள்ளிக் குடிக்கத் தண்ணியின்றி<br />அரை வயிறு நிரப்ப வழியுமின்றி<br />மண் தரையிலும் மர நிழலிலும்<br />படுத்துத் தூங்குகின்ற காட்சிகள்<br />எம் மனதைப் பிழிந்து பிய்த்து எறிகிறதே!!<br /><br />பிள்ளைகள் வீரிட்டு ஓலமிட<br />அம்மாக்கள் அரவணைத்து<br />உறக்கமும் இல்லாமல்<br />பேய் இருட்டில் விழித்திருக்க<br />வெளிச்சத்துடன் வந்தே<br />போடுகின்றாய் குண்டுகளை<br />பேடி மகிந்தா இதுதானா உன் வீரம்?<br /><br />மறத் தமிழன் புற முதுகிட்டதாய்<br />சரித்திரம் இல்லையடா!<br />ஆறு நாட்டுப் படையுடனும்<br />அயல் நாட்டான் அரவணைப்புடனும்<br />அள்ளிக் கொடுக்கின்ற ஆயுதங்களுடனும்<br />பிச்சை ஏந்தி வந்துவிட்டாய்<br />போருக்கா இல்லை?<br />பொது மக்களை அழிப்பதற்காய்..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1739705846412164815?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-40395986792940790512008-06-17T21:54:00.002+02:002008-06-17T21:54:53.327+02:00தாயகத்தில் அன்று நான்<br />நானாக இருந்தேன் மகிழ்வாக<br />இன்று புலம் பெயர்நாட்டில்<br />நான் நானாக இல்லை என்பதனால்<br />என்னைத் தேடுகிறேன் என்னாளும்<br />வேறு சிலருக்காய் வாழ்கின்றேன்<br />இங்கே புதிய மனிதனாய்<br />மனிதப் பண்புகளை<br />மதித்தார்கள் அங்கே<br />மனிதன் பணப்பையை<br />மதிக்கிறார்கள் இங்கே<br />அதனால் என்னையே நான்<br />மாற்றிக்கொண்டேன் இவர்களுக்காய்<br />இப்போ தேடுகிறேன் என்னையே நான்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4039598679294079051?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-70697848121286998842008-06-16T00:11:00.001+02:002008-06-16T00:12:18.194+02:00பசியும் பட்டினியும்<br />கொலையும் கொள்ளையும்<br />கடத்தலும் கப்பம் கேட்டு மிரட்டுவதும்<br />வான்குண்டுத் தாக்குதலும்<br />கிளைமோரின் வெடிப்புகளும்<br />அகதியாய் இடம் பெயர்வுகளும்<br />அநியாயச் சாவுகளும்<br />இவையே எம் மண்ணில்<br />அன்றாட நிகழ்வுகளாய் ஆனபோதும்<br />விடிந்த பொழுதில் விழித்தெழுந்து<br />அல்லும் பகலும் அயராதுழைத்து<br />அம்மாவையும் அக்கா தங்கையையும்<br />அரணாகக் காத்து நின்ற<br />சின்னஞ் சிறுவனையும்<br />விட்டு வைக்கவில்லை<br />ராணுவத்தின் வேட்டுக்கள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7069784812128699884?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-78397728311812687792008-05-01T23:58:00.001+02:002008-05-01T23:59:21.597+02:00கண்ணீர் சொல்லும் கதைகள்<br />கவிதைகளாய் வெளிவந்தால்<br />காலத்தால் அழியாத<br />காவியங்கள் பல மலர்ந்திருக்கும்<br />அவை கதைகளாய் வெளிப்பட்டால்<br />உலகையே வியக்க வைத்திருக்கும்<br /><br />தண்ணீர்ப் பஞ்சம்<br />தமிழ் நாட்டில்<br />தலைவிரித்தாடுவதால்<br />விவசாயிகள் கண்களிலே<br />கண்ணீர் ஆறாய்ப் பெருக்கெடுக்கிறது<br />அயல் மானிலத்தார்<br />தண்ணீர் கொடுக்க மறுத்தாலும்<br />எம் உழவர் துன்பத்தில்<br />பொழிகின்ற கண்ணீர்<br />நம் மண்ணில் சொரிவதனால்<br />விளையும் பயிர்கள் என்றே<br />நம்பிடுவோம் திடமாக!!!<br /><br />ஆதி மனிதனையும்<br />வெட்கித் தலை குனிய வைக்கின்ற<br />சாதீயம் பேசி<br />குழி தோண்டிப் புதைக்கின்றார் நாகரீகத்தை<br />என்ன கொடுமை இது<br />தமிழ் நாட்டினிலே<br />தர்மம் செத்தது எப்போது?<br />ஊரின் நடுவே பெரும் சுவர் எழுப்பி<br />பிரித்து வைக்கின்றார் தலித் மக்களையே<br />கலக்கத்தில் தலித்துக்கள்<br />விடுகின்ற கண்ணீர்<br />உடைத்துவிடும் அச்சுவரை<br />பெற்றிடுவார் உரிமைதனை<br />நம்பிடுவோம் திடமாக!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7839772831181268779?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-27255505746646189472008-04-14T01:22:00.001+02:002008-04-14T01:24:39.485+02:00மனித வாழ்க்கை<br />மாயத்தில் மட்டுமே நடக்கிறது<br />நடிக்கிறார்கள் எல்லோரும் நல்லாவே<br />காதல் இல்லையேல் சாதல்<br />புலம்பிடுவார்<br />தம் காம இச்சைகளைத் தீர்ப்பதற்காய்<br />ஈருடல் ஓர் உயிர் என்றே<br />வாழ்ந்திடுவார் கணவன் மனைவியுமாய்<br />அதில் ஒருவர் இறந்திட்டால்<br />அடுத்த கல்யாணம் செய்வதற்காய் துடித்திடுவார்<br />எல்லாமே நாடகம்தான்<br /><br />மக்களுக்குச் சேவை செய்கிறேன் பார் என்று<br />சேகரிப்பார் வாக்குக்கள் நல்லாவே<br />வென்றிடுவார் தேர்தலிலே<br />ஆகிடுவார் மந்திரியாய்<br />மறந்திடுவார் அம் மக்களையே<br />ஊழல்கள் புரிந்தே<br />உல்லாச வாழ்க்கை வாழ்ந்திடுவார்<br />எல்லாமே நாடகம்தான்<br /><br />மகிழ்வாய் இருப்பதாய்<br />தம்மையே ஏமாற்றி<br />வாழ்ந்திடுவார் பல பேர்<br />புலம் பெயர் நாட்டினிலே<br />இரண்டு வேலை செய்திடுவார்<br />வீட்டுக்கடன் வட்டியைக் கட்டிடுவார்<br />மிகுதி ஒன்றும் இல்லாமல்<br />அல்லல் பட்டிடுவார்<br />வசதியாய் இருப்பது போல்<br />நடித்திடுவார்<br />எல்லாமே நாடகம் தான்<br /><br />உள்ளே அழுகின்ற<br />ஆயிரம் ஆயிரம் எம்மவர்கள்<br />வெளியே சிரித்தபடி<br />உலாவருகின்றார் மற்றவர்க்காய்<br />உலகமே நாடக மேடை<br />சொன்னார்கள் பெரியவர்கள்<br />நடிக்கின்றோம் நாம் எல்லாம்<br />எல்லாமே நாடகம் தான்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-2725550574664618947?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-27176041930776236732008-04-02T21:11:00.001+02:002008-04-02T21:12:33.360+02:00என் உள்ளத்தின் உணர்வுகளை<br />இதயத்தின் அதிர்வுகளை<br />சுவாசத்தின் மென்மையினை<br />அள்ளித் தெளித்திட்ட<br />என் ஊரின் காற்றை<br />சுவாசிப்பதற்காய்<br />ஏக்கமுறும் எம்மவர்க்கு<br />ஊர்க்காற்று வீசுகின்ற<br />தென்றல் மாலைப் பொழுது இது<br />மகிழ்வாய் நாம் எல்லாம்<br />கூடி நிற்கின்றோம் கூட்டுக் குடும்பம் போல்<br />உள்ளத்தின் உணர்வுகளை<br />துடைத்தெறிய முற்பட்டு<br />முடியாமல் போனதினால்<br />கூடி இங்கு எம் உணர்வுகளை பகிர்கின்றோம்<br />எம் இதயத்தின் அதிர்வுகள் ஒவ்வொன்றும்<br />எம் ஊரின் கதை பேசும்<br />எம் சுவாசத்தின் ஒவ்வோர் மூச்சும்<br />எம் ஊரின் மூலை முடுக்கெல்லாம்<br />சுற்றிச் சுழன்று வரும்<br /><br /><br />என் பசுமையான நினைவுகளில்<br />பதிந்திருக்கும் இனிமைகளை<br />அள்ளிக்கொடுத்த என் அருமை ஊரே<br />என் இதயத்தின் ஒவ்வோர் அணுக்களிலும்<br />உன் நினைவே<br />குடிகொண்டிருக்கும் எந்நாளும்<br />குரும்பசிட்டி என்றதுமே<br />கூதுகலம் தாங்கமுடியாது<br />எம் ஊரவற்க்கு<br />சிறிய ஊர் என்றாலும்<br />சிங்கப்பூர் என்றே சொல்லிடுவார்<br />எம் ஊரை மற்றையோர் எல்லாமே<br />பெருமிதம் மேலோங்கும் எம்மவற்கு<br />அழியாத எம் ஊரின் நினைவுகளை<br />எம்மவர் இதயங்கள்<br />எந்நாளும் சுகமாய் சுமந்து நிற்கும்<br />சிறியதோர் கிராமமாய்<br />சிங்காரச் செழிப்புடனே<br />அயலவரை அங்கலாய்க்க வைத்தாயே<br />என்ன இல்லை எமதூரில்?<br />அழகான வீடுகளும்<br />அளவில்லாத் தோட்டங்களும்<br />மின் விளக்கின் ஒளியினையே<br />எல்லோர்க்கும் முன்னமே நாம் பெற்றோம்<br />வீதி ஓரமெங்கும் பசுமை செளித்திருக்க<br />மதில்களெல்லாம் தொடராய்<br />விரிந்து செல்லும்...<br />ஐந்தாறு கோவில்கள்<br />அடுக்கடுக்காய் சூழ்ந்திருக்கும்<br />அழகான கோபுரங்கள்<br />அதற்கு இன்னும் மெருகூட்டும்<br />அழகான அம்மன் கோவில் தேரை<br />அண்ணார்ந்து பார்த்தே<br />அகமகிழ்வோம் நாம் எல்லாம்<br />அயலூரவர்கள் எல்லாம்<br />எம் கோவில் நோக்கிப் படையெடுப்பார்<br />அருள் புரிவார்<br />எம் அம்மாளாச்சியுமே அற்புதமாய்<br /><br />பத்தாம் வகுப்புவரை பாடசாலை<br />ஐந்தாறு சங்கங்கள்<br />அனைத்துக்கும் கட்டிடங்கள்<br />படித்தோரின் எண்ணிக்கை<br />பலத்தைக் கொடுத்தது எம்மூருக்கு<br />கலைகளுக்குப் பெயர் எடுத்த<br />பெரியார்கள் வாழ்ந்தார்கள்<br />எமதூரில்<br />பெருமை சேர்த்தார்கள்<br />அகிலமெங்கும் குரும்பசிட்டிக்கே!<br /><br />இளமையின் காலத்தை<br />இனிய எம் மண்ணில் களித்ததற்காய்<br />சொல்கின்றேன் நன்றிதனை<br />எந்நாளும் கடவுளிற்கே<br />இன்னும் ஓர்முறை<br />எம் மண்ணை முத்தமிட்டால்<br />மனத்தின் சுமையெல்லாம்<br />பஞ்சாய்ப் பறந்துவிடும்<br /><br />எம் அப்பாவும் அம்மாவும்<br />அவர்தம் பெற்றோரும்<br />பிறந்து வளர்ந்து<br />பூரிப்பாய் வாழ்ந்த பூமி அது<br />எமக்கல்லோ சொந்தமது<br />எமக்கல்லோ சொந்தமது!<br />எம் கண்களெல்லாம்<br />கண்ணீரைக் கொட்டிநிற்க<br />பகை கொண்டு வெறி கொண்டு<br />எமதூரை ஏன் பறித்தாய்<br />ராணுவமே?<br /><br />அரசடிச் சந்திக்கும்<br />அம்மன் கோவிலிற்கும்<br />மணிக்கடைப் படிக்கட்டிற்கும்<br />மாறி மாறி ஓடிய நாட்கள்<br />மனதினை விட்டகல<br />மறுத்தே நிற்கிறது<br />அயலூரார் மெச்சுகின்ற<br />அருமையான ஊரெனவே<br />பேரெடுத்தாய் சிறப்பாக<br />அடிபிடி சண்டைக்கு<br />போகமாட்டார் எமதூரார்<br />அள்ளிக் கொடுக்கின்ற வியாபாரத்தில்<br />நீ என்றுமே முன்னணியில்<br /><br />இனிய இளமைப் பருவத்தே<br />நாமெல்லாம்<br />கூடிக் கும்மாளம் அடித்த காலங்கள்<br />விடலைப் பருவத்தே பெற்ற நண்பர்கள்<br />காலத்தால் அழியாத அவ் நினைவலைகள்<br />சந்தியிலே நாமிருந்து போட்ட சத்தங்கள்<br />நக்கலடித்துப் பாடிய பாட்டுக்கள்<br />மாங்காய் தேங்காய்<br />மதிலேறிப் பறித்த அநுபவங்கள்<br />கள்ளமாய்ப் பார்த்து<br />காதலுக்காய் ஏங்கிய காலங்கள்<br /><br />எம் ஊரின் ஒவ்வோர் மூலையும்<br />எம் கதை சொல்லும் வாயிருந்தால்<br />இன்னும் ஓர் முறை<br />எம் ஊரில் கால்பதிக்க<br />கடவுளே கருணை காட்ட மாட்டாயா?<br />கல் நெஞ்சு ராணுவத்தை<br />எம் ஊரை விட்டு<br />துரத்தி அடிக்க மாட்டாயா?<br /><br />இந்தக் கவிதை எம் ஊரவரின் ஒன்றுகூடல் நிகழ்வான ஊர்க்காற்று நிகழ்வின் போது என்னால் வாசிக்கப்பட்டது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-2717604193077623673?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-65660465639741255562008-03-12T15:46:00.001+01:002008-03-12T15:47:35.817+01:00ஆழ்ந்த உறக்கத்தில்<br />நான் இருந்து<br />அலை அலையாய்<br />காணும் சுகமான கனவுகளை<br />என்னவளே<br />உன்னுடன் விழித்திருப்பதனால்<br />தொலைத்துவிட்டேன் இன்றளவும்<br />இனியும் திருடாதே<br />என் இன்பக் கனவுகளை<br />உறங்கவிடு நிதர்சனமாய் நிம்மதியாய்<br />என் கனவுகள் வேண்டும் எனக்கு<br />கனவின் மகிழ்ச்சி நிஜத்தில் இல்லை<br />உணர்வாயா என் காதலியே!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-6566046563974125556?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-27963412370339781022008-03-07T21:28:00.001+01:002008-03-07T21:29:34.948+01:00அன்பாய் உமை வளர்த்தோம்<br />ஆருயிராய் உமை நினைத்தோம்<br />ஆண்டவன் தந்த கொடையெனவே<br />உமை மதித்தோம்<br />குழந்தையாய் நீவிர்<br />இவ்வுலகில் வந்துதித்தபோது<br />குடும்பமே குதித்தெழுந்து<br />சந்தோசம் கொண்டாடி மகிழ்ந்திற்று<br /><br />உம் மழலைச் சொல் கேட்பதற்காய்<br />மணிக்கணக்காய் தவம் கிடப்போம்<br />நடைபயில வைத்திடுவோம்<br />நடு வீட்டை வெளியாக்கி<br />ஓடி விளையாட<br />மைதானம் அமைத்திடுவோம்<br />சீராட்டித் தாலாட்டி<br />சிறப்பாய் வாழ்ந்திருப்போம்<br /><br />நாம் பட்ட கஸ்டங்கள்<br />எம் பிள்ளைகள் படக் கூடாதென்றே<br />பகலென்றும் இரவென்றும்<br />வேலைகள் செய்திடுவோம்<br />அ- சொல்லிக் கொடுத்திடுவோம்<br />ஐந்து வயதாகுமுன்பே<br />ஆங்கிலமும் புகுத்திடுவோம்<br />அகிலமும் சென்று வரவேண்டுமென்றே<br />பாடசாலைக் அனுப்பிவிட்டு<br />படலையில் காவல் காத்து நிற்போம்<br />பள்ளி முடிந்ததுமே<br />பக்குவமாய் அணைத்தெடுத்து<br />பசிக்குதா கண்ணே என்று<br />பவ்வியமாய் வினாத் தொடுத்து<br />பல் சுவையாய் உணவும் ஊட்டிடுவோம்<br /><br />குழந்தையாய் இருந்தவர் நீர்<br />இளைஞராய் வளர்ந்துவிட்டீர்<br />வாழ்வில் இனி எமக்கும்<br />வசந்தம் தான்<br />படிப்பார்கள் எம் பிள்ளைகள் வடிவாக<br />பட்டம் பெறுவார்கள் சிறப்பாக<br />ஊருக்கும் உதவிடுவார்<br />எமக்கும் பெருமை சேர்த்திடுவார்<br />பெற்றோர் எம்முள்ளே<br />கனவுகள் ஓடி வரும் எந்நாளும்<br /><br />பாழாய்ப் போன குண்டுச் சத்தம்<br />கனவுகளை ஒரு நொடியில் கலைக்கிறது<br />ஏன் வளர்ந்தாய்<br />என் மகனே! என் மகளே!<br />பொல்லாத சிங்கள ராணுவம்<br />உமை போட்டுத் தள்ளப் பார்க்கிறது<br />வெள்ளை வானில் வருகின்ற<br />புலனாய்வு எமதர்ம ராயாக்கள்<br />எம் பிள்ளைகளை<br />கடத்திக் கொலை செய்கின்றார்<br />வானில் இருந்தே கொட்டுகின்ற குண்டுகளால்<br />உம் வாழ்வையே குழி தோண்டிப் புதைக்கின்றார்<br /><br />எம் பச்சைப் பிள்ளைகள்<br />நம் கண் முன்னே<br />கடத்தப் படுவதும்<br />கண்மூடித்தனமாய் சுடப்படுவதும்<br />கண்டும் தாங்குமா எம் இதயங்கள்?<br />சித்திரவதைக் கூடங்களான<br />சிறீலங்காவின் சிறைக்கூடங்களில்<br />எம் சின்னஞ் சிறிசுகள்<br />அடைபட்டுக் கிடக்கையில்<br />தூங்குமா எம் இதயங்கள்?<br /><br />இந்த வாழ்விற்கு<br />விடிவொன்று வேண்டும் விரைவாக<br />இழப்புக்கள் போதும் இனி<br />சர்வதேசமே உன் கண் திறக்கவேண்டும்<br />தமிழன் உரிமையை மதிக்கவேண்டும்<br />எம் பிள்ளைகள் வாழ்வு சிறக்கவேண்டும்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-2796341237033978102?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-88513670877691999482008-02-26T10:54:00.001+01:002008-02-26T10:55:36.434+01:00மனத்துள்ளே ஓர் ஆயிரம் சுமைகள்<br />இதயத்தின் பாரத்தை இன்னும் அதிகமாக்கி<br />அளவில்லா வேதனையைத் தருகிறது<br />என் உள்ளே!<br />ஏன் இந்த வேதனை? எனக்கேன் இந்த வேதனை?<br />கேட்டுவிட்டேன் இந்தக் கேள்விதனை<br />ஒர் ஆயிரம் முறை<br />விடை காண முயன்று முயன்றே<br />தோற்றுவிட்டேன் நானும் இன்றளவும்<br /><br />இதயம் அழுகிறதே! மனம் துடிக்கிறதே!<br />உடலில் ஓர் துன்பமில்லை<br />ஆனால் உள்ளத்தில்<br />உயிர் போவதுபோல் ஓர் வேதனை<br />காரணத்தைத் தேடினேன்! தேடினேன்!<br />இப்போதான் புரிந்து கொண்டேன்<br />உன்னிடம் தந்த என் இதயத்தை<br />உடைத்து நொருக்கி விட்டு<br />தந்துவிட்டாய் மீண்டும் என்னிடமே<br />திருத்த முடியா என் இதயத்தை<br />திருத்துவதற்காய் அலைந்தேன்<br />முடியுமட்டும்<br />புரிந்து கொண்டேன் இப்போது<br />உன்னிடம் மாத்திரமே உண்டு<br />என் உள்ளத்தின் நோய் தீர்க்கும்<br />அருமருந்து<br />தருவாயா? என் அருகே வருவாயா?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8851367087769199948?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-30681571324782397442008-02-23T16:52:00.001+01:002008-02-23T16:53:43.669+01:00அன்று அவன் வாழ்வு<br />எல்லாமே இனிமைதான்<br />வாழ்வின் வசந்தத்தை<br />மேலாக அனுபவித்தான்<br />அன்பான மனைவியும்<br />நன்றியுள்ள நாயும்<br />அவனிடம் இருந்ததனால்<br />குறைவில்லா உல்லாசம்<br />கூதுகலமான இல்வாழ்க்கை<br />நன்றி சொல்வான் என்நாளும்<br />ஆண்டவனுக்கே <br />இவ் வாழ்வை அளித்ததற்காய்<br /><br />களைப்புடன்<br />வேலையால் வரும்போது<br />அன்பு மனைவியவள்<br />கொடுத்திடுவாள்<br />இனிய முத்தமொன்று<br />நன்றியுள்ள நாயோ<br />குரைத்தே<br />தன் மகிழ்ச்சியினை<br />சொல்லி நிற்கும்<br />அவனுக்கோ<br />களைப்பெல்லாம் தீர்ந்து போகும்<br />உற்சாகம் பொங்கி வரும்<br /><br />இன்றும்.............<br />அவன் வேலையால் வரும்போது<br />முத்தமும் கிடைக்கிறது<br />குரைத்தலும் நடக்கிறது<br />ஒரே ஒரு மாற்றம்<br />மனைவி இப்போ குரைக்கின்றாள்<br />நாயோ அன்பாய்<br />தன் நாவினால் நக்கி<br />முத்தம் கொடுக்கிறது<br /><br />காலம் செய்த கோலம்<br />பத்து வருடம் போனதினால்<br />மனைவி அவள் மாறிவிட்டாள்<br />கடுகடுப்பாய் குரைக்கின்றாள்<br />நாயும் மாறியது<br />பத்து வருடம் போட்ட உணவிற்காய்<br />நன்றியுடன் முத்தம் இடுகிறது<br />மனிதர்களே நாய்களையும்<br />கெடுத்து விடாதீர்<br />அவன் மனமொடிந்து போய்விடுவான்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-3068157132478239744?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-6870986056633436142008-02-21T20:03:00.001+01:002008-02-21T20:05:16.265+01:00நாட்டிலே நடந்தவைகள்<br />மனதை வதைத்ததனால்<br />புலம் பெயர்ந்தோம் நாம் எல்லாம்<br />நாம் உண்டு நம் வேலை உண்டு<br />என்றிருந்தோம் மகிழ்வாக<br />வேலையைப் பறித்தீர்<br />மாவட்ட அடிப்படை என்றே<br />கல்வியைப் பறித்தீர்<br />தரப்படுத்தல் என்றே<br />எம்மவர் வர்த்தகத்தைப் பறித்தீர்<br />இனக் கலவரம் செய்தே<br />பொறுமையாய் இருந்தவர்<br />போர்க் கொடி உயர்த்தினர்<br />மரணம் என்பது<br />மலிவாய்ப் போனது நம் மண்ணில்<br />வந்தோம் நாமும் புலம்பெயர்ந்தே<br />வழமான வாழ்வு வாழ்வதற்கே!<br /><br />கூட்டல் பெருக்கல் படிப்பித்த<br />கந்தசாமி மாஸ்ரர்<br />இங்கே கூட்டிப் பெருக்கும்<br />வேலையிலை குளிருக்கை நிற்கிறார்<br />வைத்தியராய் வேலைபார்த்த<br />வைரமுத்து இங்கே<br />இறைச்சிக் கடையில்<br />வெட்டுகிறார் ஆட்டு இறைச்சியினை<br />துண்டு துண்டாய்<br />எக்கவுண்டர் ஏகாம்பரம்<br />எண்ணி எண்ணிக் கழுவுகிறார்<br />கோப்பைகளை றெஸ்ரோறன்ரிலே<br />இவர்களுக்கெல்லாம்<br />நாட்டிலே வேலைசெய்த நேரங்கள்<br />நினைவில் வர<br />அழுகை தானாக ஓடிவரும்<br /><br />கிரைண்டரும் மிக்சியும்<br />கேட்ட பெண்களெல்லாம்<br />இங்கே<br />அம்மியும் ஆட்டுக்கல்லும்<br />உரலும் உலக்கையும்<br />வேணுமெண்டு அடம்பிடிக்கின்றார்<br />சமையல் செய்வதற்கு<br />தலையில் கைவைத்தே<br />செய்திடுவார் ஆண்களெல்லாம்<br />சமையலையே<br />நாட்டிலை நாம் இருந்த வேளை<br />கரட், லீக்ஸ்<br />மைசூர் பருப்பு, உருளைக்கிழங்கு<br />கேட்டார்கள் பெண்களெல்லாம்<br />இங்கே<br />முருங்கை இலை வாழைப் பொத்தி<br />ஊர்க் கீரை, மரவள்ளிக் கிழங்கு<br />எல்லாம் வேணுமாம்<br />சமையல் செய்வதற்கு<br />எல்லாமே பிரச்சனை தான்<br />புலம் பெயர் நாட்டினிலே<br /><br />போதும் இந்தப்<br />புலம்பெயர் வாழ்வு<br />எப்போ பெறுவோம்<br />நாம் சுதந்திரத்தை<br />அப்போ மீண்டும் பெயர்வோம்<br />ஈழத்திற்கே!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-687098605663343614?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-89336573700618562282008-02-10T02:17:00.000+01:002008-02-10T02:18:45.456+01:00வானத்தே வட்டமிடும்<br />பொல்லாத கழுகுகளாய்<br />கோளிக்குஞ்சுகளை<br />கொன்று தின்னவென்று<br />துடிக்கும் வல்லூறுகளாய்<br />கிபீர் விமானங்கள்<br />எம் மண்ணின் வானத்தின் மீதே<br />பறந்து வட்டமிடுகிறது<br />பயமும் பீதியும் நடுக்கமும்<br />ஒன்று சேர பதறிப் போய்<br />பிள்ளைகள் அம்மாவை<br />அரவணைக்கும் வேளை<br />அந்த அன்னையின் வேதனை<br />கண்களில் கண்ணீராய்<br />உள்ளத்தில் நெருப்பாய்<br />சொல்லில் வடிக்கமுடியா உணர்வுகளாய்<br />கதறலாய் வெளிப்படும் வேளை<br />என் இதயம் வெடிக்கிறது<br />தாங்குமா என் இதயம்?<br /><br />இவை கொட்டுகின்ற குண்டுகளால்<br />சிதறி சின்னாபின்னமாகின்ற<br />கட்டிடங்கள் வீடுகள்<br />நாம் வாழ்ந்த வளர்ந்த<br />புனித இடங்கள் அவை<br />அதன் நடுவே<br />குற்றுயிராய் உயிருக்காய்<br />போராடும் குழந்தைகள்<br />தண்ணீர் தண்ணீர் என்று<br />கதறி அழ<br />உதவக் கூட முடியாமல்<br />காலைத் தொலைத்துவிட்ட<br />அக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள்<br />ஆபத்துக்கு உதவ வந்த<br />அம்புலன்ஸ் வாகனங்கள்<br />ஆமிக்காரனைத் தாண்டி<br />ஆஸ்பத்திரிக்குப் போக ஏலாதாம்<br />என்ன கொடுமை இது<br />தாங்குமா என் இதயம்?<br /><br />எமது வீதி எங்கும்<br />குருதி வெள்ளம்<br />உயிரில்லா உடலங்கள்<br />நாள் தோறும்<br />நம் கண் முன்னால்<br />வெள்ளை வானிலே<br />வருகின்ற யம தூதர்கள்<br />எருமை வாகனத்தை<br />வெள்ளை வானாக்கி<br />எம்மவரை மேலோகம்<br />கொண்டு செல்லும் பாதகங்கள்<br />கடத்தலும் கப்பம் வேண்டுதலும்<br />சுடுதலும் சுட்டுப் பொசுக்குவதும்<br />எம் மக்கள் வாழ்வின்<br />நித்திய வழமையாய்<br />ஆகிப் போனதை<br />தாங்குமா என் இதயம்?<br /><br />புலம் பெயர் நாட்டில்<br />புகலிடம் தேடியதால்<br />என் நெஞ்சத்தின் சுமை<br />ஒன்றும் குறையவில்லை<br />நாள் தோறும்<br />கேட்கின்ற செய்திகளால்<br />என் மனம் இடிந்தே போகிறது<br />ஒவ்வோர் செய்தியும்<br />ஒவ்வோர் பாறாங்கல்லாய்<br />என் இதயத்தை<br />இறுக்கி அடிக்கிறது<br />தாங்குமா என் இதயம்?<br /><br />மனத்தில் ஓர் சோகம்<br />என்னவென்றே புரியாத புதிராக<br />நான் பிறந்த மண்ணை<br />பிரிந்து வந்ததனால்<br />ஏற்பட்ட வேதனையோ?<br />இல்லை......<br />நம் மண்ணில் எம் மக்கள்<br />படுகின்ற துயரங்கள்<br />தருகின்ற வேதனையோ?<br />கண்களில் வழியும் விழி நீரை<br />துடைத்தேன் நானும் கையாலே<br />சிவப்பு நிறத்தில்<br />உதிரம் கொட்டியது விழி அதனில்<br />இதயத்தின் உடைவுகளின்<br />குருதி இதுவென்றே<br />உணர்ந்து கொண்டேன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8933657370061856228?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-77683433479549246032008-02-02T17:21:00.000+01:002008-02-02T17:22:37.816+01:00களவாகக் கல்லால் அடித்து சுவைத்துச் சாப்பிட்ட<br />புளி மாங்காய் நன்றாய் இனித்தது அன்று<br />பார்த்துப் பார்த்து கடையில் வாங்கிய<br />கனிந்த மாங்காய் சரியாய் புளிக்குது இன்று<br />புளிப்பும் இனிப்பும் மனத்தில் இருக்கும்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7768343347954924603?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-1521309634370032822008-01-28T23:43:00.000+01:002008-01-28T23:45:10.283+01:00அடுக்கடுக்காய் வந்த அகதிச் செய்திகளை<br />கேட்டபின் என் பேனாவைத் தொட்டதனால்<br />விளைந்ததுதான்<br />என் இதயத்தில் இருந்து எழுந்து வரும் இக் கவிதை<br />அகதிகளாய் வருகின்ற<br />என் அருமை தம்பிகளே தங்கைகளே<br />உங்களின் வருகையினை<br />வரவேற்க என்னால் முடியவில்லை<br />ஏன் என்றால் உங்கள் வருகை<br />சாவிற்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடைப்பட்டே இருக்கிறது<br />நீங்கள் சாவுடன் மோதி கவிழ்கின்ற கப்பலிலும்<br />மூட்டை ஏற்றும் கொன்ரெயினரிலும்<br />மூச்சு விடமுடியாது<br />இறக்கின்ற செய்திகளை கேட்கும்போது<br />எப்படி உங்கள் வருகையை நான் வரவேற்பேன்<br /><br />இத்தாலிக் கடற்கரையில்<br />கப்பலில் கவிழ்ந்தவன் தமிழன்<br />இந்தோனேசியாவில் இன்றும்<br />அடைபட்டுக் கிடப்பவன் தமிழன்<br />அவுஸ்திரேலியாக் கடற்பரப்பில்<br />அவலப்படுபவன் தமிழன்<br />துருக்கிச் சிறைகளில்<br />வாடி வதங்குபவனும் தமிழன்<br />ஏன் இந்தக் கொடுமை தமிழனுக்கு<br />ஐயா! ஏன் இந்தக் கொடுமை தமிழனுக்கு!<br /><br />வாயாரச் சாப்பிட்டு சீராக இருந்தவன் தான் தமிழன்<br />கலையிலும் கலாச்சாரத்திலும்<br />வெள்ளையனை விஞ்சியவன் தமிழன்<br />தன்மானம் உள்ளவன் தான் தமிழன்<br />தரணியெங்கும் புகழ் கொண்டவன் தான் தமிழன்<br />இன்றோ ஐரோப்பிய நாடெல்லாம் அகதிகளாய்<br />அல்லல் படலாமா தமிழன்?<br />சுதந்திரம் கேட்பதெல்லாம்<br />சுயநிர்ணய உரிமையுடன் வாழ வழி கேட்பதெல்லாம்<br />இவ்வுலகில் ஓர் கிரிமினல் குற்றமா?<br />நம் பெண்களெல்லாம் தம் கற்பை<br />காப்பதெல்லாம் ஓர் பாவமா?<br />நம் மழலைகளை<br />மாற்றானின் துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் துளைக்காமல்<br />பாதுகாப்பதுவும் ஓர் கொடுமையா?<br />அன்னையை தந்தையை அடிக்கவரும் ஆமிக்காரனை<br />எதிர்ப்பதுவும் ஓர் இகழ்ச்சியா?<br /><br />ஐ நா என்கின்றீர்<br />உலகத்தின் அவலம் எல்லாம்<br />தீர்ப்பவர் நீர்தான் என்கின்றீர்<br />ஐரோப்பிய நாடுகள் எல்லாம்<br />தார்மீகத்தின் தந்தைகளாம்<br />அமெரிக்காவே அன்புடன்<br />அகிலத்தையும் ஆட்சி செய்கிறதாம்<br />அல்லல் படும் தமிழினத்தை அரவணைக்க<br />உங்களுக்கெல்லாம் ஏன் ஓர் மனம் வரவில்லை<br />அகதிகளாய் நாம் இன்று ஓடி வருவதற்கு<br />அத்திவாரம் இட்டவர் நீங்கள் தானே?<br />இன்று எம்மை சீறுகின்ற சிங்களத்தின் கைகளுக்கே<br />திருப்பி அனுப்பத் துடியாய்த் துடிக்கின்றீர்<br />அகதி என்று நாம் வருவதனால்<br />எம்மை நீர் எள்ளி நகையாடலாமா?<br /><br />எமக்கென்று ஓர் நாடுண்டு<br />அதற்கென்று ஓர் கலை உண்டு<br />கலாச்சாரம் உண்டு மொழி உண்டு<br />எல்லாமே எமக்குண்டு<br />மாற்றானின் அதிகாரம் நம் மண்ணில் பதிந்ததனால்<br />நாம் இன்று அகதி ஆனோம்<br />அகதிகளை ஆக்குபவர்கள் நீங்கள் ஐயா<br />ஆயுதம் விற்பதுவும் நீங்கள் ஐயா<br />சண்டைகளை மூட்டிவிட்டு<br />சமாதானம் செய்பவரும் நீங்கள் ஐயா<br />எங்களை எட்டி உதைக்க<br />உமக்கொன்றும் உரிமையில்லை<br />நமக்கென்று ஓர் நாடு வேண்டும்<br />வாழ்வதற்கு நமக்கு ஓர் உரிமை வேண்டும்<br />உரிமையை வென்றெடுக்க<br />உயிரையும் கொடுப்பவன் தமிழன்<br />தம் உயிர் காக்க தம் மழலைகளின் பயம் போக்க<br />அகதிகளாய் இன்று<br />அலை மோதி அழிகின்ற நிகழ்வுகளை<br />எப்படி நாம் வரவேற்போம்!<br /><br />சுடுகாடாய் தமிழ் ஈழத்தை<br />சுட்டெரிக்கத் துடிக்கின்றான்<br />சிங்கள இன வெறியன்<br />அகதியாய் வருபவனை<br />அணைப்பதற்கு மறுக்கின்றான்<br />ஆணவம் கொண்ட ஐரோப்பியன்<br />அகதியாய் வரும் உன்னை<br />எப்படி நாம் வரவேற்போம்?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-152130963437003282?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-2352037086105362572008-01-26T00:24:00.000+01:002008-01-26T00:25:35.914+01:00சோகத்தில் மனது எழுதும் பல கவிதை<br />கோபத்தில் உணர்வு சொல்லும் சில கவிதை<br />காதல் மோகத்தில் கதை பேசும் ஓர் ஆயிரம் கவிதை<br />விடுதலை வேட்கையிலே பிறக்கும் வீர காவியக் கவிதை<br />மட்டற்ற மகிழ்ச்சியிலே பொங்கி வரும் இனிய கவிதை<br />எனக்கு மட்டும் ஏன் எழுத வரவில்லை ஓர் கவிதை<br />உணர்வுகள் அற்ற வெறுமையாய் எனது மனம்<br />எப்படி எழுந்து வரும் கவிதைகள் என்னுள்ளே!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-235203708610536257?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-74173583886569263512008-01-24T00:50:00.000+01:002008-01-24T00:52:01.646+01:00என்னவளே அழவேண்டாம்<br />உன்னை நான் அடித்ததற்காய்<br />அணைக்கும் என் கரங்கள்<br />அடிக்கவும் செய்கிறது<br />ஏன் என்று புரிகிறதா என்னவளே?<br />உன் மேல் கொண்ட அளவில்லா அன்பினால்தான்<br />ஆத்திரம் வருகிறது சிலவேளை<br />நீ இல்லாமல் எனக்கோர் வாழ்வில்லை<br />அறிவாய் நீயும் நிதர்சனமாய்<br />உன் கையால் பரிமாறும்<br />நீ சமைத்த உணவை நான் உண்டு<br />உனக்காகவே வாழ்கின்றேன் இவ்வுலகில்<br />உண்மை புரியும் உனக்கு<br />உன்னில் எனக்கு உரிமை உண்டென்றே<br />அடித்தேன் நானும் சில வேளை<br />இது உனக்குப் பிழையென்றால்<br />சொல்லிவிடு இப்போதே!<br /><br />அழவில்லை நீர் என்னை அடித்ததற்காய்<br />உம் அன்பு புரிகிறது நல்லாவே<br />எனக்கும் உம்மேல் தீராத அன்புண்டு<br />என்றே உணர்த்த நானும்<br />அடிப்பேன் அடுத்த முறை நிட்சயமாய்<br />புரிந்து கொள்ளும் என்னவரே!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7417358388656926351?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-416950786986799512008-01-21T23:58:00.000+01:002008-01-21T23:59:32.579+01:00அவனைத் தேடுகிறேன்<br />எல்லா இடங்களிலும்<br />களைத்து ஓய்ந்து விட்டேன்<br />காணவில்லை எவ்விடமும்<br />எங்கே அவன்?<br />எப்படித் தொலைந்தான் அவன்?<br />அழுத கண்களுடன் கேட்டேன்<br />அவன் அம்மாவை<br />கண்டீர்களா அவனை?<br />கலங்கிய கண்களுடன் சொன்னார்<br />இல்லை என்றே!<br />அங்கும் இங்கும் ஓடி ஓடி<br />தேடினேன் அலுக்காமல்<br />ஏமாற்றம் மட்டுமே மிஞ்சியது எனக்கு<br />கேட்டேன் அவன் மனைவியிடம்<br />கண்டீர்களா அவனை?<br />அழுகையும் சோகமும் ஒன்று சேர<br />சொன்னாள் அவளும்<br />அதே பதில்தனையே<br />வருவோர் போவோர் அனைவரையும்<br />கேட்டே அலுத்து விட்டேன்<br />நானாக அவனைக் கண்டுபிடிக்க<br />சபதம் எடுத்தேன் முடிவாக...<br /><br />பழைய நினைவுகள்<br />புதிதாய் எழுந்து வர<br />மீட்டேன் என் நினைவுகளை<br />அன்று......<br />அவனும் நானும் இனிய நண்பர்கள்<br />துடிப்புள்ள இளையனாய் அவன் இருந்தான்<br />துன்பம் வந்ததென்று யார் சொன்னாலும்<br />துயர் துடைக்கப் புறப்படுவான் உடனேயே<br />துஸ்டரைக் கண்டால்<br />எட்டி உதைத்திடுவான் காலாலே<br />அநியாயம் செய்பவரை<br />அஞ்சாமல் கேட்டிடுவான்<br />இதுவென்ன நியாயமென்று<br />உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவோரை<br />உரக்கப் பேசியே விரட்டி அடித்திடுவான்<br />பெரியோரை மதித்திடுவான்<br />சிறியோரை அணைத்திடுவான்<br />நல்லவரைப் போற்றிடுவான்<br />நயவஞ்சகம் செய்வோரை நையப் புடைத்திடுவான்<br />இருப்பதே போதுமென்று<br />ஆண்டவன் கொடுத்ததே அதிகமென்று<br />அகமகிழ்ந்து வாழ்ந்திருந்தான்<br />நண்பர்கள் எல்லோர்க்கும்<br />அவன் நல்லதோர் வழிகாட்டி<br />உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்திடுவான்<br />தன் நண்பரைக் காப்பதற்காய்<br />அவன் அன்று வாழ்ந்த வாழ்க்கை அது....<br /><br />இன்று....<br />இவற்றையெல்லாம் எங்கோ தொலைத்துவிட்டு<br />இருக்கின்றான் இதயமில்லா மனிதனாய்<br />மற்றவரின் துன்பத்தில்<br />குளிர்கிறது அவன் மனது<br />அடுத்தவரின் இன்பத்தில்<br />எரிகிறது அவன் வயிறு<br />அநியாயம் செய்பவரைக் கண்டால்<br />அலாக்காகத் தட்டிக் கொடுத்திடுவான்<br />மற்றவரின் சுகம் கண்டு<br />புழுங்கிடுவான் தன் மனத்துள்ளே<br />நாசமாய்ப் போகவேண்டும் இவனென்று<br />மனத்துள்ளே வேண்டிடுவான் ஆண்டவனை<br />கூடியிருந்தே கழுத்தறுப்பான் கூதுகலமாய்<br />நல்லவனாய் நண்பனாய் நடித்தே<br />செய்திடுவான் நம்பிக்கைத் துரோகமதை<br />உதவிகள் பெறுமட்டும்<br />நடிப்பான் உத்தமன் போல் நல்லாக<br />பின் சொல்லால் அடித்தே<br />கொன்றிடுவான் அவர் தம் இதயமதை<br />எல்லாம் இருந்தும்<br />ஆற்றாமை மேலோங்க<br />இன்னும் வேண்டும் என்றே<br />நொந்திடுவான் ஆண்டவனை<br /><br />என்ன ஆயிற்று அவன் மனத்திற்கு<br />ஏன் ஆனான் இப்படியாய்<br />அவன் உள்ளம் தொலைந்ததனால்<br />உற்றோரும் மற்றோரும் தேடுகிறார்<br />என்போல்....அவனை எந்நாளும்<br />புரிந்து கொண்டேன் இப்போது<br />நான் தேடியது அவன் உடலையல்ல<br />அவன் உள்ளத்தை<br />தொலைத்துவிட்ட அவன் உள்ளத்தை<br />உணர்வுகளை அவன் மீளப் பெறுவதற்காய்<br />முயன்றிடுவேன் இப்போதே<br />அவனைக் கண்டுகொள்வேன் அவனுள்ளே<br />அன்றிருந்தபடியே.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-41695078698679951?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-79410434936252177812008-01-18T12:25:00.000+01:002008-01-18T12:26:51.776+01:00இழந்த எம் யாழ் மண்ணை மீட்டெடுத்து<br />சங்கிலியன் தவற விட்ட எம் ராச்சியத்தை<br />மீண்டும் சரித்திரமாக்கிய வீரனே<br />மறைந்தாய் நீ எம் மண்ணை விட்டு<br />ஆனாலும் மறையவில்லை நீ எம் மனதை விட்டு<br />உணர்ந்து கொள்வாய் உத்தமனே!<br />எம்மவர்க்கு உயிர் பெரிதல்ல<br />தமிழ் மானமே பெரிதென்று<br />அகிம்சை போதித்த அந்த வஞ்சகற்க்கு<br />ஆணித்தரமாய் உரைப்பதற்க்காய்<br />நீ கொடுத்த விலை<br />எண்ண எம் நெஞ்செல்லாம்<br />தீப் பிழம்பாய் கொதிக்கிறது<br />அன்று துவண்டு போன<br />தமிழர் மனமெல்லாம்<br />இன்னும் தவியாய்த் தவிக்கிறது<br />இழப்புக்களே எம் தலை விதியோ<br />என்று ஏங்கித் தவிக்கிறது!<br /><br />கிட்டர் என்ற பெயர் கேட்டதுமே<br />கிடுகிடுத்து ஓடி ஒழித்திட்ட<br />சிங்கள ராணுவச் சிப்பாய்கள்<br />இன்று எம் யாழ் மண்ணில்<br />செய்கின்ற கொடுமைகளை<br />சொல்வதற்கே என் நெஞ்சு மறுக்கிறது<br />உண்ண உணவில்லை<br />உடுப்பதற்கு உடையும் இல்லை<br />பால்குடி மாறாப் பச்சிளம் குழந்தைகள்<br />பசி ஆற ஒன்றுமே அங்கில்லை<br />தள்ளாத வயோதிபர்கள்<br />வயதான பெரியோர்கள்<br />வாங்க ஓர் மருந்துமின்றி<br />வாடி வதைந்து மரணிக்கும் காட்சி<br />எல்லாமே<br />எம் இதயத்தை வெடிக்க வைக்கிறது<br />வானத்தே நின்று எம் கிட்டண்ணர்<br />வேதனை கொண்டு எல்லாமே பார்க்கின்றார்<br />அன்று கோட்டையிலே ஓடி ஒழிந்தவர்கள்<br />இன்று எம் யாழ் மண்ணில் துணிவுடன் நிற்கின்றார்<br />இவர்களை துரத்த<br />இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள்பொறுக்கவேண்டும்!<br />இன்னும் பொறுமை காக்கவேண்டும்<br />கிட்டண்ணர் வானத்தே இருந்து கேட்பதெல்லாம்<br />எதிரொலியாய் இங்கு ஒலித்தே நிற்கிறது<br />விரைவில் முடிவொன்று வருமென்று<br />அண்ணர் பாலா அவருக்குச் சொல்வதெல்லாம்<br />எமக்கு நன்றாய் கேட்கிறது!<br /><br /><br />கிட்டர் என்றதுமே<br />கிட்டப் போய் கதைத்திடுவார் எல்லோரும்<br />கிலி பிடித்து ஓடிடுவார்<br />சிங்களத்தின் ராணுவங்கள்<br />கிட்டு மாமா என்று சொல்லி<br />சூழ்ந்து கொள்ளும்<br />குழந்தைகள் எல்லாமே அவரைச் சுற்றி<br />எல்லோற்கும் நண்பன் அவன்<br />எதிரிக்கு மட்டுமே பொல்லாத சூரன் அவன்<br /><br />83 யூலையிலே<br />சிங்களக் காடையரின் இனவெறியில்<br />தமிழர் பட்ட வேதனைகள்<br />உன் உள்ளத்தை உலுக்கி எடுத்ததனால்<br />பூகம்பம் ஆனாய் நீ<br />யாழ் மண்ணின் தளபதியாய்<br />தமிழ் ஈழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆட்சிதனை<br />அளித்தவன் நீ<br />குறிதவறாது சுடுவதிலே சூரன் நீ<br />மேடை பேச்சினிலே மேதாவி நீ<br />இலக்கியவாதி நீ<br />எல்லாம் தெரிந்த தமிழ் வீரன் நீ<br /><br />எதிரியினால் வெல்லவே முடியாத<br />எம் கிட்டண்ணர்<br />கால் ஒடிந்த போதிலுமே<br />மனம் ஒடிந்து போனதில்லை<br />தமிழ் ஈழம் நோக்கி<br />சமாதானத் திட்டத்துடன்<br />பயணித்த எம் வீர வேங்கைகளை<br />பொல்லாத இந்தியர்கள்<br />கேட்டார்கள் சரணடைய வேண்டுமென்றே<br />நாசகார இந்தியாவின்<br />நாசகாரிக் கப்பல்கள்<br />சூழ்ந்ததுமே எடுத்திட்டார் தம் உயிரை<br />எம் பத்து வேங்கைகளும்<br />கிட்டுவும் மற்றவரும்<br />மாவீரர் ஆகிவிட்டார் இந்தியாவின் சதியினிலால்<br />அகிம்சயை அறிமுகம் செய்தவர்கள் <br />எம் வீரர் குருதியில்<br />குளித்து மகிழ்ந்திட்டார்<br /><br />தமிழ் ஈழம் மலர்வது உறுதி<br />யாழ் மண்ணில் நம் தமிழர்<br />ஆட்சி அரங்கேறும் விரைவாக<br />நல்லாட்சிகண்டு மகிழ்வீர்<br />வானத்தின் மீதிருந்தே!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7941043493625217781?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-82134493707297928722008-01-15T16:17:00.001+01:002008-01-15T16:19:17.661+01:00தைப்பொங்கல்<br />இது தமிழர் பொங்கல்<br />தரணியெல்லாம் வாழும் நம் தமிழர்<br />போற்றிப் பொங்கிடும் பொங்கல்<br />தமிழனின் புதுவருடம்<br />பிறக்கிறது தைப்பொங்கலிலே<br /><br />உலகமெங்கும் பிறக்கிறது புதுவருடம்<br />இளவேனிற் காலமதில்<br />நம் தமிழர் புது வருடம்<br />இளவேனில் காலமதில் வருகை தர<br />எமை ஆண்ட ஆரியர்கள்<br />வஞ்சனையாய் புகுத்திட்டார்<br />புதுவருடமதை சித்திரையில்<br />ஏமாந்த தமிழர்கள்<br />மறந்திட்டார் எம் புதுவருடமதை<br />ஆரியர்கள் திணித்திட்ட<br />அவலங்கள் ஆயிரத்தில்<br />இதுவும் ஒன்று<br />உணர்வார்களா எம் தமிழர்<br /><br />வள்ளுவன் ஆண்டு நம் ஆண்டு<br />தை ஒன்றில் பிறக்கும் நம் புது ஆண்டு<br />தமிழர் திருநாள் எம் பெருநாள்<br />தைப்பொங்கல் மட்டுமேதான்<br />உறைக்கவே சொல்லிடுங்கள்<br />எம் பிள்ளைகட்கு<br />சித்திரை வருடக் கொண்டாட்டம்<br />ஓர் வீணாட்டம்<br />மறப்போம் அதையே<br />மறத் தமிழினமாய்<br />வரவேற்போம் எம் புது வருடத்தை<br />தைப் பொங்கல் தினத்தினிலே<br /><br />தையிலே பொங்கலிட்டோம்<br />சூரியனை வணங்கி நின்றோம்<br />இயற்கையை மதித்தவர் நாம்<br />இயற்கையே நம் தோழன்<br />அவனே நம் கடவுள்<br />இயற்கையை அழித்தால்<br />கோவம் கொள்வான் அவன் என்றே<br />சொல்லி வைத்தான் தமிழன் அன்று<br />இன்று உணர்கின்றார் உலகத்தோர்<br />இயற்கை கோவம் கொண்டால்<br />மனிதரெல்லாம் அழிவார்கள்<br />மாசு படுத்தாதே சுற்றாடலையே<br />சொல்லி வைத்தான் தமிழன் திடமாக<br /><br />இயற்கையை மதிக்கவில்லை<br />உலக மாந்தர்<br />வெட்டினார் காடுகளை<br />மிக வேகமாக<br />ஓட்டினார் கார்களையே<br />தேவைக்கு அதிகமாக<br />சமையலுக்கு, துணி துவைத்திட<br />குளிரூட்ட<br />எல்லாமே இயந்திரமயமாக<br />கரியமில வாயு கசிந்து வந்தே<br />நச்சாக்கியதே இயற்கைதனை<br /><br />வெப்பம் உயர்கிறது<br />பூமிப் பந்தினிலே<br />புயல் சுனாமி பூமி அதிர்வு<br />அளவில்லா வெள்ளம்<br />அடிக்கடி நிகழ்கிறது<br />மனித குலமே<br />அழிகின்ற அலங்கோலம்<br />அரங்கேறும் காலம்<br />வெகு தொலைவில் இல்லை<br /><br />இயற்கையை வணங்கினால்<br />இன்னல்கள் தீரும் உறுதி இது<br />இதை நாம் மதித்தால்<br />வாழ்வு வழம் பெறும்<br />மனிதகுலம் மாண்பு பெறும்<br />தைப் பொங்கல் கூறுவது<br />இதையே தான்<br />தமிழர் திருநாள் பெருமை<br />புரிகிறது நமக்கெல்லாம்<br /><br />வரவேற்றிடுவோம் தைப் பொங்கலையே<br />புது வருடப் பொங்கலுடன்<br />போகிப் பொங்கல் மாட்டுப் பொங்கல்<br />காணும் பொங்கல்<br />எல்லாப் பொங்கலையும்<br />வாழ்த்தி வரவேற்போம்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8213449370729792872?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-37171679682316472242008-01-05T13:09:00.000+01:002008-01-05T13:10:18.054+01:00நட்பென்பது நானிலத்திலும் போற்றுதற்குரியது<br />புலம் பெயர் மண்ணில்<br />புரிந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?<br />நட்புக்காய் தம் நாட்டையே<br />இழந்த மன்னர்கள் கதை பலவுண்டு<br />நண்பனுக்காய் உயிர் கொடுத்த பலர் கதைகள்<br />இன்றும் உண்டு எம் நாட்டில்<br />நட்பை விலை பேசும்<br />நயவஞ்சகக் கூட்டம் உண்டு எம்மிடையே<br />நாளுக்கு நாளாய் மாற்றுகின்ற<br />மலிவான சட்டை என்றே<br />எண்ணிடுவார் மதிகெட்டோர் நட்பினையே<br />நட்புக்கொண்டோர் மாறிடுவார்<br />நயவஞ்சகராய் சிலவேளை<br />தெரிந்துவிடும் அவர்தம் மற்ற முகம்<br />அப்போது தெளிவாக<br />உடைந்துவிடும் அடுத்தவர் நெஞ்சம் பலமாக<br />பெருகிடும் இரத்தவெள்ளம்<br />இதயத்தின் உட்புறமாய்<br />மாங்கல்யம் அணிவித்து மணமக்கள் சேர்வதற்கே<br />சட்டம்தான் துணை நிற்கும் ஆனால்...<br />நட்பிற்கு விட்டுக்கொடுப்பென்ற சாட்சியுடன்<br />மனச்சாட்சியே சட்டமாகிறது உணர்வாரா<br />புலம்பெயர் மண்ணிலே புகல்கின்ற தமிழர்கள்?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-3717167968231647224?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-26938015771219512412007-12-27T21:10:00.000+01:002007-12-27T21:11:06.350+01:00ஐம்பது வயதினிலே அரைக்கிழமாய்<br />நான் இன்று வரைகின்றேன் இக்கவிதை<br />என்னுள்ளே புதைந்து கிடக்கின்ற<br />எண்ணக்கிடக்கைகளை<br />அள்ளித் தெளிக்கின்றேன்<br />அன்பு கொண்டவரே கொஞ்சம் கேளுங்கள்<br /><br />ஐம்பத்து நான்கினிலே அன்பான என் அம்மா<br />என்னைப் பெற்றேடுத்தாள் இப் பாரினிலே<br />என்க்கோர் தெய்வம் உண்டென்றால்<br />தெளிவாகச் சொல்கின்றேன் அது என் அம்மாதான்<br />என்னை விட்டு நீ பிரிந்தாய் இம் மண்ணை நீ துறந்தாய்<br />ஆனால்.......<br />என்னுள்ளே நீ இருக்கின்றாய் எனக்காக வாழ்கின்றாய்<br />உன்னை நித்தமும் நான் நினைக்கின்றேன்<br />உணர்வாயா என் அம்மா!<br /><br />கண்டிப்பான என் அப்பா<br />கருணையிலும் நீ முதலிடம்தான்<br />உனக்காக வாழாது எமக்காக வாழ்ந்த<br />எனதருமை அப்பாவே உன்னைப்போல்<br />வாழ வழியொன்று தேடி அலைகின்றேன் நான் இங்கு......<br /><br />ஐந்துடன் ஒன்று ஆறு சகோதரராய்<br />வாழ்ந்த அவ் வாழ்க்கை<br />அடி பிடி சண்டை போடுகின்ற நேரங்கள்<br />அன்புடன் அரவணைக்கும் அந்தக் காலங்கள்<br />கலகலவெனவே கேட்டிடும் சிரிப்பொலிகள்<br />அம்மா அடிக்கவர<br />அக்காமார் தடுக்கின்ற சில கணங்கள்<br />அந்தவொரு சந்தோசம்<br />அகிலத்தில் இனி எனக்கில்லை எந்நாளும்<br /><br />முப்பதுரண்டினிலே முத்தான முழு நிலவாய்<br />முல்லை மலர்ச் சிரிப்புடனே<br />என் வாழ்க்கையில் இணைந்து கொண்டாள்<br />இதயத்துள் புகுந்து கொண்டாள்<br />அழகான அவள் சிரிப்பழகில்<br />என்னையே நான் மறந்திடுவேன்<br />மனைவியாய் நான் அவளை நினைத்துப் பார்க்கவில்லை<br />என் குழந்தையவள்....எனக்கோர்<br />நிகரில்லா நண்பியவள்<br />தாயில்லாக் குறையை தணிக்கும் தாரமவள்<br />கடுமையான நோயில் நான் தவித்துப் போகையிலே<br />உன் உள்ளத்து அன்பை<br />நான் முற்றாய் உணர்ந்து கொண்டேன்<br />உணவை ஊட்டிவிட்டாய் உன் கைகளினால்<br />உண்ணாவிரதம் பல இருந்தாய் என் மீட்புக்காய்<br />எனக்காக நீயே எல்லாம் செய்து தந்தாய்<br />ஆண்டவனே உனக்கு நன்றி கூறுகின்றேன்<br />இவளை எனக்கு நீ அளித்ததற்காய்...<br /><br />அன்பான பிள்ளைகளை எண்ணிப் பார்க்கையிலே<br />அளவில்லா ஆனந்தம் என்னுள்ளே பொங்கியெழும்<br />குடும்பத்தின் குலவிளக்கே நீங்கள் தான்<br />கள்ளங்கபடமில்லா சிறுமிகள் நீர்<br />காலம் எங்கே போனாலும்<br />வயது ஏறிச் சென்றாலும்<br />சிறு குழந்தைகளே நீர் எனக்கு<br /><br />விடலைப் பருவத்தே பெற்ற நண்பர்கள்<br />காலத்தால் அழியாத அவ் நினைவலைகள்<br />சந்தியிலே நாமிருந்து போட்ட சத்தங்கள்<br />நக்கலடித்துப் பாடிய பாட்டுக்கள்<br />பாடசாலையிலே பண்ணிய அட்டகாசங்கள்<br />மாங்காய் தேங்காய்<br />மதிலேறிப் பறித்த அநுபவங்கள்<br />களவாகக் கள்ளடித்த அந்தக் கூவங்கள்<br />கள்ளமாய்ப் பார்த்து<br />காதலுக்காய் ஏங்கிய காலங்கள்<br />மருத்துவக் கல்லூரியில் போட்ட கும்மாளங்கள்<br />எல்லாமே என் மனதுள்<br />பசுமையாய் பதிந்திருக்கும்<br /><br />சிங்களப் பகுதியிலே வேலை செய்த நேரங்கள்<br />சிந்தையிலே என்றும் நிறைந்திருக்கும்<br />ஆண்கள் பெண்கள் கூடியமர்ந்து<br />அங்கே அரட்டை அடித்த அநுபவங்கள்<br />இன்னும் என் மனத்தில் இனிமையாய் ஓடி வரும்<br />மாலை தீவை மறக்கமுடியுமா என் வாழ்நாளில்<br />அன்பான மனைவியுடன் அளவில்லா மகிழ்ச்சியுடன்<br />ஒவ்வோர் நாளுமே அங்கே ஒவ்வோர் தேனிலவு<br />ஓமானில் வாழ்ந்த வருடங்கள்<br />புதிய நட்பினைப் புகுத்திய காலமது<br />நல்ல நண்பர்கள் உண்மை நண்பர்கள்<br />இன்றும் என்னுடன் உரையாடும் அன்பு உள்ளங்கள்<br />தந்த காலமிது....இனி வருமோ அக்காலம்<br /><br />சுவீடன் நாட்டினிலே இருக்கின்ற இக்காலம்<br />அட்டகாசமில்லாத அமைதியான ஓர் காலம்<br />உதவிக்கு ஓடி வர ஊர்க்கார நண்பர்கள்<br />அக்கம்பக்கத்தே அரவணைக்கும்<br />எமது தமிழ் அன்பர்கள்<br />ஆபத்து என்று சொன்னால்<br />இங்கு தமிழினமே ஒன்று சேரும்<br />குடும்ப வாழ்க்கைக்கு<br />குறைவேதுமில்லை இந் நாட்டினிலே<br />வாழ்ந்துவிட்ட ஐம்பது ஆண்டுக் காலத்தை<br />எண்ணிப் பார்க்கின்றேன்<br />நம்பவே முடியவில்லை<br />எனக்கா ஐம்பது?<br />என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-2693801577121951241?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-32929752902272098972007-12-27T09:06:00.000+01:002007-12-27T09:07:13.400+01:00காலை எழுந்து<br />ஒரு கப் ரீயைக் குடித்து<br />அமைதியாய் ஆறுதலாய்<br />அமர்ந்தேன் நானும் சோபாவில்<br />கோவில் மணி ஓசை<br />ஊரில் கேட்ட இதம் எண்ணத்தில் ஓடி வர<br />அடித்தது இங்கே பழையபடி<br />ரெலிபோன் மணி தொந்தரவாய்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-3292975290227209897?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-91407768420543046932007-12-26T20:47:00.000+01:002007-12-26T20:50:16.540+01:00அன்பான குடும்பம் ஒன்று<br />அமைதியாய் வாழ்ததிங்கு<br />அளவான வருமானம்<br />அதுவே போதுமென்று<br />அடக்கமாய் அட்டகாசம் செய்யாது<br />தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்றிருந்தான்<br />கறுப்பிலே வேலையென்றால்<br />கண்டிப்பாய் சொல்லிடுவான் நோ என்று<br />உண்ண உணவுண்டு<br />உடுப்பதற்கு நல்ல உடையுண்டு<br />உறைவதற்கு அழகான வீடுண்டு<br />இனியென்ன வேண்டும் நமக்கென்று<br />இனிமையாய் வாழ்ந்திட்டான்<br /><br />ஆடம்பரம் என்றாலே அது<br />நமக்கெதற்கு என்றிடுவான்<br />நாட்டிலே நாமிருந்த கோலத்தை<br />எண்ணிப்பார் என் இனியவளே என்றிடுவான்<br />பனை ஓலை வேய்ந்த வீட்டினிலே<br />பக்குவமாய் எரிகின்ற அரிக்கன் லாம்புடனே<br />நாமிருந்த வாழ்க்கைதனை நினைத்துப்பார்<br />என்றே பேசிடுவான்<br />கடகத்தில் கத்தரிக்காய் வாழைக்காய்<br />கருவாடு என்றெல்லாம்<br />தலையில் சுமந்தே உன் அம்மா<br />சந்தைக்குப் போய் வியாபாரம்<br />செய்ததை மறந்தனையோ நீ என்பான்<br />மாட்டு வண்டியிலே மண்பாதை வீதியிலே<br />கூடி நாம் போனவைகள் எல்லாம்<br />நினத்துப்பார் என்றிடுவான்<br /><br />வில்லா(வீடு) வேண்டுகின்றார்<br />வித விதமாய் கார் எல்லாம் ஓடுகின்றார்<br />வட்டிக்குப் பணம் கொடுக்கின்றார்<br />வசதியாய் வாழ்க்கை வாழ்கின்றார்<br />பளபளப்பாய் சாறிகள் உடுக்கின்றார்<br />பகட்டாய் நகையெல்லாம் அணிகின்றார்<br />பகலென்றும் இரவென்றும் பாட்டிகள் வைக்கின்றார்<br />நாம் வந்து வருடங்கள் பத்தாச்சு<br />கண்ட பயன் என்ன இந்தச் சுவீடனிலே<br />கால் தூசிக்கும் மதிப்பில்லை நமக்கிங்கு<br />காசு பணம் இருந்தால்தான்<br />கடவுளுமே கண் திறப்பார் இந் நாட்டில்<br />இனியும் பொறுக்க முடியாது என்னால்<br />இன்றே தேடும் பணமென்றாள்<br />தத்துவங்கள் எல்லாமே வீசி எறிவீர் இன்றோடு<br />கொள்கை என்று சொன்னவற்றை<br />கொலை பண்ணி எறியுமையா<br />தமிழன் என்றோர் இனமுண்டு-இங்கே<br />தனித்துவமாய் அவனுக்குச் சில குணமுண்டு<br />நாமும் சேர்வோம் அவரோடு<br />நன்றே வாழ்வோம் பணத்தோடு<br />இது ஒன்றும் புதினமில்லை வெளிநாட்டில்<br />பயப்பட ஒன்றுமில்லை, பாவம் நீங்கள்<br />ஒன்றுமே தெரியாது உங்களுக்கு<br />எல்லாமே சொல்லி வைத்தாள் பக்குவமாய்<br />மாண்புமிகு மனைவியவள்<br /><br />இன்று நாட்டை வெறுத்திட்டான்<br /> நல்ல கொள்கைகளை விட்டிட்டான்<br />தானிருந்த நிலமைதனை<br />சத்தியமாய் மறந்திட்டான்<br />பேராசை பிடித்தவனாய்<br />இரவு பகலாய் வேலை செய்கின்றான்<br />பணத்திற்காய் பாசத்தையே விற்றிட்டான்<br />வட்டிக்குப் பணமென்றால் எப்பவுமே ரெடி என்பான்<br />நல்ல நட்பையெல்லாம்<br />தூர வீசி எறிந்திட்டான்<br />காசுக்காய் நயவஞ்சகங்கள்<br />சளைக்காமல் செய்திடுவான்<br />சிறையிலே இருப்பதற்கும்<br />சித்தமே எப்போதுமென்பான்<br />சட்டத்தை மதிக்காமல்<br />கடத்தல்கள் செய்திடுவான்<br />சேர்த்திட்டான் பணமதனை ஒருவாறாய்<br />நிம்மதியை இழந்திட்டான்<br />பணக்காரன் ஆயிட்டான்<br /><br />பாவம் அவன்<br />உண்மையில் பணக்காரன் என்றால்<br />என்னவென்று புரியவில்லை அவனுக்கு<br />பாவம் அவன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-9140776842054304693?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-41121570632960354252007-12-26T12:19:00.000+01:002007-12-26T12:20:37.323+01:00(இக் கவிதை சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பிரான்ஸ்சில் நடந்த உண்மைச் சம்பவத்தின் போது என்னால் எழுதப்பட்டது)<br /><br /><br />தமிழ் அரக்கர்(கள்) இருவரினால்<br />தன்மானம் இழந்து<br />தன் உயிரையும் மாய்த்துவிட்ட<br />அந்த தமிழ் மழலைக்கு<br />என் இதயத்தில் இருந்து<br />கொட்டும் இரத்தக் கண்ணீரை<br />காணிக்கை ஆக்குகின்றேன்<br /><br />நம் நாட்டில்<br />நம் ஈழத்தமிழ் நாட்டில்<br />சிங்களக் காடையரின் சினந்த பார்வையும்<br />சீண்டுகின்ற சின்னத்தனமான வாசகமும்<br />கண்டு கொதித்தெழுந்த தமிழ் இனமே<br />இன்று வெட்கித் தலை குனிந்து<br />மனம் புண்பட்டு<br />மாற்றானின் கேள்விக்கு<br />மறுமொழி சொல்லத் தெரியாமல்<br />ஓடி ஒழிகின்ற தமிழ் இனமே!<br /><br />இங்கு அயல் நாட்டான் வரவில்லை<br />அந்நியன் நம்மைப் பார்த்துச் சீறவில்லை<br />அரசாங்கம் நம்மை நசுக்கவில்லை<br />எம்மவர்கள்! ஐயோ! ஐயோ! எம்மவர்கள்!<br />ஆம் இவர்கள் எம்மவர்கள்<br />சொல்ல நா எழவில்லை<br />தொண்டை இடம் கொடுக்கவில்லை<br />இதயம் வெடிக்கிறது! ஆம் இதயம் வெடிக்கிறது!<br />நம் தமிழன் அரக்கன் ஆனான்<br />காம வெறியன் ஆனான்<br />நம் பிஞ்சு மழலைகளை<br />வெட்டிக் குவிக்கின்ற<br />கொலை பாதகன் ஆனான்<br />எம்மவர்கள்! ஐயோ! ஐயோ! எம்மவர்கள்!<br /><br />அன்பான ஓர் பிள்ளை<br />வஞ்சகம் சூது ஏதுமறியா<br />பால் வடியும் ஓர் தமிழ்ப் பிள்ளை<br />ஆருக்கும் பிள்ளைகளில் கோபமில்லை<br />மனத் தாபமில்லை<br />கொலைவெறியர் கூட<br />பிள்ளைகளை அவ்வளவாய் வதைப்பதில்லை<br />நாட்டிலே இருக்க வழியில்லை! ஓர் நாதியில்லை!<br />நாம் ஒற்றுமையாய் ஓர் நாளும் இருந்ததில்லை<br />சிங்களக் காடையரின் கண்ணினிலே<br />நம் பிள்ளைகளை சிக்கவைக்காமல்<br />ஓடி வந்தோம்! ஓடி வந்தோம்!<br />அகதிகளாய் ஓடி வந்தோம்!<br />அங்கு தமிழன் ஒன்றுபட்டால்<br />இன்று இந்த இரண்டும் கெட்டான் வாழ்வு நமக்கில்லை<br /><br />அந்தோ பரிதாபம்! ஐயோ பரிதாபம்!<br />மாமா! மாமா! என்று<br />பாசமுடன் அழைக்கும் மழலையையே<br />மானபங்கம் செய்யத் துணிந்திட்டான் மடைத் தமிழன்<br />நம் மண்ணிற்கே ஈனம் படைத்திட்டான் <br />நம்மையெல்லாம் தலை குனிய வைத்திட்டான்<br />நிதர்சினி என்கின்ற சின்னச் செல்வத்தை<br />நிரந்தரமாய் தூங்க வைத்திட்டான்<br /><br />பல கலையும் பக்குவமாய் படிக்க வைத்து<br />பாரினிலே பல பேரும் போற்றி வாழ்ந்திடுவாய் என்று<br />பகல் இரவாய் பாடு பட்டுழைத்த<br />பெற்றோரை விட்டு விட்டு<br />பாதி வழியில் வானுலகம் சென்று விட்டாய்<br />இல்லை! இல்லை! உன்னை வானுலகம்<br />அனுப்பிவிட்டார் அந்தக் கயவர்...<br />கயவனே! காடையனே!<br />அங்கெல்லாம் நம்மவர்கள்<br />இரவென்றும் பகலென்றும் கண்விழித்து<br />நமக்காகப் போராடும் பொழுதினிலே<br />நீ இங்கு நம் மழலைகளின் மானத்தைப் பறித்து<br />அவர்கள் குருதியிலே குளித்து மகிழ்கின்றாய்<br />ஆம்...<br />அவர்கள் குருதியிலே குளித்து மகிழ்கின்றாய்<br />மலர்கின்ற நிதர்சினியின் முகத்தினிலே நீ<br />மலர்வளையம் சாத்த வைத்துவிட்டாய்<br /><br />காம வெறியனே! கல் நெஞ்சக்காரனே!<br />நாமெல்லாம் உன் முகத்தில்<br />காறித் துப்புகின்ற வேளையைத்தான்<br />எதிர்பார்த்து இருக்கின்றோம்<br />ஆம்.....<br />உன் முகத்தில் காறித் துப்புகின்ற<br />வேளையைத்தான் எதிர் பார்த்து இருக்கின்றோம்<br /><br />நிதர்சினியே!<br />உன்னை நாம் இன்று இழந்திட்டோம்<br />உன் பால் வடியும் முகத்தை பலி கொடுத்திட்டோம்<br />உலகத் தமிழரெல்லாம் உன் நினைவால்<br />உறக்கமின்றி இருக்கின்றார்<br />கண்களிலே வழிகின்ற கண்ணீரை<br />அணை கட்ட முடியாமல் தவிக்கின்றார்<br />என் நெஞ்சத்தின் இரத்தக் கண்ணீரால்<br />அம் மழலைக்கு உங்களுடன் சேர்ந்து<br />ஓர் அஞ்சலி செலுத்தி முடிக்கின்றேன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4112157063296035425?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-87053323325511379812007-12-24T00:33:00.000+01:002007-12-24T00:34:32.892+01:00சிறீலங்காவின் சித்திரவதைக் கூடங்களில்<br />இரத்தத்தைச் சிந்தினீர்கள் நீங்கள்<br />உங்கள் சோகத்தை நினைத்து<br />இரத்தக் கண்ணீரை சிந்துகிறோம் நாங்கள்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8705332332551137981?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-75310400984150733192007-12-23T00:19:00.000+01:002007-12-23T00:20:24.644+01:00அடக்கமான என் அப்பா<br />கண்டிப்பாய் இருந்தாலும்<br />கருணையின் வடிவம் அவர்<br />உழைக்கின்ற பணமனைத்தும்<br />கொடுத்திடுவார் அம்மாவின் கையினிலே<br />சும்மா இருக்கமாட்டார் ஓர் நேரம்<br />பந்தம் பிடிப்பது பந்தா காட்டுவது<br />சுத்தமாகப் பிடிக்காது என் அப்பாவிற்கு<br /><br />பிள்ளைகள் படிக்கவேண்டும் நல்லாக<br />பார்க்கவேண்டும் உத்தியோகம் பெரிதாக<br />எந்நாளும் சொல்லிடுவார் எம்மிடமே<br />சயிக்கிளிலே சென்றிடுவார் பல தூரம்<br />எம்மையும் அழைத்துச் சென்றிடுவார் சிலநேரம்<br />தனிமையாய் சென்று அமைதியாய் நின்று<br />வணங்கிடுவார் கடவுளரை நிம்மதியாய் எந்நாளும்<br /><br />தானுண்டு தன் குடும்பம் உண்டு<br />என்றே இருந்திட்டார்<br />நீதி கேட்க ஐயாவிடம் வருபவர்கள்<br />நிம்மதியாய் வீடு திரும்பிடுவார்<br />அல்லும் பகலும் உழைத்தாலும்<br />அந்திம காலத்தே நோய் அவரை வாட்டியதே<br />பிள்ளைகளின் அன்பும் பரிவும்<br />பக்கத்தே எந்நேரமும் இருந்தே பார்த்திட்ட<br />என் அம்மாவின் அரவணைப்பும்<br />நிட்சயமாய் உன் நோயின் தாக்கத்தை தணித்திருக்கும்<br />ஐயா உம்மை நாம் பிரிந்திட்டோம்<br />குடும்பத்தின் குலவிளக்காய்<br />நீ எமக்காக வாழ்ந்ததனை<br />மறக்கமாட்டோம் எந்நாளும்<br />எம்முடனே நீ என்றும் வாழ்கின்றாய்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7531040098415073319?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-13734390100081231982007-12-22T19:56:00.000+01:002007-12-22T19:58:06.397+01:00அகிலத்தையே அதிரவைத்து<br />ஆசியாவை அழித்தொழித்து<br />என் இதயத்தையே சுட்டெரித்த<br />சுனாமியின் நினைவுகள்<br />சுக்கு நூறாய் உடைக்கிறது என் இதயத்தை இன்றும்<br />ஆண்டு இரண்டு கடந்தாலும்<br />என் நாளும் முயன்றாலும்<br />அழிக்க முடியவில்லையே உன் நினைவுகளை<br />மறக்கமுடியா நினைவுகளை<br />மறப்பதற்கே முயன்று நானும்<br />தோற்றே போய்விட்டேன் உன்னிடமே<br /><br />சுனாமி என்று பெயர் கொண்டே<br />எம்மை அழிப்பதற்காய்<br />எம் மனத்தைச் சிதைப்பதற்காய்<br />எம் வாழ்வை ஒழிப்பதற்காய்<br />ஆர்ப்பரித்து எழுந்த ஆழிப் பேரலையே<br />உன் கொடுமைதனை கோபாவேசத்தை<br />என் சொல்லில் அடக்கிட முடியாது<br />எழுத்தில் வடித்திட முடியாது<br />உள்ளத்தில் இருந்து வடிகின்ற<br />இரத்தக் கண்ணீர்தான் இதை எடுத்தியம்பும்<br /><br />அன்று கேட்ட அலறல் சத்தம்<br />அகிலத்தின் ஒவ்வோர் மூலையிலும்<br />இன்னும் எதிரொலியாய் கேட்கிறது<br />உன் பேரலையின் இரைச்சலையும் விஞ்சி<br />பச்சிளம் குழந்தைகளும்<br />படிக்கப்போன பிள்ளைகளும்<br />நடை பயில உன்னை நாடிவந்த வயோதிபரும்<br />காதலின் சுகத்தை உன்னுடனே<br />பகிர்ந்து கொள்ள வந்த காதலரும்<br />எழுப்பிய அபயக்குரல்<br />மீண்டும் மீண்டும் என் இதயத்தை மோதி<br />என் உணர்வுகளை வதைக்கிறது<br /><br />அமைதியாய் இருந்தாய் நீ<br />ஆழிப்பேரலையாய் வந்து எம்மை அழிப்பதற்கா?<br />பொறுமையாய் இருந்தாய் நீ<br />பொல்லாத சுனாமியாய் வந்து எம்மை அள்ளிச் செல்வதற்கா?<br />தென்றல் காற்றை எம்மீது வீசி நின்றாய்<br />தெருவெல்லாம் வெள்ளமாய் வந்து<br />எம் வீடுகளை அடித்து உடைப்பதற்கா?<br />வாழ்வதற்கு எம் மீனவர்க்கு வழி சமைத்துக் கொடுத்தாய்<br />உன் பசி ஆற அவர்களையும் உணவாய் எடுத்துக் கொள்வதற்கா?<br />குழந்தைகளை அரவணைத்தாய் உன் கரைகளிலே விளையாட<br />அவர்கள் அலறும் கூக்குரல் கேட்டு மகிழ்வதற்கா?<br /><br />தரணியில் மனிதன் வாழ<br />உனை நினைத்தோம் தாயாக<br />பொறுமையின் பொக்கிசமாய் உனை மதித்தோம்<br />உனைப்போல் பெருவாழ்வு வாழவேண்டும் மனிதன் என்றோம்<br />ஏன் இந்தக் கோலம் கொண்டாய்?<br />ஏன் இப்படிக் கோபம் கொண்டாய் எம்மீது?<br />ஏன் செய்தாய் இக் கொடுமை எங்களுக்கு?<br />என்ன அநியாயம் செய்தோம் நாம் உனக்கு?<br />கொலை வெறியர் அழிக்கின்றார் மானிடரை என்றே<br />கதிகலங்கி உலகம் நிற்கையிலே<br />ஆழிப்பேரலையாய் அட்டகாசமாய் ஆணவச் சிரிப்புடனே<br />உலகத்தின் உச்சக் கொலைவெறியன்<br />நீயேதான் என்று<br />பறைசாற்றி நின்றாயே பாதகனே சுனாமியே!<br />உன் பேய்க் கூத்து ஓய்ந்த பின்னே<br />உன் கரையெங்குமே சுடுகாடு<br />உடல் உருக்குலைந்து சிதையுண்டு<br />இறந்தவர்கள் ஒருபக்கம்<br />உற்றாரை பெற்றாரை<br />உடன் பிறந்தாரை உற்ற நண்பர்களை<br />இழந்து தவித்தவர்கள் மறுபக்கம்<br />கட்டிப்பிடித்த குழந்தைகள் கைநழுவி<br />உன் அலையிலே போனபோது<br />பெற்றமனம் துவண்ட காட்சி<br />ஒன்றுமே இல்லாது<br />ஒழிந்து போன உல்லாச விடுதிகள்<br />இயற்கையை உன் கடல் அழகை ரசிப்பதற்காய்<br />வந்த வெளிநாட்டாரை<br />உன் கோரப் பற்களினால்<br />வெட்டிச் சாய்த்துவிட்ட நிகழ்வுகள்<br />எல்லாமே விட்டகலா நினைவுகளாய்<br />என் மனத்தை ஆட்டிப் படைக்கிறதே!<br /><br />கார் ஒன்றைக் கண்டேன் நான்<br />நிற்கிறது ஓர் வீட்டின் கூரை மீது<br />பிள்ளை ஒன்றைக் கண்டேன்<br />துடி துடித்துக் கிடக்கிறது<br />தென்னை மர வட்டுக்குள்ளே<br />வயோதிபர் ஒருவரைக் கண்டேன்<br />வான் ஒன்றின் கீழ் நசிந்து கிடக்கின்றார்<br />உன் பேய் அலைகள் எழுந்து பாய்கிறது<br />வீதிகளின் மேலால் கோபுரங்கள் மேலால்<br />நெடிதுயர்ந்த மரங்கள் மேலால்<br />ஊழிக்காலம் உலா வந்ததோ என்றே<br />எனது மனம் எண்ணியது<br />வெறுமையை மட்டும்<br />எஞ்சவிட்டாய் எமக்காக!<br />வெறுமையும் தனிமையும் செய்கின்ற கொடுமைதனை<br />உணர்ந்தார்கள் மக்களெல்லாம்!<br /><br />அறிந்து கொண்டேன் உன் சீற்றத்தை<br />பொறுமையின் வள்ளல் நீ<br />பொய்யுரைக்கவில்லை நான்<br />மனிதர்கள் மனத்திலே<br />வஞ்சனைகள் வானளாவி நிற்கிறது<br />தமக்குள்ளே வளர்க்கின்றார் குரோதத்தை<br />போட்டியும் பொறாமையும் கொண்டே<br />மனிதகுலம் வெட்டிச் சாய்க்கிறது தம் இனத்தை<br />பொறுக்கமுடியவில்லையா உன்னால்<br />சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பார்கள்<br />பொறுமையின் சின்னமாய் இருந்த நீ<br />சீற்றம் கொண்டுவிட்டாய் மனித குலம் மீதே<br />கோரத்தாண்டவம் ஆடியே நீ முடித்திட்டாய்<br />பார்க்கவில்லை நீ ஓர் பாரபட்சம்<br />சாதியில்லை இனமில்லை மதமில்லை<br />வேறெந்தவொரு பேதமுமில்லை உன்னிடத்தில்<br />கொடியவனே என்றாலும் நீ<br />எம்மவர்க்கு உணர்த்திவிட்டாய் சமத்துவத்தை<br />நல்ல மனம் பெற்று நாமும் வாழ்வோம் இனிதாக!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1373439010008123198?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-8534328060874148402007-12-14T21:47:00.000+01:002007-12-14T21:49:19.549+01:00புற்று நோயென்னும்<br />பொல்லாத அரக்கனிலால்<br />புனிதமான எம் பாலா அண்ணன்<br />உயிர் பறித்த செய்திதனை<br />கேட்ட உலகத் தமிழர்<br />இதயமெல்லாம் உறைந்து போய்<br />உணர்வற்றுக் கிடக்கிறது<br />சிங்களத்தின் கிபீர் விமானங்கள்<br />பொழிகின்ற குண்டுகளே<br />உலுக்காத தமிழ் மனத்தை<br />உலுக்கியதே உன் மரணம்<br /><br />எம் அண்ணன் உயிர் பறித்த காலனவன்<br />தமிழ் இனத்தின் கவலைகள்<br />புரியாத கொடிய பாவியவன்<br />ஓர் இனத்தின் விடியலுக்காய்<br />தன் தொழில் துறந்து<br />சொத்து சுகம் இழந்து<br />உயிரை மட்டுமே<br />தன்னகத்தே வைத்திருந்த எம் பாலாவை<br />ஏன் கவர்ந்து கொண்டாய் கொடியவனே<br />மரணித்த பாலா அண்ணர்<br />வந்துதிப்பார் தமிழ் ஈழத்தில்<br />மீண்டும் ஓர் முறை சத்தியமாய்<br /><br />அரசியல் துறையினிலே<br />அதி சிறந்த விரிவுரையாளனாய்<br />நீ இருந்தாய் அகிலம் போற்ற<br />தமிழ் ஈழ மக்கள் அனைவருமே<br />உன் உடன் பிறப்பாய் நீ உணர்ந்தாய்<br />தமிழ் மண்ணை தாயிலும் மேலாக<br />நேசித்த உத்தம புருசன் நீ<br />சென்னயிலே எம்<br />தானைத் தலைவனை சந்தித்த மறு கணமே<br />துறந்தாய் உன் உல்லாச வாழ்க்கைதனை<br />இணந்தாய் எம் போராட்டத் தீயினிலே<br />முப்பது வருடமதாய்<br />தமிழ் ஈழப் போராட்டம்<br />தலை நிமிர்ந்து நிற்பதற்காய்<br />சளைக்காமல் உழைத்தாய் நீ<br />உயிரையும் துச்சமேன மதித்தே!<br /><br />பேச்சு வார்த்தை மேசைதனில்<br />நகைச்சுவையாய் விடயத்தை<br />நாசூக்காய் விட்டெறிவாய்!<br />மதியுரையர் பாலா அண்ணர்<br />மதிநுட்பம் வென்று வரும் என்றே<br />நம்பிடுவார் உலகத் தமிழரெல்லாம்<br />பதில் சொல்லமுடியாமல்<br />பதுங்கிடுவார் எதிர் தரப்பார்<br />ஈழத் தமிழ் இனத்தின் வேட்கை தனை<br />அவர்கள் வேண்டுகின்ற உரிமைகளை<br />சிங்களத்தின் கொடுமையினை<br />உலகம் புரிந்து கொள்ள வைத்தவனே<br />மாவீரர் நாளினிலே நீ<br />சொல்கின்ற விளக்கவுரை<br />அறு சுவையும் அள்ளித் தெளித்தே<br />தேன் அமுதாய் பாய்ந்து வந்து<br />எம் இதயத்துள் புகுந்து கொள்ளும்<br />மாமனிதரையும் ஒரு படி விஞ்சிய<br />மதி மாமனிதன் நீ<br />எம் தேசியத் தலைவனின்<br />தேசத்தின் குரல் என்னும்<br />பட்டம் பெற்றவன் நீ <br /><br />எவருக்கும் அடிபணிய மாட்டாய் நீ<br />வல்லரசு என்றாலும்<br />இணத்தலைமை ஆனாலும்<br />இந்தியாவாய் இருந்தாலும்<br />சிங்களத்தின் சிந்தனையே ஆனாலும்<br />மதியுரையர் பாலாவின் மதி நுட்பம்<br />எதிர்த்தே வெற்றி கொள்ளும்<br />எதற்க்கும் அஞ்சாத மனிதன் அவர்<br />ஆயுதம் ஏந்தாத அதிசயப் போராளி<br />ஆம் நீர் ஓர் அதிசயப் போராளி<br />தமிழ் ஈழ மீட்பிற்காய் தன்னையே<br />அர்ப்பணித்த ஓர் அதிசயப் போராளி<br /><br />ஆலோசனை வேண்டி ஆறுதல் வேண்டி<br />எம் தலைவன் பிரபா<br />ஓடுகின்ற பாலா அண்ணா<br />நீண்ட காலமாய் நீரிழிவு நோயை<br />எதிர்த்தே வெற்றி கொண்டாய்<br />சிறுநீரகங்கள் செயல் இழந்த போதும்<br />சிறிதளவும் கலங்கவில்லை நீ<br />போராளியின் சிறுநீரகம்<br />பொருத்தியுள்ளேன் நானென்று<br />பெருமிதமாய் சொல்வாய் நீ<br />புற்று நோயை மட்டும்<br />புறமுதுகிடச் செய்ய முடியாது<br />போனது ஏன் ஐயா<br />கல் நெஞ்சுக் கார காலன் அவன்<br />வஞ்சனையாய் எடுத்திட்டான்<br />உன் இன் உயிரை<br />எம் மக்கள் துயர் துடைக்க<br />எழுந்து வரமாட்டாயா எம் பாலா அண்ணா<br /><br />இன்னும் பல ஆண்டு வாழ்வாய் நீ என்று<br />நம்பினோம் நாமெல்லாம்<br />நீ ஓர் ஏமாற்றுக் காரன் ஐயா<br />பொல்லாத வருத்தங்கள்<br />பலவும் சுமந்து கொண்டே<br />நகைச் சுவையும் அறு சுவையும்<br />கலந்து பேசி நம்ப வைத்தாய்<br />நம்மை எல்லாம்<br />நீடூழி வாழ்வாய் நீ என்றே<br />நாமெல்லாம் நம்பி ஏமாந்தோம்<br /><br />தமிழன் இதயமெங்கும்<br />துள்ளித் திரிந்தவன் நீ<br />தன் நிகரில்லா எம் தலைவனுக்கு<br />உற்ற துணைவன் நீ<br />தமிழீழ விடுதலைக்காய் வித்தாகிப் போன<br />விடுதலை வீரர்களின் மனங்களிலே<br />உறைந்து கிடப்பவன் நீ<br />ஈழத் தமிழன் பெருமை கொள்ள<br />அரசியல் உலகினிலே<br />அட்டகாசமாய் புகுந்து விளையாடியவன் நீ<br /><br />தமிழர் இதயமெங்கும் பேரிடியாய்<br />வீழ்ந்த செய்தி இது<br />ஓர் சத்தியத்திற்காய் வாழ்ந்த<br />விடுதலை வீரன் இன்று<br />வித்தாகிப் போகின்ற செய்திதனை<br />செவி மடுக்க மறுக்கிறதே<br />என் செவி இரண்டும்<br /><br />தினம் தினம் சாவோடு போராடி<br />உன் உடலெல்லாம் உபாதைகள்<br />வாட்டி வதைத்தெடுக்க<br />தளர்ந்து போகாது<br />இலட்சியத்தில் மட்டுமே உறுதியாய்<br />இருந்தவன் நீ<br />துன்பத்தில் நீ துவண்ட போதெல்லாம்<br />உலகத் தமிழினமே உனக்காய்<br />இரத்தக் கண்ணீரச் சிந்தியதே<br />அறிவாயா பாலா அண்ணா<br />உன் மூச்சுக் காற்று<br />உலகெல்லாம் சுற்றி வந்து<br />எம் சுவாசக் காற்றில் கலந்து<br />எம்முள்ளே இரத்தத்துடன்<br />கலந்தே இருக்கிறது<br />காலன் உன்னைக் கவர்ந்தாலும்<br />உன் மூச்சு எம்முள்ளே<br />என்றும் நிலைத்திருக்கும்<br />எம் பாலா அண்ணன்<br />நீண்டு நிலைத்திருப்பார் எம்முடனே<br />கடைசித் தமிழன் மூச்சு உள்ளவரை<br /><br />ஈழம் காணும் வீறுடனே<br />அகிலமும் சுற்றி வந்த பாலா அண்ணா<br />மீழாத் துயில் கொள்ளும் செய்தி<br />ஈழத் தமிழரின் இதயத்தில்<br />இன்னுமொரு ஆணியை இறுக அடிக்கிறது<br />புலிகளின் தாகம் தமிழ் ஈழத் தாயகம்<br />என்று எடுத்துரைத்தவனே<br />தமிழ் ஈழம் மலரும் இது திண்ணம்<br />என்றே மலர் வளையம் சூடுகிறோம்<br />கனத்த மனத்துடனே<br /><br />படுக்கையிலே நீ சாவிற்காய்<br />நாட்களை எண்ணிய வேளையிலும்<br />உனது துயரமெல்லாம்<br />எம் இனம் படும் துன்பத்தின்<br />ஒரு பருக்கை என்பாய்<br />மரணம் ஓர் துன்பமல்ல<br />இனிப் பணி செய்ய முடியாமல் போவதுதான்<br />தன் மனக் கவலை என்பார்<br />இனியும் பாலா அண்ணாவின் கதை சொல்ல<br />கல் நெஞ்சம் எனக்கில்லை<br /><br />மாவீரர் வானத்தே<br />உன்னை மலர் தூவி<br />வரவேற்கக் காத்தே இருக்கின்றார்<br />தமிழ் ஈழம் மலர்வது உறுதி<br />என்று நீர் போடும் சத்தம்<br />எமக்கு உரத்தே கேட்கிறது<br />தமிழினத்தின் விடியலுக்காய்<br />தன்னையே அர்ப்பணித்த<br />இந்த வீரனுக்கு என்<br />தலை குனிந்த வணக்கங்கள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-853432806087414840?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-78639956615158639352007-12-10T16:16:00.000+01:002007-12-10T16:18:37.067+01:00என் பசுமையான நினைவுகளில்<br />பதிந்திருக்கும் இனிமைகளை<br />அள்ளிக்கொடுத்த என் அருமை ஊரே<br />என் இதயத்தின் ஒவ்வோர் அணுக்களிலும்<br />உன் நினைவே<br />குடிகொண்டிருக்கும் எந்நாளும்<br /><br />சிறியதோர் கிராமமாய்<br />சிங்காரச் செழிப்புடனே<br />அயலவரை அங்கலாய்க்க வைத்தாயே<br />என்ன இல்லை எமதூரில்?<br />அழகான வீடுகளும்<br />அளவில்லாத் தோட்டங்களும்<br />மின் விளக்கின் ஒளியினையே<br />எல்லோர்க்கும் முன்னமே நாம் பெற்றோம்<br />வீதி ஓரமெங்கும் பசுமை செளித்திருக்க<br />மதில்களெல்லாம் தொடராய்<br />விரிந்து செல்லும்...<br /><br />பத்தாம் வகுப்புவரை பாடசாலை<br />ஐந்தாறு சங்கங்கள்<br />அனைத்துக்கும் கட்டிடங்கள்<br />படித்தோரின் எண்ணிக்கை<br />பலத்தைக் கொடுத்தது எம்மூருக்கு<br />கலைகளுக்குப் பெயர் எடுத்த<br />பெரியார்கள் வாழ்ந்தார்கள்<br />எமதூரில்<br />பெருமை சேர்த்தார்கள்<br />அகிலமெங்கும் குரும்பசிட்டிக்கே!<br /><br />இளமையின் காலத்தை<br />இனிய எம் மண்ணில் களித்ததற்காய்<br />சொல்கின்றேன் நன்றிதனை<br />எந்நாளும் கடவுளிற்கே<br />இன்னும் ஓர்முறை<br />எம் மண்ணை முத்தமிட்டால்<br />மனத்தின் சுமையெல்லாம்<br />பஞ்சாய்ப் பறந்துவிடும்<br /><br />எம் அப்பாவும் அம்மாவும்<br />அவர்தம் பெற்றோரும்<br />பிறந்து வளர்ந்து<br />பூரிப்பாய் வாழ்ந்த பூமி அது<br />எமக்கல்லோ சொந்தமது<br />எமக்கல்லோ சொந்தமது!<br />எம் கண்களெல்லாம்<br />கண்ணீரைக் கொட்டிநிற்க<br />பகை கொண்டு வெறி கொண்டு<br />எமதூரை ஏன் பறித்தாய்<br />ராணுவமே?<br /><br />அரசடிச் சந்திக்கும்<br />அம்மன் கோவிலிற்கும்<br />மணிக்கடைப் படிக்கட்டிற்கும்<br />மாறி மாறி ஓடிய நாட்கள்<br />மனதினை விட்டகல<br />மறுத்தே நிற்கிறது<br />அயலூரார் மெச்சுகின்ற<br />அருமையான ஊரெனவே<br />பேரெடுத்தாய் சிறப்பாக<br />அடிபிடி சண்டைக்கு<br />போகமாட்டார் எமதூரார்<br />அள்ளிக் கொடுக்கின்ற வியாபாரத்தில்<br />நீ என்றுமே முன்னணியில்<br /><br />இனிய இளமைப் பருவத்தே<br />நாமெல்லாம்<br />கூடிக் கும்மாளம் அடித்த காலங்கள்<br />எம் ஊரின் ஒவ்வோர் மூலையும்<br />எம் கதை சொல்லும் வாயிருந்தால்<br />இன்னும் ஓர் முறை<br />எம் ஊரில் கால்பதிக்க<br />கடவுளே கருணை காட்ட மாட்டாயா?<br />கல் நெஞ்சு ராணுவத்தை<br />எம் ஊரை விட்டு<br />துரத்தி அடிக்க மாட்டாயா?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7863995661515863935?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-82728296063559520522007-11-13T22:55:00.000+01:002007-11-13T22:58:20.945+01:00எல்லாளன் ஆண்ட பூமி இது<br />எல்லைகள் போட நீ யார் எமக்கு<br />சங்கிலியன் கட்டிக்காத்த பூமி இது<br />சண்டித்தனம் விடுவதற்கு துணிவேது உனக்கு<br />ஓடிவிடு எம் மண்ணைவிட்டு<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8272829606355952052?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-65103185675247329062007-11-13T22:53:00.000+01:002007-11-13T22:55:29.271+01:00மழையில் நனையாமல் இருப்பதற்காய்<br />மரத்தின் கீழ் ஒதுங்கும் மனிதன்<br />அந்த மரமும் மழையில் நனைகிறதென்று<br />என்றாவது அதற்க்கு குடை பிடிக்க நினைத்ததுண்டா!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-6510318567524732906?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-86618393374092583782007-11-12T00:31:00.000+01:002007-11-12T00:33:24.302+01:00தமிழன் என்று சொல்லடா<br />தலை குனிந்து நில்லடா<br />ஆச்சி அப்புவோடை பூட்டன் பூட்டியும்<br />ஒன்றாய் ஒற்றுமையாய்<br />இருந்தான் தமிழன் அன்று<br />இன்றோ ஐரோப்பாவில்....<br />அண்ணனும் தம்பியும்<br />அடிபிடி சண்டையில் முன்னணியில்<br />அக்காளும் தங்கையும் ஆளுக்காள் ஒவ்வோர் பக்கம்<br />அப்பாவையும் அம்மாவையும் இங்கே வரவழைத்து<br />அங்கே அவர்க்கிருந்த<br />நிம்மதியையும் நிர்மூலமாக்கி<br />பிள்ளை பார்ப்பதற்கும்<br />பிற வேலை செய்வதற்குமாய்<br />அவர்களை தமிழா நீ படுத்தும் பாடு<br />தமிழன் என்று சொல்லடா<br />தலை குனிந்து நில்லடா!<br /><br />கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான்<br />இலங்கை வேந்தன் அன்று<br />இன்றோ ஐரோப்பாவில்...<br />கடன் கொடுத்தோர் கலங்கி நிற்கும் பரிதாபம்<br />கொடுத்த கடனை திருப்பிக் கேட்டதனால்<br />வாங்கிக் கட்டியவர் இங்கு ஏராளம் ஏராளம்<br />சீட்டுக் கட்டியதால் சின்னாபின்னமான<br />குடும்பங்கள் எத்தனை எத்தனை<br />சீட்டுப் பிடித்தவர்கள் சிங்கார வாழ்க்கை வாழ்கையிலே<br />சீட்டுக் கட்டியோர் சித்தப் பிரமை பிடித்தே<br />அலைந்து திரிகின்றார்<br />தமிழன் என்று சொல்லடா<br />தலை குனிந்து நில்லடா!<br /><br />நட்புக்கு இலக்கணமாய் வாழ்ந்தவன் தமிழன்<br />காலம் காலமாய் நட்பினைக் காத்தவன் தமிழன்<br />இன்றோ ஐரோப்பாவில்...<br />உயிர் நண்பனையே<br />உடனிருந்து ஏமாற்றுகிறான் தமிழன்<br />பணமுடையவனே பலருக்கும் நண்பன்<br />களவும் பொய்யும் செய்து<br />கனதியாய் பணம் சேர்த்தவனே<br />எல்லோர்க்கும் நண்பன்<br />கண்ணியமாய் வாழ்பவர்கள்<br />கவலைப்பட்டே காலத்தை தள்ளும் பரிதாபக் காட்சி<br />தமிழன் என்று சொல்லடா<br />தலை குனிந்து நில்லடா!<br /><br />பஞ்சத்தில் தான் வாழ்ந்தாலும்<br />அறிவுப் பசிக்கு உணவளித்தவன் தமிழன்<br />எளிமையாய் வாழ்ந்தாலும்<br />இன்பமாய் வாழ்ந்தவன் தமிழன் அன்று<br />இன்றோ ஐரோப்பாவில்.....<br />காசிருக்கும்போது கல்வி எதற்கென்கின்றான்<br />பணம் சேர்ப்பவனே அறிவாழி என்கின்றான்<br />இரவு பகல் வேலை செய்யும் கணவன்<br />தனிமையிலே ஏக்கமுறும் மனைவி<br />பெற்றோரைக் காணாது பரிதவிக்கும் குழந்தை<br />இதுவே சுக வாழ்வு என்கின்றான் தமிழன்<br />தமிழன் என்று சொல்லடா<br />தலை குனிந்து நில்லடா!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8661839337409258378?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-51448458197177159952007-11-06T08:32:00.000+01:002007-11-06T08:34:14.061+01:00அந்த பொல்லாத வெள்ளிக்கிழமை<br />விடியவே இல்லை<br />தமிழர் மனமெல்லாம் ஒரே கும்மிருட்டு<br />விடி காலைப் பொழுதினிலே<br />இடியெனவே வீழ்ந்த செய்தி<br />விடியலைக் கருமையாக்கி<br />விழிகளைக் குளமாக்கி<br />ஒளிதனை முற்றாய் மறைத்து<br />இருள்மயமாய் காட்சி தருகிறது<br /><br />எம் தமிழர் மனமெல்லாம்<br />நிறைந்திருந்த தமிழ்செல்வன்<br />ஈழத்தின் தங்கச் செல்வன்<br />புன்னகை மாறாத புலி வீரன்<br />வீர மரணம் எய்திட்டான்<br />என்ற செய்தி கேட்டு<br />பதை பதைதிட்டார் ஈழத் தமிழர் எல்லாம்<br />ஒவ்வோர் தமிழனின் இதயமும்<br />ஓர் கணம் அசைவற்று நின்றே<br />தன் இயக்கத்தை தொடர்ந்தது<br /><br />புலம் பெயர் நாட்டில் எம்மவர்<br />நம்ப மறுத்தார் இச் செய்தியினை<br />கண்களில் ஓர் துளி கண்ணீர்<br />கொட்டவில்லை எனக்கு<br />என் கைகள் ஒரு வரி கவிதை<br />வடிக்கவில்லை இன்றுவரை<br />மனம் ஓர் வெறுமையாய்<br />உணர்வற்றுக் கிடக்கிறது<br />நம்ப மறுக்கிறது எனது மனம்<br />எப்படி நம்புவோம் நாம் இதனை<br />இப்போதும் எம் கண் முன்னால் அந்தப் புன்சிரிப்பு<br />அழகாய் வந்து நிற்கிறதே <br /><br />போர் புரிய வக்கில்லா<br />பொல்லாத சிங்கள இனவெறியன்<br />சமாதானம் முன்னெடுத்த<br />எம் தமிழர் மனமெல்லாம்<br />இரண்டறக் கலந்துவிட்ட<br />எம் தமிழ்செல்வன் உயிர் குடித்திட்டான்<br />குண்டுகளை வீசியே வஞ்சனையாய் .....<br />அப்பாவித் தமிழர் உயிர் ஆயிரம் ஆயிரமாய்<br />பலி எடுத்த குண்டுகளால்<br />இன்று சமாதானத்தின் முதல்வனையே<br />சாகடித்தீர் உம் வெறி தீர<br />அக்கிரமம் கொண்டவரே<br />திண்ணமாய்ச் சொல்கின்றேன்<br />விலை கொடுப்பீர் பெரிதாக<br /><br />எங்கள் தலைவன் இதயத்தின்<br />ஓர் பாதி தமிழ்செல்வன்<br />எப்படித் தாங்கிடுவோம்<br />உன் மறைவை<br />என்றும் மாறா எம் செல்வன் புன்சிரிப்பு<br />இனி எப்போ காண்பார் எம் தமிழர்<br />உலகெங்கும் சுற்றி வந்தாய்<br />உன்னதமாய் சமாதானம் பேசி வந்தாய்<br />புலம் பெயர் தமிழருடன்<br />ஈழத் தமிழர் பாசத்தை பகிர்ந்தளித்தாய்<br />ஓய்வில்லாமல் உழைத்தவனே<br />நீ ஓய்வாக மீழாது உறங்குவதை<br />எப்படித் தாங்கிடுவார் எம் தமிழர்<br />எழுந்து வர மாட்டாயா எமக்காக?<br /><br />ஈழத் தமிழர் அழுகையின் ஓலம்<br />அகில உலகெங்கும் பட்டுத் தெறிக்கிறது<br />புலம் பெயர் தமிழர்கள்<br />செய்வதறியாது தவிக்கின்றார்<br />தமிழ் நாட்டுத் தமிழர்கள்<br />கோவம் கொதிப்பேறி அனல் கக்குகின்றார்<br />உலகப் பந்தின் சமாதானம் விரும்பிகள்<br />தம் உள்ளம் கொதிக்க திகைக்கின்றார்<br />சிங்கள இன வெறியன்<br />இன்னுமோர் முறை<br />காட்டுமிராண்டிகள் தாமென்று<br />உலகிற்கு பறை சாற்றி நிற்கின்றார்<br /><br />ஊன்று கோலால் ஊன்றி நடக்கும்<br />எம் இனியவனே<br />தமிழரின் நல்வாழ்க்கைக்காய்<br />நீ தாங்கிய வலிகள் எத்தனை? எத்தனை?<br />நீ பட்ட விழுப்புண்கள்<br />வேதனை தந்தனவா எம் செல்வா?<br />எல்லாம் தாங்கினாயோ எமக்காக?<br />உன் உள்ளத்தின் மென்மையினை<br />அறிவார் நம் தமிழர்<br />இருபத்திநான்கு ஆண்டுகளாய்<br />உளைத்தாய் எம் மண்ணின் விடுதலைக்காய்<br />புன்னகை மாறாத முகத்துடனே<br />புரிந்திட்டாய் அரசியல் பணிதனையே<br />உனைக் கொன்றார்<br />புத்தரின் புதல்வர்கள்<br />எரிமலையாய் கொதிக்கிறது<br />தமிழர் நெஞ்சம்<br /><br />நீ சண்டையிலே வீரன்<br />அரசியலில் வெகு சூரன்<br />அறிவார் எதிரியெல்லாம்<br />எமைவிட மேலாவே<br />எல்லாளன் நடவடிக்கை<br />துட்டரையும் துட்டகைமுனுவின் கொட்டத்தையும்<br />துடைத்தெறிந்த நேரத்தில்<br />கோழைகள் துஸ்டர்கள்<br />எம்மைக் கொதிப்படைய வைக்கின்றார்<br />புத்தரின் தருமத்தை குழி தோண்டிப் புதைப்பவர்கள்<br />குண்டு வீசிக் கொன்றுவிட்டார் வஞ்சனையாய்<br />நீ போட்ட குண்டு தகர்த்தெறிந்தது<br />சமாதானத்தின் வழிமுறையை<br />சர்வதேசம் போடுகின்ற சத்தங்கள்<br />இனியும் எம்மை பணிய வைக்கமுடியாது<br />புரியவைப்பார் எம் புலி வீரர்<br />தானைத் தலைவன் இருக்கின்றான்<br />தமிழ் ஈழம் வெல்வோம் உறுதி இது<br />பிரிகேடியர் தமிழ்செல்வன் ஆத்மா<br />சாந்தி அடையும் நிட்சயமாய்<br />மாவீரர் வீரசொர்க்கத்தில்<br />வரவேற்கக் காத்திருக்கின்றார்<br />அங்கிருந்தே பார்ப்பாய் தமிழ் ஈழம் மலர்வதனை.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-5144845819717715995?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-5408146452872050532007-11-02T22:41:00.000+01:002007-11-02T22:42:09.976+01:00சோபாவில் படுத்திருந்து<br />என் எண்ணத்தை பின்னோக்கி ஓடவிட்டேன்<br />ஆண்டுகள் பல பின் நோக்கி<br />என் மனம் அசை போட்டே<br />எம்மவர் வாழ்க்கையினை எண்ணிப் பார்க்கிறது<br />சிறு குடிசை வீடுகளும்<br />விருப்புடனே செய்த விவசாயப் பூமிகளும்<br />காடுகளாய் வளர்ந்திருந்த இயற்கையின் வனப்புகளும்<br />ஒவ்வொன்றாய் என் மனத்தை தொட்டுச் செல்கிறது<br /><br />புழுதி கிளப்ப புயல் போல் ஓடிடும் சயிக்கிள்கள்<br />பஸ் இற்காய் காத்திருக்கும் பெரியவர்கள்<br />பேசுகின்ற பயமற்ற ஊர் வம்புப் பேச்சுக்கள்<br />சமையல் முடித்தே சந்திக்கும் பெண்களின்<br />கலகலப்பான கதை அளப்புக்கள்<br />காதல் யோடிகள் பற்றி கதை கதையாய்<br />கிசு கிசுக்கும் இளசுகள்<br />வஞ்சகமே இல்லாத அந்த நிகழ்வுகள்<br />என் இதயத்தை கிள்ளி விடுகிறது பலமாக<br /><br />ஒவ்வோர் வீட்டிலுமே ஒவ்வோர் ராயா<br />ராயாவும் ராணியுமாய் மகிழ்ந்தே வாழ்ந்திடுவார்<br />வறுமையிலும் செழுமை காணும் வளமான வாழ்க்கை<br />உண்மையான ஊழலற்ற அரசாங்கம்<br />நடப்பது அவர்தம் வீட்டில்தான்<br />உள்ளத்தின் உணர்வுகள் தான்<br />அங்கே எழுதாத சட்டங்கள்....<br /><br />மகிழ்வான அந்தக் கடந்த காலம்<br />எங்கே தொலைந்தது அந்தக் காலம்?<br />எங்கே தொலைந்தார்கள்<br />அந்த உண்மையான மனிதர்கள்?<br />கண்களிலே கண்ணீர் தடை போடமுடியாமல்<br />கன்னத்தை ஒரு தரம் துடைத்துவிட்டு<br />மீண்டும் ஓர் முறை எண்ணத் தலைப்பட்டேன்<br /><br />காலம் மனிதனை மாற்றுகிறதா?<br />இல்லை காலத்தை மனிதன் மாற்றுகிறானா?<br />கேள்வியொன்று எழுந்து வந்து<br />விடை காணமுடியாமல் விக்கித்து நிற்கிறது!<br />ஆண்களும் பெண்களுமாய் எத்தனை சிநேகிதங்கள்<br />கள்ளம் கபடமில்லா உண்மையான நேசங்கள்<br />அப்போ பணமும் பொருளும் பந்தாவும்<br />எம்மில் யாரிடமும் இருந்ததில்லை<br />அன்பு மட்டும் தான் அங்கே அரசாங்கம் நடாத்திற்று<br />பணத்திற்காய் பாசத்தை கொன்றொழிக்கும் பச்சோந்திகள்<br />பார்த்ததே இல்லை அன்று நாம் எம்மிடையே<br />உண்மையாய் உன்னதமாய் வாழ்ந்த<br />அந்த மனிதக் கூட்டம்<br />கண்களிலே இன்னுமோர் முறை கண்ணீர்த்துளிகள்<br />உண்மை அன்புக்காய் உத்தம நட்புக்காய்<br />ஏங்குகிறதோ எனது மனம்?<br /><br />காலம் மனிதனை மாற்றவில்லை என்றால்<br />கல்லு மனம் படைத்த இந்த மனிதர்கள்<br />எப்படி வந்தார்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்<br />இப் புலம் பெயர் நாட்டிற்கு?<br />மீண்டும் கண்ணீர்த்துளிகள்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-540814645287205053?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-50638429888716403582007-10-28T23:22:00.000+01:002007-10-28T23:25:31.713+01:00தலை குனிந்தபடியே வந்த தங்கம்மாவை<br />தற்செயலாய் சந்தித்தேன் சுவீடன் கடைத்தெருவில்<br />நாட்டிலே தங்கம் குமராய் இருக்கையிலே<br />தலை நிமிர்ந்து நடப்பாள் ஓர் வீர நடை<br />எவருக்கும் அடிபணியோம் நாம் பெண்கள்<br />என்று சொல்லியே தீரமுடன் வலம் வருவாள்<br />இங்கே மட்டும் என்ன தலைக்குனிவு<br />ஏன் இந்தத் தலைக்குனிவு.....<br />ஆணுடன் பெண்ணும் சரி சமனாய் வாழும்<br />இந் நாட்டில் ஏன் இந்தக் கோலம்?<br />ஏன் இந்தத் தலைக்குனிவு!<br />ஒன்றுமே புரியவில்லை எனக்கு<br />ஆவலை அடக்க முடியாமல் கேட்டேன் தங்கத்தை<br />ஏன் இந்தத் தலைக்குனிவு?<br /><br />கேட்டதும் வந்ததே கோபம் பொத்துக்கொண்டு<br />எப்போ வந்தாய் நீ சுவீடனுக்கு<br />என்ன கேள்வி கேட்டாய் நீ என்னைப் போய்<br />எவ்வளவைத் தாங்கி எத்தனையைச் சுமந்து<br />நம் பெண்கள் இருக்கின்றார் இங்கு<br />தலை நிமிர முடியுமா நம்மால்?<br />நாட்டிலே இருந்து இப்போ வந்ததினால்<br />நிமிர்கிறதோ உனது தலை?<br />வாழ்ந்து பார் இந் நாட்டில் சில காலம்<br />நிமிர்ந்த தலை குனிந்து கொள்ளும்<br />வீர நடை சோர்ந்து போகும்<br />சொல்லி நின்றாள் தங்கமவள்<br /><br />பெண்களின் உரிமைக்குப் பேர் எடுத்த சுவீடன் என்று<br />கனவுகளைச் சுமந்துகொண்டே வந்தேன் நானும் இங்கு<br />தங்கத்தின் கதை கேட்டு தளர்ந்து போனேன்<br />என் கனவெல்லாம் உடைந்தே போய்ச்சு<br />ஒன்றுமே புரியவில்லை எனக்கு<br />இங்கேயும் அடிமையாய் தலை குனிந்து வாழ்வதா?<br />எங்கே போனாலும் எம் பெண்கள் அடிமைதானா?<br /><br />உள்ளூரப் பயம் ஒன்று<br />வாட்டி வதக்கியது என்னுள்ளே<br />கற்பனைகள் பலவோடு<br />காலடி எடுத்து வைத்தேன் நான் இங்கு<br />இந் நாட்டில் என்ன பயம்?<br />தலை நிமிர்ந்து போனால்<br />நம் தரம் கெட்டுப் போகுமா இங்கு?<br />அடிமை விலங்கொடிக்க அரும்பாடு படுகின்றார்<br />மகளிர் அங்கு தமிழ் ஈழத்தில்<br />அடிமையாய் வாழ்வதா நாம் இங்கே<br />தலி குனிந்து வாழ்வதற்கா<br />புலம் பெயர்ந்தோம் நாம் எல்லாம்<br />ஆயிரம் கேள்விகள் மனதுள்ளே எழுந்து வர<br />ஆத்திரமாய் நான் கேட்டேன்<br />அடக்குமுறை ஆண்கள் உள்ளனரா இன்றும்<br />போராட்டம் தொடங்கிடுவோம்<br />தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்திடுவோம்<br /><br />பலமான சிரிப்புடனே பவ்வியமாய் சொன்னாள் தங்கம்<br />தலைக்குனிவு வந்ததிற்கு<br />நம் பெண்கள் தான் அடிப்படையே<br />வயதுக்கோர் பவுணில் தாலிக்கொடி போடாட்டில்<br />புலம்பெயர் நாட்டில் வக்கில்லாப் பெண்ணென்று<br />நையாண்டி செய்திடுவார் நம் பெண்கள்<br />அத்தானை வெருட்டித்தான்<br />ஐம்பதிலே செய்தேன் தாலிக்கொடி<br />இன்று தலை நிமிர்த்த முடியாமல்<br />அலைக்களிந்து திரிகின்றேன்<br />தலை நிமிர முடியுமா என்னால்?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-5063842988871640358?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-78063034596485199162007-10-22T23:40:00.000+02:002007-10-23T22:20:15.103+02:00போதுமடி போதும்! இவ்வளவும் போதும்!<br />நாட்டிலை நானிருந்தால் இப்போ<br />நல்ல சருகை வேட்டி கட்டி சால்வையை முறுக்கி<br />வீர நடை நடந்திருப்பேன்<br />இங்கேயோ நீளக் கால்ச்சட்டை<br />நிக்கவே விடுகுதில்லை<br />அதுக்கை ஒரு சப்பாத்து<br />காலை நசுக்கி நுள்ளித் தொல்லை தருகிறது<br />அண்டைக்கு வேட்டியைக் கட்டச் சொன்னாய்<br />கடுங் குளிரிலை எல்லாமே விறைச்சுப் போச்சு<br />டாக்குத்தரிட்டை மருந்துக்குப் போனால்<br />அடுத்த சமருக்குத்தான் விறைப்பெடுபடுமாம்<br />வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு<br />இப்பவே வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br /><br />ஊரிலை இருந்தோம் நாம் எப்படி ஒற்றுமையாய்<br />அங்கே வருத்தம் எண்டு நான் படுத்தால்<br />பாக்கவெண்டு வரும் சனக் கூட்டம்<br />இங்கை வருத்தம் எண்டு நான் படுக்க<br />நல்ல பிளான் போடுறேனாம்! காசெடுக்கப் போறேனாம்!<br />சொல்லிறாங்கள் நாக்கூசாமல்<br />வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு<br />இப்பவே வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br /><br />ஈழத்தில் பெண்கள்தான் போராட முன்னணியில்<br />இங்கேயோ அடுத்தவன்ரை குடும்பத்தை<br />அவதூறாய்ப் பேசுவதில் அவர்கள்தான் முன்னணியில்<br />வதந்தி கொண்டோட வாச்சிருக்கு இவர்களுக்கு<br />சில ஆண் துணைகள்<br />இதுகளோடை வாழப் பிடிக்கவில்லை எனக்கு<br />வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br />இப்பவே வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br /><br />உதவி புரிவோர்கள் உள்ளார்கள்<br />எம்நாட்டில் பெருமளவில்<br />அலட்டிக் கொள்வதில்லை அவர்கள் பெரிதாக<br />இங்கோ சிறிதாக உதவி செய்தாலும்<br />தம்பட்டமடித்தே தம்மைப் புகழ்ந்திடுவார்<br />காலை மாலையென கதைத்தே<br />எமை வதைத்திடுவார்<br />காணுமிந்த வாழ்க்கை<br />வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br />இப்பவெ வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br /><br />கார் உண்டு, வீடுண்டு<br />கனமான தங்க நகைகள் உண்டு<br />தொலைக்காட்சியுண்டு<br />பல ரகமான தொலைபேசிகளுமுண்டு<br />கணனியுண்டு கமராக்கள் பலவுண்டு<br />இன்னும் உண்டு எல்லாமே இங்குண்டு<br />இருந்தென்ன? மனத்தில் இல்லாததொன்றுண்டு<br />அதை நாடிப் போகின்றேன் நான் தமிழ் ஈழம்<br />உனக்கும் விருப்புண்டால்<br />வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<br />இப்பவே வெளிக்கிடடி தமிழ் ஈழத்திற்கு!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7806303459648519916?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-14583663629921874202007-10-21T21:12:00.000+02:002007-10-21T21:19:38.136+02:00நான் உன் அன்புக்காய் ஏங்கினேன்<br />நீயோ என்<br />அழகுக்காய் ஏங்கினாய்<br />நான் உன்<br />இதயத்தின் ஆழத்தை தேடினேன்<br />நீயோ என்<br />உடம்பில் பொன்னை தேடினாய்<br />நான் உன்னிடத்தில்<br />உள்ளத்தை தேடினேன்<br />நீயோ என்னிடத்தில்<br />உதட்டை தேடினாய்<br />நான் உன்<br />குணத்தை நோக்கினேன்<br />நீயோ என்<br />பணத்தை நோக்கினாய்<br />நான் உன்<br />நாணயத்தை எதிர்பார்த்தேன்<br />நீயோ என்<br />சீதனத்தை எதிர்பார்த்தாய்<br />உண்மைக் காதல் வாழ வேண்டும்<br />உன் பொய்க்காதல் சாகவேண்டும்<br />முடிவெடுத்தேன் நான் முடிவாக<br />உண்மைய்க் காதலுக்காய்<br />தூர எறிந்திட்டேன்<br />உன் பொய்க் காதலையே!<br />உன்னையும் தான்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1458366362992187420?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-43932642841812095352007-10-14T21:54:00.000+02:002007-10-14T21:55:33.702+02:00வேலையில்லாக் கந்தனுக்கு<br />வெள்ளையிலே ஓர் தனிப்பிடிப்பு<br />அப்பா அம்மா பார்த்த பெண்களெல்லாம்<br />அற்பமாய்த் தெரிந்தார்கள் அவனுக்கு<br />கொழுத்த சீதனத்துடன் கொண்டு வந்தார்<br />அப்பா ஓர் பெண்பிள்ளை<br />குணத்திலே தங்கமான பெண்ணொன்றை<br />தன்னோடு கூட்டிவந்தார் அவன் அம்மா<br />பணமும் குணமும் பட்டிக்காட்டான்<br />பேசும் பேச்சுக்கள் தெரியாதா உங்களுக்கு<br />வெள்ளையாய் பெண்ணொன்று வேண்டுமென்றான்<br />வேலையில்லாக் கந்தன்<br />கறுத்த பெண்ணைக் கைப்பிடித்தால்<br />கருமம் பிடித்த வாழ்க்கைதான் மிஞ்சுமென்றான்<br />வெளிநாட்டுக்குப் போனவங்கள்<br />வெள்ளைகாரியையே கொண்டுவாறாங்கள்<br />நானும் போறேன் வெளிநாடு<br />நாட்டுக்கு வாறேன் வெள்ளையோடு<br />சொல்லிப்புறப்பட்டான்<br />வேலையில்லாதோர் ஓடும் வெளிநாட்டிற்கு<br /><br />குளிரும் கூதலுமாய் காலநிலை<br />கும்மிருட்டு எங்கு பார்த்தாலும்<br />கடவுளை மனத்தில் வைத்தபடி<br />காலடி எடுத்து வைத்தான் வெளிநாட்டினிலே<br />பாசை ஒன்றும் புரியவில்லை அவனுக்கு<br />பாடசாலைக்குப் போகட்டாம் படிப்பதற்கு<br />இதுதானோ விதியென்று போனான் பள்ளிக்கு<br />படிப்பொன்றும் ஏறவில்லை என்றாலும்<br />பக்கத்து வகுப்பு பமீலாவுடன்<br />பரிச்சயம் மட்டும் ஏற்பட்டதவனுக்கு<br /><br />கந்தன் இப்போ கன்டோவாய் மாறிவிட்டான்<br />கருப்புத்தான் என்றாலும் வெள்ளைக்காரன் தான் நானென்றான்<br />மாட்டுவண்டியை அவன் மறந்தான்<br />மாடாய் உழைத்த தன் தந்தையையும் அவன் துறந்தான்<br />அம்மா என்ற அன்புத் தெய்வத்தை<br />அடிக்கடி பணம் கேட்கும் தொல்லை என்றான்<br />பகிர்ந்துண்ணும் பண்பாட்டை பட்டிக்காடென்றான்<br />வகுப்பில் பமீலாவை தன் பக்கத்தே இருத்தி<br />பலமான முத்தங்கள் கொடுத்திடுவான்<br />சில நேரம் நஸ்சாக சில்மிசமும் செய்திடுவான்<br />வெள்ளைப் பொம்பிளையள் வாழப்பிறந்ததுகள்<br />எங்கடை பொம்பிளையள் வாய்காட்டப் பிறந்ததுகள்<br />சொல்லிடுவான் நாக் கூசாமல்<br /><br />எட்டு முழத்தில் இப்பவும் சேலை உடுக்குதுகள்<br />எங்கடை பொம்பிளையள் வெளிநாட்டில்<br />தண்ணி அடித்தால் தரம் கெட்டுப் போகுமாம் தங்களுக்கு<br />டிஸ்கோ போவது டிசிப்பிளீன் இல்லையாம்<br />வாழ்வை ரசிக்க வக்கில்லாத பிறப்புக்கள்<br />இதுகளைக் கைப்பிடித்தால் பாழாகும் வாழ்வென்று<br />வெள்ளையுடன் இன்பமாய் வாழ முடிவெடுத்தான்<br />வெளிப்படையாய் பல இரவு பரீட்சித்து பார்த்தபின்பு<br />பமீலாவை கைப்பிடித்தான் கன்டோவாய் மாறிய கந்தன்<br /><br />ஒளிவில்லை மறைவில்லை ஒற்றுமைக்கும் குறைவில்லை<br />ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பேதம் ஏதுமில்லை<br />ஆளுக்குச் சரிபாதி என்ற சமத்துவ சமுதாயம்<br />இதுவல்லோ வாழ்க்கையென்று இன்புற்று இருக்கையிலே<br />இடியாய் விழுந்ததோர் செய்தி!<br />கறுவல் ஒருவனிடம் கள்ளத் தொடர்பாம் பமீலாவிற்கு<br />கண்டிப்பாய் கேட்டான் கன்டோ<br />"வெட்கமாய் இல்லை உனக்கு"<br />ஆம் வெட்கம்தான்! உன்னைப்போல் உலகம் புரியாதவனை<br />கலியாணம் செய்தது வெட்கம்தான்!<br />வெட்டொன்று துண்டிரண்டாய் அட்டகாசமாய்<br />பதிலளித்தள் பமீலா<br />வெள்ளையைத் தேடி தான் போக<br />வெறும் கறுவலை நாடி வெள்ளை போவதேனோ!<br />ஓடி வந்தான் என்னிடத்தில், அழுகையுடன்<br /><br />காலிலே போடுகின்ற கறுப்புச் சப்பாத்து<br />கண்ணுக்கழகாய் இருப்பதுவும் தெரியாதோ?<br />கருங்கூந்தல் வேணுமென்று<br />கன்னியர்கள் கலங்குவதுவும் உனக்குத் தெரியாதோ?<br />கன்டோவே கந்தனாய் நீ மாறிவிடு<br />உடல் கறுப்பென்றாலும்<br />உள்ளம் வெள்ளை கொண்டவர்கள் நம் பெண்கள்<br />உன்னையே திருத்தி உருவாக்கும் சக்தியுண்டு அவர்கட்கு<br />மன்னிக்கும் குணம்கொண்ட மனிதர்கள் எம் பெண்கள்<br />மடத்தனம் வேண்டாம் இனியும்<br />மடல் ஒன்று வரைந்திடு உன் அம்மாவிற்கு<br />கயமை புரிந்தவர்க்கும் கருணை காட்டும் பெண்கள்<br />இன்றும் உள்ளார் எம் நாட்டில்<br />அம்மா சொல்பவளை ஏற்றுக்கொள்<br />அன்பாய் குடும்பத்தை நடாத்திவிடு<br />வெள்ளை உள்ளத்தை கண்டு கொள்வாய்<br />வெள்ளைக் காதல் என்னவென்று புரிந்து கொள்வாய்<br />சொல்லி வைத்தேன் அவனுக்கு!<br />சூடு பட்டதனால் புரிந்திருக்கும் அவனுக்கு!<br />ஆம் சூடு பட்டதனால் புரிந்திருக்கும் அவனுக்கு!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4393264284181209535?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-61490379717713535942007-10-08T22:14:00.000+02:002007-10-08T22:15:55.158+02:00சுப்பற்ரை பெட்டைக்கு சுண்ணாகச் சந்தைக்குப் பக்கத்தில்<br />பெரிய பந்தல் போட்டு கோலாகலக் கல்யாணம்<br />அக்கம் பக்கத்தார் உற்றார் உறவினர் யாவர்க்கும்<br />இது ஓர் பெரிய கொண்டாட்டம்<br />சுப்பற்ரை சரசுவுக்கு இப்போதான் இதமான பதினெட்டு<br />சுகமான லண்டன் கனவுகளில்<br />வளமான வாழ்க்கைக்காய் ஏங்கித் தவங்கிடந்தாள்<br /><br />அத்தானின் காரினிலே அகலமான லண்டன் றோட்டினிலே<br />மாலை வேளைகளில் மணிக்கணக்காய் ஓடித்திரியவேண்டும்<br />அறிந்தவர் தெரிந்தவர் வீட்டிற்கெல்லாம்<br />அடிக்கடி விசிட் போகவேண்டும்<br />அட்டகாசமாய் லண்டனைச் சுற்றி<br />பல றவுண்டுகள் அடிக்கவேண்டும்<br />கடைகளெல்லாம் ஏறி இறங்கி<br />அத்தானின் காட்டினிலே கன சாமான்கள் வேண்ட வேண்டும்<br />இரவினில் அப்பிடி இப்பிடியான படங்களைப் பார்த்துவிட்டு<br />அளவில்லாமல் நித்திரை கொள்ளவேண்டும்<br />எண்ண அலைகள் சிறகடிக்க<br />அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள் சரசு<br /><br />இரண்டு கூட்டம் மேளம் சக்கை போடு போட<br />பலகாரத்தட்டுக்கள் அங்கும் இங்கும் பறக்க<br />சூடான தேநீரை எல்லோரும் சுவைத்து அருந்த<br />லண்டன் மாப்பிள்ளை லங்காதரனின்<br />ஆள் உயரப் போட்டோ பந்தலிலே கம்பீரமாய் நின்றிருக்க<br />மாப்பிள்ளை வீட்டார் மலர்மாலை சகிதம்<br />மகிழ்ச்சியுடன் மணப்பந்தலுக்கு வருகின்றார்<br /><br />இது ஓர் நவீனக் கல்யாணம்<br />இங்கு ஓமம் வளர்ப்பதில்லை<br />ஐயருக்கு இங்கேதும் வேலை இல்லை<br />மாப்பிள்ளை இல்லாமல் தாலி கட்டாமல்<br />தடல்புடலாய் நடக்கும் நவீனக் கல்யாணம்<br /><br />சுருள் கேசத்துடன் சுத்தமான கோட் சூட்டுடனே<br />அமைதியாய் வீற்றிருந்த அவனின் அலங்காரப் போட்டோவிற்கு<br />நாணத்துடன் தலை குனிந்து<br />பக்குவமாய் மலர்மாலை தனை சூட்டிவிட்டாள் சரசு<br />மாமியவள் தன் கையாலே மோதிரத்தை<br />ஆசையுடன் பக்குவமாய் அவளின் விரலினிலே மாட்டிவிட்டாள்<br />நவீனக் கல்யாணம் நலமே நிறைவேற<br />எல்லோரும் மகிழ்ச்சியிலே திளைத்திருந்தார்<br /><br />ஏயன்சிக்காற ஏகாம்பரத்திட்டை காசு கட்டி<br />கையைப்பிடித்து காலைப்பிடித்து கடைசியில்<br />கட்டுநாயக்காவிற்குப் போய் சரசுவை<br />ஒரு மாதிரியாய் பிளைட்டினிலே ஏற்றிவிட்டு<br />அப்பாடி என்று பெருமூச்சு விட்ட சுப்பர்<br />அமைதியான மனத்துடனே வீடு திரும்பிவிட்டார்<br /><br />மொஸ்கோவில் மூன்று மாதம் நின்று<br />மொடேண் கேள் ஆய் மாறிய சரசு<br />திடீரென ஒரு நாள் எல்லோரையும் திகைப்பில் ஆழ்த்தியபடி<br />வீட்டு வாசலிலே வந்திறங்க<br />சுப்பற்றை நெஞ்சம் சுக்கு நூறாக சிதைந்தே போயிற்று<br />அக்கம் பக்கத்தார் துக்கம் விசாரிக்க<br />அழுகையை அடக்கமுடியாமல் சுப்பர்<br />ஓய்ந்து ஒடுங்கிவிட்டார்<br /><br />இரண்டு வருடங்கள் உருண்டே போயிற்று<br />சுப்பண்ணை அங்கை ஓடி இங்கை ஓடி<br />அவனைப் பிடித்து இவனைப் பிடித்து ஒருவாறு<br />சரசுவை லண்டனிலே கால் பதிக்க வைத்து விட்டார்<br />சரசு எயாப்போட்டில் வந்திறங்கி<br />தன் அன்பிற்குரியவரை எதிர்பார்த்து நிற்கையிலே<br />எங்குமே அவனைக் காணவில்லை<br />அங்கே பார்த்தாள் இங்கே பார்த்தாள்<br />சுற்று முற்றும் சுழன்று சுழன்று பார்த்தாள்<br />அந்த அழகான சுருண்ட கேசத்துக்குரியவனை<br />எங்குமே காணவில்லை<br />ஏக்கத்துடன் மனமுடைந்து திரும்புகையில்<br />கலோ என்ற குரல் கேட்டு திகைப்புற்றாள்<br />சுருண்ட கேசத்தை எங்கோ தொலைத்திட்ட சுப்பர் மாப்பிள்ளை<br />பாலைவனமான வழுக்கல் தலையுடனே நின்றிருக்க<br />சரசுவின் நெஞ்சம் தவியாய்த் தவித்து<br />கொண்ட கனவெல்லாம் கொட்டுண்டு போக<br />உம் என்ற முகத்துடனே அவனோடு<br />வீடு நோக்கிப் புறப்பட்டாள்<br /><br />கடிதத்தின் வரவிற்காய் காத்திருந்த சுப்பண்ணை<br />காலையில் வந்திருந்த கடிதத்தை<br />பிரித்துப் பார்த்ததுமே மூர்ச்சித்து விழுந்திட்டார்<br />அவள் அப்பா பார்த்த கங்காதரன் தலை<br />அங்கே மாறி இருப்பதனால்<br />நீளத் தலைமுடியும் நீலக்கல்லில்<br />கடுக்கனும் போட்டிருக்கும்<br />நிதர்சனைக் கைப்பிடித்து<br />கல்யாணமும் செய்துவிட்டாள் சரசு<br />மூர்ச்சித்து விழுந்த சுப்பண்ணை<br />மூச்சுவிட மறந்துவிட்டார்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-6149037971771353594?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-75890868081260481872007-10-01T23:30:00.000+02:002007-10-01T23:31:08.618+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">பொழுது போக்க ஒரு ரீவீ இல்லை</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">சிந்தனை வளர்க்க ஒரு கொம்பியூட்டர் இல்லை</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">போக வர சொந்தமாய் ஒரு காரும் இல்லை</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">சந்தோசமும் சிரிப்பும் கலகலப்பும்</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">மட்டுமே அங்கிருந்தது</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">அவற்றை விற்றுத்தான்</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">இவற்றை வேண்டுகிறோம்</span><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Latha;" lang="TA">இங்கு</span><span style="" lang="TA"> </span><span style="font-family: Latha;" lang="TA">புலம்பெயர் நாடுகளில்</span><span style=""><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7589086808126048187?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-3467106444770308332007-09-30T23:32:00.000+02:002007-09-30T23:35:42.074+02:00திலீபன் என்றதுமே தித்திக்கும் என் மனது<br />சோகத்தையும் வென்றதொரு புல்லரிப்பு<br />என் இதயத்தில் எழுந்து வரும்<br />உலகத்தில் உன்னதமாய் ஓர் உயிர் பிரிந்ததென்றால்<br />அது அகிலத்தின் தியாகி அவன் திலீபன் இன்னுயிர் தான்<br />அகிம்சை என்றோர் ஆயுதத்தை கையிலெடுத்தான்<br />தன்னை தானே சிலுவையில் அறைந்து கொண்டான்<br /><br /><br />அன்னையர்கள் ஆறாத துயரத்தில் <br />தம் மார்பில் அடித்தே கதறி அழ<br />ஆண்களெல்லாம் தம் கண்களிலே<br />வழிகின்ற விழி நீரை துடைத்தெறிய<br />அருமைத் தம்பிகளும் அன்புத் தங்கைகளும்<br />பச்சிளம் குழந்தைகளும்<br />அண்ணா! அண்ணா! என்று அழுதிட்ட குரலோ<br />வானத்தை எட்டி நிற்க<br />தன் உயிரையும் உடலையும்<br />துடி துடிக்க தற்கொடையாக்கிவிட்டான்<br />திலீபனாய் நின்ற அவன் தியாகியாய் மாறிவிட்டான்<br /><br /><br />என்றும் அன்பான திலீபன்<br />எப்போதும் அகலாத புன்சிரிப்பு<br />மற்றவர்க்காய் மட்டும் வாழ்ந்த புனிதனவன்<br />எம்மவர்க்காய், எம் தமிழிற்காய், தமிழ் ஈழ மீட்பிற்காய்<br />தன்னையே ஈகின்ற கொடிய விரதமதை<br />திண்ணமதாய் செய்தே முடித்திட்டான்<br />தமிழர்க்கு விடுதலை வேண்டி அவன்<br />பெரும் தவமே செய்திட்டான்<br />விண்ணிலிருந்து பார்ப்பேன்<br />விடுதலையை என்றுரைத்தே<br />சென்றுவிட்டான் வெகுதூரம் எமை விட்டு<br /><br /><br />நவ இந்தியாவிடம்<br />நயமாய்க் கேட்டான் நீதியொன்றை<br />அகிம்சை சாத்வீகம் இவையல்லோ<br />ஆன்மீக இந்தியாவை இளக வைக்கும் என நினைத்தான்<br />"உன்னையே வருத்தி உணர்வுகளை அடக்கி<br />மாற்ற முயன்றாய் நீ அவர் மனதினையே"<br />வஞ்சகர்கள் நெஞ்சுக்குள் வரவில்லை இரக்கமது<br />எடுத்திட்டார் உன் இன்னுயிரை<br />வதைத்திட்டார் எம் தமிழினத்தை<br />தமிழ்நாட்டுத் தமிழரும் சேர்ந்தே கலங்கி நின்றார்<br />உன் நிலை கண்டு<br /><br /><br />காந்தி பிறந்த மண்ணில் தவறுதலாய்ப் பிறந்தவர்கள்<br />இங்கு தமிழீழத்தில் காந்தீயம் சாவதற்கு<br />அடிப்படையாய் இருந்திட்டார்<br />கல்லுக்குள் ஈரமுண்டு கண்டிடலாம் சில வேளை<br />இந்தக் கயவர் நெஞ்சுக்குள்<br />கடுகளவும் ஈரமில்லை<br />வெறி பிடித்த இந்திய ராணுவமே<br />வெறும் ஆயுதத்தை மட்டுமா ஒப்படைத்தார்<br />தமிழர் படை உன்னிடத்தில்<br />எம் மக்கள் உயிரையுமே ஒப்படைத்தார் உனை நம்பி<br />புத்தரின் புனிதர்கள் கொடியவர் என்பதனால்<br />காந்தியின் புதல்வர்கள் என்றல்லோ<br />எண்ணி உமை நாம் நம்பிட்டோம்<br />துரோகியாய் நீர் இருக்க<br />தூய நண்பனாய் உனை நினத்தோம்<br />அபயம் அளிக்க நீர் வருவதாய்<br />ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தோம்<br />அன்புடன் உமை வரவேற்றோம்<br />ஆறுதல் தருவாய் நீ எனவே<br />அக மிக மகிழ்ந்திட்டோம்<br /><br /><br /><br />பிராந்திய வல்லரசாய் உன் வன்மத்தைக் காட்ட நீ<br />தெரிவு செய்திட்டாய் ஈழ தேசமதை<br />உண்ணா நோன்பிருந்தே உம் உள்ளமதை<br />மாற்ற அவன் முயன்றே தோற்றிட்டான்<br />தமிழன் உரிமை ஒன்றும் உன் தயவால் கிட்டாது<br />என்றே உணர்ந்தான் எம் திலீபன்<br />பூண்டான் கொடிய விரதம் அவன்<br />நல்லூர்க் கந்தன் வீதியிலே<br />உணவின்றி நீரின்றி தன் நாக் காய்ந்து<br />உடலில் உரமின்றி நிற்கத் தயவுமின்றி<br />மரணத்தை நோக்கி அவன் மகிழ்வுடன் போகையிலும்<br />மக்கள் புரட்சி வெடிக்கட்டும்!<br />தமிழீழம் மலரட்டும்!<br />என்றே எமக்குரைத்தான்<br />விழிப்பாய் இருங்கள்! விழிப்பாய் இருங்கள்! என<br />எமை விழித்தே சொன்னான் பல தடவை<br /><br /><br />பொறுக்குதில்லையே நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே<br />பொறுக்கிகள் செய்த அநியாயம் பொறுக்குதில்லையே<br />பொன்னான எங்கள் தங்கத் திலீபன்<br />தன் உயிரையே விலை கொடுத்த கொடுமைதனை<br />நினைக்க நினைக்க நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே<br />கல்மனம் கொண்ட இந்திய ராணுவமே<br />கடுகளவும் இல்லையா கருணை உனக்கு<br />தாய் நாட்டுக்காரர் தருமம் அறிந்தவர்கள்<br />என்றேதான் நம்பிட்டோம் நாமெல்லாம்<br />பொல்லாத பாவிகள்<br />எம் மண்ணை அழித்திட்டார்<br />நல்ல பண்பை அழித்திட்டார்<br />எம் பெண்கள் கற்ப்பைப் பறித்திட்டார்<br />எம் திலீபன் உயிரையும் எடுத்திட்டார்<br /><br /><br />காந்தியைக் கொல்ல ஒரு கோட்சே<br />இங்கு எம் திலீபனைச் சாகடிக்க<br />ஓராயிரம் கோட்சேக்கள்<br />வெட்கமாயில்லை உங்களுக்கு<br />காந்தி உயிருடன் இன்றிருந்தால்<br />உம் செயல் கண்டு தன்னையே மாய்த்திருப்பார்<br />அன்றே உயிர் நீத்ததனால்<br />இன்று தப்பிப் பிழைத்துவிட்டார்<br /><br /><br />நல்லூர்க் கந்தா நான் உனைக் கேட்கின்றேன்<br />இது நியாயமா சொல்லுமையா<br />தமிழ்க் கடவுள் நீ என்றால்<br />தமிழர்க்காய் எம் திலீபன் உயிர் காக்க<br />ஏன் மறந்தாய் சொல்லுமையா<br /><br /><br />தமிழர்கள் வாழ்விற்காய்<br />ஈழ தேசத்தின் விடிவிற்காய்<br />உன் உடலை வருத்தியே<br />உயிர் துறந்தாய் திலீபா<br />மறவாது தமிழ் உலகம் உன்னை<br />இந்த மாநிலத்தில் தமிழ் மனிதன் உள்ளவரை<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-346710644477030833?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-49607132388635395952007-09-24T15:24:00.000+02:002007-09-24T15:25:36.034+02:00கண்ணும் கண்ணும் சந்தித்தால்<br />கதைகள் பேசும் சுகமாக<br />விண்ணும் மண்ணும்<br />தெரியும் சரி சமனாக<br />விடிய விடிய விழித்திருந்தே<br />காணும் ஆயிரம் கனவுகளை<br />உறக்கம்தான் கெடுத்துவிடும் கவனம்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4960713238863539595?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-92129814002674446252007-09-21T18:32:00.000+02:002007-09-21T18:34:32.380+02:00<div align="center">சாராயம் குடித்து சத்தியெடுத்து<br />தலை குப்பிற விழுந்த தம்பண்ணை<br />தட்டுத் தடுமாறி எழும்ப முடியாமல்<br />தவழ்ந்து போகையிலே கண்டார்<br />குண்டடிபட்டு காலைத் தொலைத்துவிட்ட கண்ணன்<br />பொய்க்கால் போடக் காசில்லாமல்<br />கைகளினால் தவழ்கின்ற அவலத்தை<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-9212981400267444625?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-42490234616541635612007-09-21T18:07:00.000+02:002007-09-21T18:09:23.301+02:00போதும் போதும் பொறுத்தது போதும்<br />ஆண்களே நீங்களெல்லாம் பொறுத்தது போதும்<br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br />சங்கே முழங்கு என்று பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br />இழந்த உன் உரிமையை வென்று எடுக்க<br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே<br />அன்று நீ சமையல் அறையை எட்டியும் பார்க்கவில்லை<br />இன்றோ சமையலிலே நீதான் முன்னணியில்<br />சட்டி பானை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமால் நீ இருந்தாய்<br />இன்றோ சட்டி பானை கழுவுவதில்<br />நீதான் முதன்மையாய் இருக்கின்றாய்<br />டிஸ்வோசர் வேண்ட நீ முயற்சி எடுத்திட்டால்<br />பெண்ணோ அதை தட்டியே கழித்திடுவாள்<br />ஆண் சிங்கமாய் அன்று நீ இருந்தாய்<br />இன்றோ அடுப்பூதும் சுண்டெலியாய் நீ இருக்கின்றாய்<br />அம்மாவின் கையாலே அறுசுவையும் நீ உண்டாய்<br />இன்றோ ஐரோப்பாவில் அடுப்படியில் நீ வெந்தே சாகின்றாய்<br />ஆண்கள் கட்டாயம் சம உரிமை பெற்றே ஆகவேண்டும்<br />சமையலிலே பெண்ணும் சரி பாதி பங்கு வகித்தே தீரவேண்டும்<br /><br />அன்று அம்மா அம்மா என்று தான்<br />அழுதன பிள்ளைகள் எல்லாமே<br />இன்று அப்பா அப்பா என்று அழுவது ஏனோ<br />பிள்ளைப் பராமரிப்பில் பெண்களுக்கும்<br />சம பங்கு தந்தே தீரவேண்டும்<br />பத்து மாதம் சுமப்பது பெண்களென்றால்<br />பின்வரும் பத்து வருடங்களும்<br />ஆண்களா பிள்ளைகளைச் சுமக்கவேண்டும்<br />சம்பளம் வந்தவுடன் சட்டையும் சீலையும்<br />வேண்டத் திரிகின்றார் பெண்களெல்லாம்<br />ஆண்களுக்கும் சம உரிமை வேண்டும்<br />அவர்களையும் மனிதர்களாய் மதிக்கவேண்டும்<br />அவர்களுக்கும் உடுபுடவை வேண்ட சம உரிமை வேண்டும்<br />கோட்டும் சூட்டும் வேண்ட அவர்களுக்கும்<br />நீ பணம் கொடுக்கவேண்டும்<br />விருந்தாளிகள் வீட்டுக்கு வருவதென்றால்<br />அன்று அடுப்படியில் நிற்பதெல்லாம்<br />ஆண்களாய் இருப்பது முற்றாக மாறவேண்டும்<br />விருந்தாளிகளுடன் கதை அளப்பதெல்லாம் பெண்களென்றால்<br />வேலை செய்வதெல்லாம் ஆண்களா<br />பொங்கி எழு ஆண்மகனே!<br />சரி பாதி உரிமைக்காய்<br />இன்றே போர்க்கொடி உயர்த்திடுவாய்<br /><br />நகை நகையாய் வேண்டி நம் பணத்தை எல்லாம்<br />கழுத்திலும் கையிலும் பொத்திப் பொத்தி<br />வைத்திருக்கும் பெண் அவளே<br />ஆணுக்கும் ஆசைகள் உண்டென்று<br />நீ என்றாவது எண்ணிப் பார்த்ததுண்டா<br />இன்றே அரைவாசி நகையை பெறுமட்டும்<br />போராட்டம் நடாத்திடு ஆண்மகனே!<br />அரைப் போத்தல் தண்ணி அடித்திட்டால்<br />அநியாயம் முழுக்க ஆண்தான் செய்திட்டான்<br />என்று பிதற்றுகின்ற பெண்ணே<br />நீ வேண்டும் சாறிக்கும் நகைக்கும்<br />அழகுசாதனப் பொருளுக்கும்<br />யார் தருகின்றார் பணம்<br />அளவாய் தண்ணி அடிப்பதற்கு<br />ஆண்கள் கட்டாயம் உரிமை பெற்றே ஆகவேண்டும்!<br />ஆணுக்குச் சமத்துவம் வேண்டி<br />ஐரோப்பிய நாடெல்லாம்<br />மூலை முடுக்கெல்லாம்<br />ஆண்கள் போராட்டம் நடாத்தவேண்டும்<br /><br />சீறுகின்ற பெண்ணை<br />வீட்டில் நீ ஓர் சிரிப்பால் மழுப்புவதை<br />நான் நன்கறிவேன்<br />இழந்த ஆணின் உரிமைகளை<br />அகிம்சையால் வென்றெடுக்க<br />ஒன்று பட்டுப் போராடி வெற்றி பெறவேண்டும் நீ<br />உன் போராட்டம் வெற்றி பெறும்<br />பெண்ணுடன் சமத்துவமாய்<br />ஆணே கட்டாயம் நீ வாழ்ந்திடுவாய்!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4249023461654163561?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-45990418328842381342007-09-19T00:44:00.000+02:002007-09-19T00:45:22.643+02:00புலம்பெயர் நாட்டினிலே<br />புளுகு தமிழ் கேட்டிடலாம்<br />நல்ல புறம் சொல்லும் தமிழ் கேட்டிடலாம்<br />வசை பாடும் தமிழ் கேட்டிடலாம்<br />நல்ல வஞ்சனை செய்யும் தமிழ் கேட்டிடலாம்<br />தண்ணி அடித்த பின்னே வரும்<br />தளதளக்கும் தமிழ் கேட்டிடலாம்<br />இனிய தமிழ் கேட்க எனக்கோர் ஆசை எழுந்ததனால்<br />முயன்றே நானும் சென்றேன் தமிழ் நாட்டிற்கு<br /><br />உல்லாச விடுதி ஒன்றில்<br />உறைவோம் சில நாள் என்றே<br />சென்றேன் நானும் உள்ளேயே<br />காரிகை ஒருத்தி கண் அசைத்தே வரவேற்றாள்<br />"என்ன வேண்டும்" என்றே இனிதாய் கேட்டு நின்றாள்<br />அறை ஒன்று வேண்டும் என்றேன் ஆசுவாசமாய்<br />அதிசயமாய்ப் பார்த்த அவள்<br />கேட்டாள் மீண்டும் அதை "என்ன வேண்டும்"<br />அறை ஒன்றே வேண்டும் என்றேன்<br />அடிக்குமாய்ப்போல் என்னை முறைத்தே<br />அதே கேள்விதனை அழுத்திக் கேட்டாள்<br />ஆத்திரம் கொப்பழிக்கச் சொன்னேன் நான்<br />அறை தர முடியாதா ஆணவம் பிடித்தவளே<br />அறைந்தாள் என் கன்னத்தில் படீரெனவே<br />ஐயோ என்று நான் அலறித் துடித்திட்டேன்<br />என்ன இவள் அடித்தே விட்டாள் என்னை<br />என்ன பிழை செய்தேன் நான்<br />ஆற்றாமை மேலோங்க<br />"றூம்" தானே நான் கேட்டேன்? ஏன் அடித்தாய்<br />எனக்கென்றேன்<br />அப்படித் தமிழில் றூம் என்று கேளுமையா<br />அது என்ன அறை-இங்கே இதுதான் அறை என்றாள்<br />வெட்கித்து நின்றேன் நான் தமிழை எண்ணி<br />வீங்கிய கன்னமதை நீவிக்கொண்டே<br /><br />நேரம் ஓடியது விரைவாக<br />எனது மணிக்கூடோ ஓடவில்லை இவ்வேளை<br />மற்றவரை மணி கேட்க என் தன் மானம் தடை போட<br />புதிதாய் வேண்டுவோம் மணிக்கூடு என்றே<br />சென்றேன் நானும் வெளியாலே<br />தேடி அலைந்தேன் மணிக்கூட்டுக் கடையொன்றை<br />கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் காணவில்லை அக்கடையை<br />மனமது சோர காலது வலிக்க சலித்து நிற்கையிலே<br />கண்டேன் நானும் ஓர் கனவானை<br />மறக்காமல் கேட்டேன் நான்<br />மணிக்கூட்டுக்கடை எங்கேனும் உண்டா<br />அதிசயமாய்ப் பார்த்தே அவர் சொன்னார்<br />அப்படி ஒரு கடை எவ்விடமும் இல்லை<br />மடையா நீ என்று திட்டினேன் மனதாலே<br />நடந்தேன் இன்னும் சில தூரம் நம்பிக்கையுடனேயே<br />நல்லவராய்த் தெரிந்த இன்னோருவர்<br />வந்தார் என் முன்னாலே<br />கேட்டேன் இரக்கமதாய் அவரிடமும்<br />மணிக்கூட்டுக் கடையை காட்டும் எனக்கென்று<br />மிரண்டு போன அம் மனிதர்<br />தனக்குத் தெரிந்தது தமிழ் மட்டுமே என்றிட்டார்<br />"ஐயா" பேசுவது நானும் தமிழ்தானே<br />சோன்னேன் நானும் பவ்வியமாய்<br />அது என்ன மணிக்கூடு அந்நிய பாசை பேசாதே<br />கோவமாய்ப் பதில் சொன்னார்<br />தெரியாதா உங்களுக்கு "watch" என்றேன்<br />வாச்சா அப்படிப் பேசும் தமிழ் என்றார்<br />திகைத்தேன் நானும் திரும்பவும் ஓர்முறை<br />காட்டினார் கடையொன்றை இப்போது<br />வாங்கினேன் நானும் வாச்சொன்றை<br />தமிழிற்காய் மீண்டும் வெட்கித்தபடியே<br /><br />அடைந்தேன் விடுதியை நானும் அலுப்புடனே<br />அந்தக் காரிகையே மீண்டும் வரவேற்றாள்<br />அமர்ந்தேன் ஓர் இடத்தில் ஆறுதலாய்<br />பசியோ சிறிதாய் வயிற்றைக் கிள்ள<br />பார்த்தேன் நானும் அக்கம் பக்கம்<br />கோப்பி ஒன்று தட்டில் வந்தது அழகாக<br />பசியை விரட்ட இதுவா எனக்கு<br />வந்தே சொன்னாள் அன்புடனே<br />சாப்பிடுங்க சார் சாப்பிடுங்க<br />என்னத்தைச் சாப்பிட நான்<br />பசியோடு உள்ளவனைப் பழிக்காதே நீ என்றேன்<br />பகிடிவிடாமல் சாப்பிடுங்க இதை என்றாள்<br />சாப்பாடே இல்லாமல் சாபிடுவதெவ்வாறு<br />பரிகாசம் செய்யாதே பாவம் உனக்கே என்றேன்<br />காப்பியைச் சாப்பிடுங்க ஆறினால் அநியாயம் தான் என்றாள்<br />கோப்பியைக் குடிக்கத்தான் முடியுமென்று<br />சத்தமாய்ச் சொல்லி என் கன்னத்தில்<br />நானே அடித்து விட்டேன்<br />இல்லை அறைந்து கொண்டேன்<br />தமிழிற்காய் வெட்கித்தபடியே<br /><br />கோப்பியைக் குடித்துவிட்டே<br />கனமான சிந்தனையில் நான் இருந்தேன்<br />சாப்பாட்டுச் சிந்தனையை அறவே கைவிட்டு<br />சரியான நித்திரை ஒன்றைக் கொள்வோம் இப்போது<br />என்றே எண்ணி நிற்கையிலே<br />மீன்டும் வந்தாள்! முழி பிதுங்கியது எனக்கு<br />தூங்கப் போங்க இப்போ என்றாள்<br />அதிர்ந்து போனேன் ஐயோ என்றே அலறிவிட்டேன்<br />தூக்கில் தொங்க விடுவதற்கு<br />செய்த குற்றமென்ன சொல் என்றேன்<br />நேரம் என்ன தெரிகிறதா?<br />தூங்க வைக்கிறேன் பார் என்றாள்<br />நடுங்கிப் போய் நான் சொன்னேன்<br />நாளையே போறேன் நாட்டிற்கு<br />நித்திரை கொள்ள முடியுமா இப்போ நான்<br />கேட்டேன் படபடக்கும் நெஞ்சுடனே<br />அதையே சொன்னேன் தானும் என்றாள்<br />இருந்த தமிழும் மறந்து போக<br />அடுத்த நாளே வந்து சேர்ந்தேன் இவ்விடமே<br />தமிழிற்காய் வெட்கித்தபடியே!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4599041832884238134?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-46492516151237870252007-09-18T16:32:00.000+02:002007-09-18T16:33:36.332+02:00காதலியே உனைக் கைபிடிக்க<br />என் கையை நீட்டியபடியே<br />உனை நோக்கி நான் வந்தேன்<br />ஆனால் உன் கைகளோ<br />இன்னொருவன் கைகளை இறுகப் பிடித்திருந்தது<br />அன்று செயலிழந்த என் கைகள்<br />இன்னும் தன் உணர்வுகளை மீளப் பெறவில்லை<br /><br />காதலியே உனைப் பார்பதற்காய்<br />என் கால்களின் வலிமையை அதிகமாக்கி<br />பல மைல் தூரம் ஓடோடி நான் வந்தேன்<br />நீயோ சொகுசுக் காரொன்றில்<br />இன்னொருவனுடன் அருகே அமர்ந்திருந்தாய்<br />அன்று செயலிழந்த என் கால்கள்<br />இன்னும் ஓர் அடி கூட நகரவில்லை<br /><br />காதலியே உனை அணைப்பதற்காய்<br />என் நெஞ்சத்தின் இனிமைகளை அதிகமாக்கி<br />உன் அருகே விரைவாக நான் வந்தேன்<br />என்ன கொடுமை இது<br />உன் நெஞ்சை அணைத்தபடி இன்னொருவன்<br />அன்று மூடிய என் நெஞ்சத்தின் உணர்வுகள்<br />இன்னும் உறக்கத்தில் இருந்து எழவேயில்லை<br /><br />காதலியே உனை மணமுடிப்பதற்காய்<br />மலர் மாலை சகிதம் மகிழ்ச்சியுடன்<br />உன் வீடு தேடி நான் வந்தேன்<br />நீயோ மாற்றான் ஒருவனின் மனைவியாய் இருந்தாய்<br />அன்று உடைந்த என் இதயம்<br />எவராலும் பொருத்த முடியா அவல நிலையில்<br />மீண்டும் ஓர் முறை நான் காதலித்தால்<br />என் இதயம் அழிந்தே மாய்ந்து விடும்<br />காதலே ஓடிவிடு! என்னை வாழ விடு!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-4649251615123787025?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-15864014076906346032007-09-17T15:04:00.000+02:002007-09-17T15:09:58.926+02:00வாழத்தெரிந்தவன் வாயாடி வயிரமுத்து<br />அவன் படித்ததோ பாலர் வகுப்பு<br />ஆனால் கதைப்பதோ<br />பல்கலைக்கழக தேர்வு பற்றி<br />அன்பாக கதைப்பதிலே<br />அவனை மிஞ்ச யாருமில்லை<br />அலுவல் முடிந்தபின்<br />ஆரோபோல் அவன் போவதே ஓர் தனி அழகு<br /><br />வேலைக்குப் போகிறவர் எல்லாம்<br />வெறும் முட்டாள்கள் என்றிடுவான்<br />ஐரோப்பாவில் வேலை தேடியது<br />அவன் எப்போதும் இல்லை<br />அப்படி ஒரு எண்ணம் அவனுக்கு<br />அறவே இல்லை<br />நாய்க்கு வேலையும் இல்லை<br />நடக்க நேரமும் இல்லை<br />வாயாடி வயிரமுத்துவிற்க்கு<br />எதற்குமே நேரம் இல்லை<br />ஓடி ஓடி அவன் அங்கும் இங்கும் திரிவதும்<br />அண்ணை நேரம் இல்லை<br />அக்கா பிறகு சந்திப்போம் என்று சொல்வதும்<br />எவரையும் இலகுவில் நெகிழ வைக்கும்<br />பாவம் வயிரமுத்து பஞ்சாப் பறக்கின்றார்<br />சொல்பவர்கள் ஏராளம் ஏராளம்<br />இப்படியும் வாழ்வா<br />என்று எண்ணத் தோன்றும் பலருக்கு<br /><br />அரசாங்கத்தில் பெறுவதோ உதவிப் பணம்<br />ஆனால் கட்டுவதோ கணக்கில்லாச் சீட்டுக்கள்<br />வயிரமுத்துவிற்கு இதுவெல்லாம் வலு சிம்பிள்<br />கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல்<br />கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்<br />கடன் பெற்றால் இவரிற்கோ<br />நெஞ்சமெல்லாம் அஸ்கிறீமாய் குளிர்ந்துவிடும்<br />காசிருந்தால் கை கால் ஒன்றும் சும்மா கிடவாது<br />வெளிக்கிடுவார் சுற்றுலா வெளிநாட்டிற்கு<br />ஏன் போறான் எதுக்குப் போறான்<br />அவனுக்கே தெரியாது இதுவெல்லாம்<br />வெளிநாடு போவதென்றால்<br />ஏகக் குசி பட்டிடுவான்<br />வாங்கிடுவான் பொருட்களெல்லாம் வகை வகையாய்<br />புறப்படுவான் மிடுக்குடனே பளபளப்பாய்<br /><br />தன் வீட்டுப் பிரச்சனையோ ஆயிரம் ஆயிரம்<br />அடிதடிகள் கூட அங்கு தாராளம் ஆனாலும்<br />அக்கம் பக்கத்தார் வீட்டுப் பிரச்சனையில்<br />வக்கீலாய் மாறி பிரச்சனையைத் தீர்த்து வைப்பான்<br />தாயும் தந்தையும் தாய் நாட்டில்<br />தவியாய்த் தவிக்கின்றார்<br />இருப்பதற்கு இருந்த குடிலும்<br />இப்போ மழையைத் தாங்காதாம்<br />இங்கோ வயிரமுத்து அள்ளிப் போட்டிடுவான்<br />நகை நகையாய் அலுக்காமல்<br />மனைவிக்கும் அணிவிப்பான் அளவுக்கு மேலாலே<br /><br />அவரின் பொன்மொழிகள்<br />இல்லை வாய்மொழிகள்<br />கேட்டாலே புல்லரிக்கும்<br />"கடன் பட்டென்றாலும் கட்டு கல்யாணம்"<br />"கத்துகிறவன் எவனோ அவனே அறிவாழி"<br />இதுதான் அவனின் தாரக மந்திரம்<br />வாழத் தெரிந்தவன் வயிரமுத்து!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1586401407690634603?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-52980203123622170452007-09-17T15:01:00.000+02:002007-09-17T15:04:12.394+02:00பால் அபிசேகம் பழ அபிசேகம் தேன் அபிசேகம்<br />எல்லாம் நடக்கிறது கோவிலிலே<br />பாணுக்கும் பருப்புக்கும் பழைய சாதத்திற்கும்<br />தவம் கிடக்கிறார் பல கோடி மக்கள்<br />எந்தக் கடவுளிடம் சொல்லி அழ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-5298020312362217045?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-85959672719517691312007-09-17T14:59:00.000+02:002007-09-17T15:00:55.392+02:00கல்லானாலும் கணவன்<br />புல்லானாலும் புருசன்<br />என்றவர்கள்<br />மண்ணானாலும் மனைவி<br />தடியானாலும் தாரம்<br />என்று சொல்ல<br />ஏன் மறந்தார்கள்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8595967271951769131?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-13470585928383904832007-09-17T13:55:00.000+02:002007-09-17T13:57:16.866+02:00தனிமையிலே நான் இருந்து<br />வெறுமைதனை உணர்ந்து கொண்டேன்<br />கலகலப்பாய் நாம் இருந்த காலத்தை<br />ஒரு கணம் எண்ணிப் பார்க்கின்றேன்<br />முன்னோக்கிப் போகின்ற என் எண்ணத்தை<br />பின்னோக்கித் திருப்புகின்றேன்<br /><br />அம்மா அப்பாவின் அரவணைப்பில்<br />அந்த அளவற்ற சந்தோசம்<br />அண்ணன் தம்பியுடன் அடிபட்டு<br />அல்லோல கல்லோலமாய் வாழ்ந்த<br />அந்த வசந்த காலங்கள்<br />எடுத்தெறிய முயன்றாலும்<br />என்னுள்ளே மீண்டும் மீண்டும்<br />விசையாய் எழுந்து நிற்கிறது<br /><br />பாடசாலையில் படித்த பாடங்கள்<br />அங்கே அடித்த கும்மாளங்கள்<br />பள்ளிக்கூடத்தை கட் பண்ணி<br />படம் பார்த்ததிலே கண்ட இன்பம்<br />இடையிடையே இனிமையாக வந்து போகும்<br />அந்தக் காதல் சுகங்கள்<br />பரீட்சை நெருங்க நெருங்க<br />பதறுகின்ற நமது நெஞ்சங்கள்<br />எல்லாமே பசுமையான நினைவுகளாய்<br />என்றுமே என் மனத்தில் பதிந்திருக்கும்<br /><br />அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில்<br />அளவான கல் எடுத்து விசையாய் விட்டெறிந்து<br />விழும் மாங்காய் எடுத்துத் தின்றதில்<br />நாம் பெற்ற மட்டற்ற மகிழ்ச்சி<br />இன்றும் இதயத்தே நன்றே நிறைந்திருக்கும்<br /><br />கள்ளங் கபடமில்லா நல்ல நண்பர்கள்<br />இவர்களிடம்........<br />காசில்லை பெரிதாக<br />காரில்லை மொடேணாக<br />தற்புகழ்ச்சி செய்கின்ற இழிவில்லை<br />போட்டி இல்லை பொறாமை இல்லை<br />ஒழிவு மறைவு ஒன்றுமில்லை<br />ஆனால் இவர்களிடம்.....<br />பகிர்ந்துண்ணும் பண்புண்டு<br />பழகுவதற்கு நல்ல மனமுண்டு<br />அழிக்க நினைத்தாலும்<br />என் மனத்தை விட்டு அகலாத<br />இந்த நினைவலைகள்<br /><br />இங்கு தனிமையிலே வெறுமை<br />இந்த வெறுமையினை<br />பொல்லாத தனிமையினை<br />அகற்றவென்று தேடுகின்றேன் மனிதர்களை<br />கண்டால் எனக்கும் ஒருக்கால்<br />கட்டாயமாய்ச் சொல்லுங்கோ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-1347058592838390483?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-89580093190364044032007-09-17T13:44:00.000+02:002007-09-17T13:46:09.735+02:00தம்பற்றை கள்ளுக்கொட்டிலிலை<br />சரியான சனக்கூட்டம்<br />இளையவர் பெரியவர் இளந்தாரிப் பெடியன்கள்<br />எல்லோரும் இங்கு சரிசமன் தான்<br />சமத்துவம் என்பது<br />சரியாகக் கடைப்பிடிக்கப் படுவதும் இங்கேதான்<br />தன் வீட்டுக் கிணற்றில் தண்ணீர் அள்ள<br />தடுத்திடுவார் சிலபேரை முத்தண்ணை<br />தடுத்த அந்தச் சில பேரிடமே<br />கையேந்திக் கள்ளுக் குடிப்பார் அந்தண்ணை<br />பகுத்தறிவென்பது கள்ளிலிருந்துதானோ பிறக்கிறது<br /><br />ஆண்கள் மட்டும்தான்<br />இங்கே அனுமதிக்கப் படுவதனால்<br />எல்லோரும் இங்கே மன்னர் தான்<br />ராணி இல்லாத ராயாக்கள்<br />இவர்கள் பாடு கொன்டாட்டம் தான் இங்கு<br />வீட்டில் வாயே திறக்காத முத்தண்ணை<br />இங்கே வந்துவிட்டால் முழுநேரப் பேச்சாளர்<br />அரசியலில் இருந்து தன் வீட்டு அந்தரங்கம் வரை<br />அவிட்டு விடுவார் அருமையாக முத்தண்ணை<br />கேட்போரெல்லாம் மெய்மறந்து<br />சொக்கித்துப் போய்விடுவார்<br /> <br />வீட்டிலே மனிசிக்குப் பயந்த முத்தண்ணை<br />கள்ளைக் கொஞ்சம் அடித்ததுமே<br />முழு வீரனாய் மாறிடுவார்<br />இண்டைக்கு வீட்டை போய்<br />அவளின்ரை வாயை அடக்கிறேன் பார் என்பார்<br />ஊத்தடா இன்னொண்டு என்று சொல்லி<br />அவர் குடிக்கும் அழகே ஓர் தனி அழகு<br />அக்கம் பக்கத்தார் ஆரேனும் இருக்கினமா<br />ஆழ்ந்து பார்த்துத்தான்<br />வீராப்புப் பேசிடுவார் முத்தண்ணை<br />அரசியல் விவாதமெல்லாம் இங்கேதான்<br />அக்கு வேறு ஆணி வேறாய் அலசி ஆராய்வார்<br />அமெரிக்காவில் ஆட்சியை மாற்றக் கூட<br />இங்கே திட்டங்கள் தீட்டிடுவார்<br />கள்ளுக்கொட்டிலிலே அரசியல் பேசிய முத்தண்ணை<br />பெற்றதோ அரசாங்கத்தில் மந்திரிப் பதவி<br />அனைத்தின் வளர்ச்சிக்கும்<br />கள்ளுக் கொட்டில்தான் ஆதாரம்<br />என்பதே அவரின் வாதம்<br />Five Star Hotel இலை விஸ்க்கி குடித்தாலும்<br />பிளாவிலே கள்ளை எடுத்து<br />குவிந்திருக்கும் எறும்பு பூச்சிகளை<br />அலாக்காக தட்டி எறிந்து விட்டு<br />அதை உறிஞ்சிக் குடிக்கும் இன்பம்<br />எங்கே வருமென்பார் முத்தண்ணை<br />கலம்பிலும் காமட்சி கள்ளுக் கடையை<br />திறந்து வைத்தே புகழ் ஏணியின்<br />உச்சிக்கே போய் விட்டார் இந்தண்ணை<br /><br />சுவீடனுக்கு வந்த அண்ணர்<br />கள்ளுக் கொட்டிலைக் காணாது<br />கலங்கியே போய்விட்டார்<br />கடைசிக் காலத்தில் கள்ளில்லாமல்<br />காலம் தள்ளுவதெப்படி என்றே<br />சோர்ந்துவிட்ட முத்தண்ணைக்கு<br />கனடாவில் கள்ளுக் கடை திறந்த செய்தி<br />இன்பத்தை அளித்திடவே<br />அங்கே மாற்றிவிட்டார் தம் இருப்பிடத்தை<br />"கள்ளில்லா வாழ்வு பாழ்<br />கள்ளுக் கொட்டில் இல்லாத நாடு பாழ்"<br />இதுவே முத்தண்ணையின் தத்துவம்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-8958009319036404403?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6957158109941157215.post-71818328277103792922007-09-17T13:41:00.000+02:002007-09-17T13:42:35.399+02:00உன்னை உருக்கி உடலை வருத்தி<br />என்னை இவ்வுலகில் ஈன்றெடுத்த<br />என் அம்மாவே<br />உனக்காக ஓர் கவிதை<br />இன்னும் படைக்கவில்லை<br />ஏன் என்று எனக்கே புரியவில்லை<br />என்னுள்ளே கலந்து நீயும் நானாக இருப்பதனால்<br />தனியாக உனக்காய் கவிபடைக்க முடியவில்லை<br />காரணமோ?<br />எழுத வேண்டும் பல கவிதை உனக்காக<br />என்றே என் மனம் எண்ணும் பல வேளை<br />கவிதையையும் முந்தும் என் கண்ணீர்<br />அணைபோட்டு விடும் என் கவிதைகளை<br />என் கண்ணீரே சொல்லும் ஓர் ஆயிரம் கவிதை<br />உனக்கு மட்டுமே கேட்கும் அக் கவிதை<br /><br />அம்மா என்று அழைக்கையிலே<br />பொங்குகின்ற ஆனந்தம்<br />அகிலத்தில் எங்கேனும் கிடைக்குமா சொல்லுங்கள்<br />அன்பு என்றால் என்னவென்றே<br />அறியாத கயவர்கள்<br />வாழ்கின்ற இவ்வுலகில்<br />அன்பையே வாழ்க்கையாய் அர்ப்பணித்து<br />வாழ்ந்துவிட்டாய் எமக்காக<br /><br />என் அம்மாவை நினைத்தவுடன்<br />என் உள்ளம் பாலாய்க் குளிர்ந்து விடும்<br />அம்மா! அம்மா! என்றே அழைக்கவேண்டும்<br />இன்னும் பல முறை என்றோர் உணர்வு<br />உன் உள்ளத்தின் ஆழத்தை<br />இப்போதான் என்னால் எட்ட முடிகிறது<br />உனக்காக வாழாது எமக்காக வாழ்ந்து<br />இன்று வானத்தே உறைகின்ற என் அம்மாவே<br />உன்னை எண்ணிப் பார்க்கையிலே<br />என் மனதில் ஓடுகின்ற எண்ணங்கள்<br />ஒன்றா இரண்டா எடுத்துரைக்க<br />ஓர் ஆயிரம் எண்ணங்கள்<br />எல்லாமே என் இதயத்துள் ஆழப் பதிந்திருக்கும்<br /><br />உன்னை நினைக்கையிலே<br />என் கண்களிலே சொரிகின்ற கண்ணீர்<br />உன்னைப் பிரிந்த சோகத்தின் வெளிப்பாடா...இல்லை<br />அன்பின் அறிகுறியாய் ஆனந்தக் கண்ணீரா?<br />எனக்கு எதுவென்றே புரியவில்லை<br />சொல்லித்தர நீயுமில்லை<br />எங்களுக்காய் உன் இதயத்தைப் பிழிந்து<br />இரத்தத்தைக் கொட்டி நெஞ்சத்தை அழித்து<br />எமக்காக வாழ்ந்த அம்மாவே<br />உனக்காகவும் நீ சிறிது வாழ்ந்திருந்தால்<br />என் இதயத்தின் சுமை சிறிதேனும் குறைந்திருக்கும்<br /><br />"அ" சொலிக்கொடுத்த அம்மாவே<br />நீ அழுவதற்கும் கொஞ்சம் விட்டிருக்கக் கூடாதா<br />அன்பாக எனக்கு உணவளித்தாய்<br />ஆடை அணியெல்லாம் நீயே எனக்களித்தாய்<br />உன் கையாலே குழைத்த சாதம்<br />அதை உண்கையிலே ஏற்படும் பெரு மகிழ்ச்சி<br />அகிலத்தில் எங்கேனும் உண்டா அந்த ருசி உணவுகளில்<br />சிக்கனமாய் சிறப்பாக வாழ்ந்தாய் நீ<br />சிறுகச் சிறுகச் சேமித்தே<br />செய்தாய் எமக்காய் எல்லாமே<br />வேலை எல்லாம் நீயே செய்தாய் வீட்டினிலே<br />படிக்கவைத்தாய் எம்மை நல்லாவே<br />இவ் உலகையே சுற்றி வந்தாலும்<br />பெறமுடியா இன்பத்தை பெற்றிடலாம்<br />உன்னை ஓர் முறை சந்தித்தால்<br />ஆண்டவனே முடியுமா உன்னால்<br />என் அன்பு அம்மாவை<br />தரமுடியுமா என்னிடமே?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6957158109941157215-7181832827710379292?l=ponsivraj.blogspot.com' alt='' /></div>பொன் சிவராசாhttp://www.blogger.com/profile/16428353886908991041noreply@blogger.com0